ik hield ervan als de wind geluid maakte
dan maakte ik tekeningen van mijn voeten
en ooit schreef ik een brief vol muzieknoten
en verstuurde die naar mijn buurman
ik trok zelfs onderbroeken aan
die ik kreeg van de postbode
ik wilde een man zijn,
een man met lang haar
die muziek speelt op de kade
hij zingt voor het egoïsme van anderen
en de schaamte in zichzelf
en als je mij niet gelooft
dan noem ik je vies
en trek ik je kleren stuk
maar ik wil je niet naakt zien
want wanneer ik bloos
dan ben ik te mooi voor jou
Lize Schraepen

Hmmz. Ja.
Waarom ook eigenlijk niet.
Geplaatst door: Fra&z. | 15 augustus 2011 om 22:35
mooi geconfabuleerd, Lize, het heeft iets persoonlijks en directs
Geplaatst door: d. | 15 augustus 2011 om 23:57
Liever dat naïeve, meisjes-achtige dan dat schijnbaar abstract expressionistische gezever van tegenwoordig.
Prima gedicht, de laatste strofe doet wat Annie M.G. Schmidtesque aan en dat is geheel niet negatief bedoeld. De laatste twee zinnen zijn zelfs erg mooi: naast dat hier uitstekend de kunst van het mooi/sterk/goed (doorhalen wat niet van toepassing is) eindigen van een gedicht wordt hier vaardig bedreven en dit werpt een mooi licht op het gedicht: een hele waslijst aan waarom de ik-persoon allemaal mooi zou kunnen zijn, dat soort Annie M.G. Schmidtesque alledaagse, maar niet per se met schoonheid geassocieerde, maar toch mooi-mooi.
Tot slot kan ik dankzij Annie een bruggetje leggen naar de muziek: dit zou prima geschikt zijn voor de tekst van een liedje, sluit goed aan bij bijvoorbeeld wat Roosbeef of Eefje de Visser doen.
Geplaatst door: M.A. Buser | 16 augustus 2011 om 00:28
'hij zingt voor andermans ego
en de schaamte in zichzelf'
Zo zou ik het willen lezen,
maar 't is goed, meer dan goed,
te mooi voor wie ik ben.
Geplaatst door: Guy Dierckx | 16 augustus 2011 om 01:48
Confabulatie moest ik even opzoeken en wat blijkt? Dichtung und Wahrheit. That's the question.
Volgens mij gaat dit gedicht over de omkering, of beter het spiegelbeeld, of nog beter om de ambiguïteit van waarden, van feiten, van observaties of denkbeelden. Alles staat hier op losse schroeven. De wereld is een illusie. Als je van niet wèl maakt, dan klopt het nog steeds.
en als je mij gelooft
dan noem ik je lief
en trek ik niet je kleren stuk
maar ik wil je naakt zien
want wanneer ik niet bloos
dan ben ik lelijk voor jou
De betovering blijft op een of andere manier overeind. Ik vind het stuk dan ook indrukwekkend rond.
Geplaatst door: buigt | 10 september 2011 om 14:27
willen jullie meer van mijn gedichten lezen, dat kan vanaf nu op http://www.poetry-place-lize.vacau.com/
Met vriendelijke Groeten,
Lize Schraepen
Geplaatst door: lize schraepen | 15 februari 2012 om 19:23
Er wordt heel wat afgeleden in deze wereld.
Geplaatst door: Chrétien Breukers | 16 februari 2012 om 10:20