Dappere dodo's

De wekelijkse column van een regelneef

Drie jaar ben ik barkeeper geweest. In wat waarschijnlijk een van de ruigere cafés van Groningen-Stad was: Muziekcafé Koekkoek in de Peperstraat. Het bestond van 1995 tot medio 2000 en was alleen 's nachts open, zesmaal per week. Veel dichters en schrijvers op leeftijd zullen het gekend hebben, want ik (en na mij Tsead Bruinja) leidde er eenmaal per week een literair podium: Nachtspraak – maar dit terzijde.

Begraafplaats Rozendaal, een fotoverslag

De wekelijkse column van Bart FM Droog. Over dichtersgraven en cirkel = kwadraat. 2√5.

Het berichtje over het nieuwe grafherstelfonds deed me terugdenken aan wat waarschijnlijk het mooiste grafveld van Nederland is: Begraafplaats Rozendaal (Gelderland), rijksmonument. Naast vroegere bewoners van het aanpalende kasteel en hun personeel hebben hier o.a. drie dichters hun laatste rustplaats gevonden: Bernard ter Haar (1806-1880), W.J. Hofdijk (1816-1888) en P.A. de Génestet (1829-1861).

 

Ik deed dit dodenbos op 1 december 2008 aan. Het navigatiesysteem leidde me naar een locatie van zo'n adembenemende schoonheid dat ik bijna ter plekke stierf: een meer, met daarachter een in de ochtendnevel opdoemend kasteel. Een watervalletje. Een weg het bos in, naar de begraafplaats.

UW Fuckin' V (of zoiets)

De wekelijkse column van Bart FM Droog

Koud terug uit Noord-Korea en daar lag alweer een nieuwe uitdaging: naar het verre Winsum om een voorlichtingsmiddag voor verse werkelozen bij te wonen. Het was een beetje een sneue bedoening, met een UWV-beambte die zich bij mij – garnalenarbeider buiten dienst – beklaagde dat zijn baan op de tocht stond door het rare overheidsbeleid.

Veel gekker moet het niet worden, verzuchtte ik, en liep hoofdschuddend terug naar de veel te krap uitgevoerde parkeerplaats naast het UVW-kantoor (dat zich, maar dit geheel terzijde, naast het treinstation bevindt). In het voormalige stationsgebouw zetelt momenteel een pizzeria. Dit omdat de vorige gebruiker, een videotheek annex koffiebar, failliet is gegaan. Net als Griekenland, maar dan eerder.

Het was natuurlijk ook vragen om moeilijkheden. Want welke treinreiziger gaat nu op pad met een videorecorder? Ik in ieder geval niet, maar ik ben dan ook noodgedwongen géén treinreiziger, daar de spoorlijn van Winsum via Eenrum naar Zoutkamp en vice versa alweer zeventig jaar geleden gesloopt is.

A.H.J Dautzenberg - Tempel van wijsheid en cultuur?

Arnon Grunberg, Dick Swaab en Chrétien Breukers waren een van de weinige schrijvers die mij publiekelijk steunden na de commotie rondom mijn lidmaatschap van Martijn. Voor de rest: foei, aanstellerij, dood. Terwijl de feiten voor zich spreken – en dat almaar meer doen. Afgelopen weken weer veel koren op mijn molen, om lekker opportunistisch te beginnen. In de Volkskrant op 3 september een uitgebreide reportage, gelardeerd met bevindingen van deskundigen (lees: dus niet van het bloeddorstige volk).

Een van de meest opvallende: ‘Veruit de meeste mannen met een pedofiele voorkeur plegen nooit een seksueel delict. Het gros van de pedoseksuelen zal nooit een kind lastigvallen. Veel pedoseksuelen zijn helemaal geen pedofiel. Zij plegen ontucht om andere reden dan hun seksuele geaardheid. Veel pedoseksuelen zijn gelegenheidsplegers, opportunisten, geen pedofiel. Ze pakken wat voorhanden is. Door stress, een slechte relatie met de partner of psychische afwijkingen.’

Heel veel mensenrechten in Korea – een tourverslag

Terwijl de schijnwerpers gericht waren op Nederlandse schrijvers in China deed onze medewerker Bart FM Droog de Democratische Volksrepubliek van Korea aan. In zijn wekelijkse column doet hij verslag.

Nee, zo'n uitnodiging om voor te dragen op de vierjaarlijkse Poetry Fair in het International Korean Business Centre in Pyongyang sla je als welwillend en vooruitstrevend dichter natuurlijk niet af.

Dus pakte ik m'n diplomatenkoffer – een erfstuk nog van m'n vader A.M., die ermee Liberia, Duitsland, Haïti, de Verenigde Staten, de Antillen en Suriname aandeed. Na A.M.'s dood vergezelde de koffer me bij optredens in Armenië, Portugal, Zwitserland, Zuid-Afrika, Iran en Kroatië (maar dat is weer een heel ander verhaal). Kortom, ik reisde af naar Schiphol.

Daar was ik voornemens het vliegtuig naar het altijd zo vriendelijke en vredelievende land dat zich Democratische Volksrepubliek van Korea noemt te pakken. Maar... enkele minuten vóór ik het besloten gedeelte van de luchthaven wilde betreden werd ik onverhoopt benaderd door een gevaarlijke gek, die me met een stoelvormig en akelig scherp speldje te lijf wilde gaan. 'Help, help!', schreeuwde ik.

Goddank hebben we Nine Eleven gehad. Want wat je ook van wijlen Bin Laden en diens daden mag vinden, iedereen zal toegeven dat door z'n actie van tien jaar terug de security op Schiphol danig verscherpt is. Dus werd ik vrijwel onmiddellijk ontzet door een viertal potige marechaussees. Ze sloegen m'n belager in de boeien, wierpen hem een zwarte kap over het hoofd en voerden hem af. 

A.H.J Dautzenberg - A boy’s life is geen sodemieter

Negen weken geleden stuurde ik een gedicht naar de redactie van het Gedichtenforum. Een sympathiek platform dat door het grote zwijgen van de moderatoren helaas niet goed uit de verf komt. Te veel egobevestigende haat, te weinig wol. Maar goed, een sympathiek initiatief dus. En een gedicht. Ik kreeg na een paar dagen de standaardreactie: binnen twee weken beslist de redactie et cetera. Na zes weken nog altijd geen reactie. Geen afwijzing, geen toezegging, niks. Ik stuurde een mailtje waarin ik mijn ongenoegen kenbaar maakte. Helaas, tot op de dag van vandaag geen bericht. De papieren bladen waarin ik publiceer hebben stuk voor stuk een hogere actieradius… Omdat ik het gedicht voor De Contrabas schreef, neem ik het dan maar op in mijn column. Net zo makkelijk. Dus:

A boy’s life is geen sodemieter

Gast, ik zal je zeggen, ik wil zuigen aan een envelop,
met mijn tong slikkers maken van die post, slikkers maken
van die post, totdat ze van genot tegen me koppie aan rost.
Yes, ik maak dat poppie knettergek met mijn gymmende mondcock.
Gymmen met je mondcock, is beter dan een woordenfok.

En daarna schuif ik mijn fokking baas in haar tochtige taas,
sla met mijn stok in haar fokking kippenhok,
sla met mijn stok in haar fokking kippenhok.
Een kippenhok om je rijmpjes te clippen,
Plato’s grot om met je woorden te wippen,
met witte kalk de muren te besproeien,
tot die bitch als een cow gaat loeien,
tot die bitch als een cow gaat loeien.

Weet je, ik ga in haar reetje raven, ik ga
lekker leven, die billen als een aardquake laten beven.
In haar reetje raven, lekker leven,
die billen als een aardquake laten beven.

Maar nigger, ik ben heus niet altijd de shit, ik ben niet altijd de shit,
soms wil ik die poesies krollen, met hun pelsje dollen,
ook al ben ik leip gezwollen, deze gast wil chillen en krollen,
deze gast wil chillen en krollen.
Ben ik echt LEIP gezwollen, dan moet ik die poesjes vollen,
plempen met die gieter, a boy’s life is geen sodemieter,
ik zeg je, plempen met die gieter, a boy’s life is geen sodemieter.

Dude, waar troef ik een focking bitch om te dekken,
een bitch die ik als een kraantje laat lekken?
Weet jij een girlie om te checken, deze pappa heeft zin om te dekken?
En weet dit, jongen, mijn fok is top of the pop, top of the pop.
Ik zeg je, er is nobody die zo brillie fokt als deze neger.
Nobody fokt ze brillie als deze neger,
noem hem gerust een getalenteerde veelpleger.
Yes, nobody fokt ze brillie als deze neger,
noem hem gerust een getalenteerde veelpleger.

Mijn dolk is van 22 karaats puur goud, bij mij krijgt geen chickie het koud.
Geef me een poesje, een lekker spekkie en ik laat
parels druppelen uit haar losgeslagen bekkie,
parels druppelen uit haar losgeslagen bekkie.
Nobody fokt zo brillie als deze neger.
Nobody fokt zo brillie als deze neger.

© A.H.J. Dautzenberg

Dilemma's – een open sollicitatie

Terwijl ik moeizaam aan analfabete representanten van de huidige regering poogde uit te leggen waarom, wat en hoe ik het wilde aanpakken, werden m'n wijze woorden gesmoord in het rauwe gebrul van Dichter des Vaderlandsen, Eenzame Uitvaart-, hyperventilerende 'cultuurdragers' en andere slijmlijders. Waarop de dienstdoend gedoogidioot – en ik begrijp waarom – me de deur uitschopte, - In de wekelijkse column van Bart FM Droog

Terwijl de klok m'n laatste dagen als garnalenarbeider wegtikt en ik 's nachts wakker lig van nachtmerries waarin ik nog steeds slaaf in het betaald voetbal ben, stroomt mijn e-mailbox vol met berichten waar ik – laat ik het zo zeggen – tegenstrijdige gevoelens bij heb – maar dan anders.

Zo vindt mijn inmiddels 97-jarige moeder dat ik nu toch echt eens op vakantie moet gaan. In e-mail op e-mail attendeert ze me op Middellandse Zee-cruises, geheel verzorgde reizen naar Syrië, excursies in Noord-Korea en schietcursussen in Israël. 'Zoonlief', schreef ze me vandaag nog, 'maak nu eens een keuze en ik boek zo'n reis voor jou en Noor.'

Het is heel lief bedacht en ik weet dat ik – als ik al wil – snel een keuze moet maken, liefst voor ze met haar hoogbejaarde fietsvriendinnen uit Emmen op jachtsafari naar Libië vertrekt. Maar goed, dat is een luxe-probleem.

Want vóór ik met vakantie naar waar-dan-ook vertrek wil ik eerst nieuw werk hebben. Maar ja, wat voor werk? Naast de dichterij en het dagelijks verplaatsen van twintig ton te vroeg gestorven garnaal ben ik gespecialiseerd in – zoals ze dat in Frankrijk zeggen – free publicity en andere mediamanipulatietechnieken alsmede het ontwikkelen van nieuwe ideeën. Niet iets waar je bij een mogelijke werkgever fier over opgeeft.

Waar ik ook goed in ben zijn deze zaken: het werpen van molotovcocktails, het afschieten van kalashnikovs (geleerd in Armenië), het kalmeren van verhitte Wit-Russische maffiosi (een ervaring opgedaan in Minsk), het machinaal bakken van tweehonderdduizend eierkoeken per dag en, niet te vergeten, het vermaken van de Iraanse minister van Cultuur en Religieuze Leiding (en zijn dito lijfwachten) en het kritisch volgen van zelfverklaarde literaire hotemetoten. Kortom, allemaal niets waar je iets aan hebt op de arbeidsmarkt.

A.H.J Dautzenberg - De kracht van de herhaling

Arbeider in het betaald voetbal

De wekelijkse column van Bart FM Droog

Het leek zo mooi: in voetbalstadions digitale reclameborden plaatsten en verwijderen, voor vijfenzeventig euro bruto per stadion. Je zou per veld ongeveer vier uur bezig zijn. Daarnaast komt dan nog de tijd die je kwijt bent met het reizen naar en van de opbouw- en afbreeklocaties. Al met al zou ik met het loon voor de tijd die je kwijt zou zijn tevreden wezen. In theorie.

De praktijk. Maandag. Veendam. Het Gjaltema Stadion – voorheen bekend als de Langeleegte. Om tien uur heb ik een sollicitatiegesprek met de chef 'operations'. Nou ja, gesprek... hij ziet dat ik werkschoenen draag en ik kan direct aan de slag. 

Het bedrijf bouwt in opdracht van de KNVB digitale reclameborden op langs de speelvelden van clubs in de Jupiler League. Die borden van circa één meter hoog, twee meter tien breed en twintig centimeter dik en honderdenvijfentwintig kilo zwaar worden aan beide korte kanten en aan één lange kant van het veld in hoefijzervorm aan elkaar gekoppeld.

Wereldvreemde misvattingen

Over garnalen, steekpartijen, Komrij, Ten Haaf, Nasr en de Lange Leegte - de wekelijkse column van Bart FM Droog

Vanochtend ging de wekker om 03.35 uur af in een eenzaam huis. Geen vrouw – want aan het werk als scheepskok. Geen Schater – want op vakantie in het Oosterbos, honderd meter buiten het dorp. Dus gaap ik, zeg niemand 'goedenochtend', zet de computer en de waterkoker aan, ga pissen, schenk kokend water over de oploskoffie uit, beantwoord m'n mail en check het laatste nieuws op De Contrabas.

Iets later stap ik in de auto, scheur door verlaten laagland langs kerken en olmen op de eeuwige garnaalfabriek af en begin om vijf uur precies diepgevroren Canadese garnalen in een storttrechter te gooien.

Dat en andersoortig werk doe ik met diverse nationaliteiten garnaal tot een uur of half drie. Soms alleen, soms met de jeugd van tegenwoordig, die in de vorm van vakantiekrachten deze zomer rijkelijk in de fabriek aanwezig is. En soms – goddank ook – met de vaste collega's.

Af en toe heb ik tijd om na te denken. Niet vaak: hoewel velen denken dat het werk monotoon en saai is en dus ruimte biedt tot mijmeren is dat niet waar. Je moet je kop er goed bijhouden. Doe je dat niet, dan kunnen ongelukken gebeuren. Zoals gisteren, toen Tom Serge neerstak. Per ongeluk. Tom was met een vakantiekracht garnalen aan het storten. Tom gooide de dozen leeg, de vakantiekracht sneed de plastic zakken open.