Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

Hoofdmenu

Boekenweekboeken Feed

23 april 2013

Tommy Wieringa schrijft Boekenweekgeschenk 2014

CPNBAnna Enquist kan opgelucht ademhalen. Zonder dat ze er zelf iets voor heeft hoeven doen wordt haar titel ‘Laatste vrouwelijke schrijver van het Boekenweekgeschenk’ met een jaar verlengd. Volgend jaar mag Tommy Wieringa namelijk het Boekenweekgeschenk schrijven. 

Ik kan heel goed leven met Tommy Wieringa als schrijver van het Boekenweekgeschenk. Ik ga me op zijn nieuwe boek verheugen. Maar dat de CPNB voor de twaalfde keer op rij – Anna Enquist schreef De ijsdragers in 2002 – kiest voor een man, vind ik raar. Vrouwen zijn ondervertegenwoordigd in alle sectoren van de literatuur – behalve als lezers – maar bij de CPNB komen ze er als schrijfsters van boekenweekgeschenken wel heel bekaaid af.

In 1932 verscheen het eerste officiële Boekenweekgeschenk. Sinds die tijd mochten tien schrijfsters in hun eentje het prozageschenk schrijven, waarvan één twee keer: Hella S. Haasse, Oeroeg (1948); Clare Lennart, Twee negerpopjes (1949); Marianne Philips, De zaak Beukenoot (1950); Elisabeth Keesing, De zalenman (1960); Agaat van Ree, De onbekende uren (1961); Marga Minco, De glazen brug (1986), Tessa de Loo, Het rookoffer (1987); Hella S. Haasse, Transit (1994), Renate Dorrestein, Want dit is mijn lichaam (1997), Connie Palmen, De erfenis (1999) en Anna Enquist, De ijsdragers (2002).

20 maart 2013

Recensie: De leeuw en zijn hemd – Nelleke Noordervliet

Met de moraal van nu oordelen over toen

De leeuw en zijn hemd - Nelleke NoordervlietHet heden staat een zuiver oordeel over het verleden in de weg. Wie denken en daden van toen beschouwt, doet dat ‘met de kennis van nu’. Omdat je gebeurtenissen altijd in de tijd moet zien, verzon Nelleke Noordervliet voor het boekenweekessay De leeuw en zijn hemd een list. In haar zoektocht naar de manier waarop de Nederlandse identiteit gestalte kreeg – en trots en schaamte met die identiteit meegroeien - confronteert zij de mensen die het toen voor het zeggen hadden met de bedenkingen van nu. Als (embedded) reporter maakt ze een rondgang door de tijd, doet verslag en stelt ze vragen.

Lees meer "Recensie: De leeuw en zijn hemd – Nelleke Noordervliet" »

16 maart 2013

Recensie: De verrekijker: Inclusief de Literagenda 2013-2014 - Kees van Kooten

Koot graaf zich in

De verrekijker - Kees van Kooten, foto Cleo CampertHet begint met een gevorderde verrekijker die ooit toebehoorde aan J. Treurniet te Berkel en Rodenrijs. Hij is in beslag genomen door de vader van Kees van Kooten, die in De verrekijker alles in het werk stelt om de naam van zijn vader te zuiveren en de verrekijker aan (de nabestaanden van) de rechtmatige eigenaar terug te geven. Dat levert een wonderlijke mengeling van verzonnen verzachtende omstandigheden voor dat vorderen op. Kees van Kooten spaart kosten – letterlijk: hij zet nogal wat archivarissen aan het werk – nog moeite – ook letterlijk: hij gaat zelf naar D. – om de verrekijker aan de dochter van de te kort gedane te overhandigen.

Dit is de draad in De verrekijker die eenvoudig te ontwarren is. Maar De verrekijker is meer dan alleen het verhaal over die verrekijker. Kees van Kooten toont zich in De verrekijker ook een nostalgicus/mopperaar. Het verdwijnen van papieren boeken en prachtige handschriften zint hem niet. De opkomst van Google en Wikipedia maken fabuleren onmogelijk:

Lees meer "Recensie: De verrekijker: Inclusief de Literagenda 2013-2014 - Kees van Kooten" »

Ik kocht mijn eerste boek bij de VIVO

Nelleke komt logerenIn De Tros Nieuwsshow was algemeen directeur Peter Brouwer van de Bruna te gast. Hij had het over de schroom die mensen voelen als ze een boekhandel betreden. Juist vanwege die te hoge drempel doen de winkels in zijn keten het zo goed. Naar binnen lopen voor een krant, een pakje sigaretten of een staats- of kraslot en dan ook nog een boek meepakken. Zo werkt het volgens hem.

Hoewel ik mijn boeken bij voorkeur koop in een echte boekwinkel – al heb ik net vanwege de Boekenweek en het bijbehorende geschenk een boek gekocht in het winkelcentrum beneden bij een winkel aangesloten bij net zo’n keten als de Bruna: ik wil dat ze blijven, ze doen hun best en staan open voor suggesties – denk ik dat hij gelijk heeft. Er zijn mensen voor wie het kopen en/of lezen van een boek geen vanzelfsprekendheid is. Bovendien: boekwinkels kunnen heel intimiderend zijn met al die boeken van schrijvers waar je nog nooit van gehoord hebt.

Dat Peter Brouwer maar bleef benadrukken dat je al die titels die niet prominent te kijk liggen bij de Bruna daar allemaal kunt bestellen, ging mij – en ook Mieke van der Weij – te ver. Wie iets zoekt dat buiten het bereik van de Bruna valt, is toe aan een echte boekwinkel.  

Overigens: ik kocht mijn eerste boek bij de VIVO. Na heel lang treuzelen koos ik Nelleke komt logeren. Waarom dat boek? Geen flauw idee, ik vond logeren doodeng. Daarom misschien. Een kwartje kostte het. Ik vond dat veel geld. Ik was zeven en kreeg nog geen zakgeld. Alleen af en toe wat centjes van een oom of tante die op bezoek kwam.

11 maart 2013

Dit jaar geen alternatief voor het Boekenweekgeschenk

Het Feest der LetterenVeel ruimte nemen ze niet in beslag, mijn verzameling exclusieve uitgaven ter gelegenheid van De Literaire Boekenmaand®, vanaf 2012 Het Feest der Letteren: 23,5 cm voor 28 alternatieve boekenweekgeschenken (één keer waagde De Bijenkorf het zo te noemen: in 1987 toen Dolf Cohen Liegen, loog, gelogen het schreef). En dan tel ik Het Spaanse van Spanje van Cees Nooteboom niet mee, want dat verscheen vanwege Landenpromotie España.

Over het boekje van vorig jaar – Inflatiekroketten van Sylvia Witteman - was ik niet zo enthousiast, maar De Bijenkorf had daar wat mij betreft niet de conclusie aan hoeven te verbinden om helemaal te stoppen. Ik vreesde namelijk dat dat het geval was toen ik gisteren met lege handen de winkel verliet. Weliswaar prees ik mij gelukkig dat ik dan in ieder geval één verzameling compleet heb, maar jammer vond ik het wel. Meer dan eens was het alternatief beter dan het origineel, en dat terwijl de schrijvers het bij De Bijenkorf in nog minder bladzijden moesten doen.

Lees meer "Dit jaar geen alternatief voor het Boekenweekgeschenk " »

25 maart 2012

Boekenweekboeken (12) - Na de Boekenweek

"De koordichter Pindarus stierf bij een theatervoorstelling in de armen van zijn geliefde." Uit: Paul Claes, C, honderd notities van een alleslezer, De Bezige Bij 2011. C is het honderdste (C) boek dat Paul Claes (eerste letter achternaam: C) schreef. Duizelingwekkende geleerdheid.

"Mijn lichaam wist nog hoe zijn lichaam voelde. / Hij was een dier en zoet als dadels. / Maar hij trok de takken van mijn longen, / beefde mijn tong." Annemarie Estor geeft raadsels op en verschaft lyriek, in De oksels van de bok, Wereldbibliotheek 2012.

"wat is erger / overweegt Perdonia / je kind verliezen / of kinderloos zijn?" In haar debuutbundel Perdonia Dael (C. de Vries - Brouwers, 2012) heeft Dieuwke Parlevliet alle raadsels al opgelost en is de hoofdletter gereserveerd voor het hoofdpersonage en voor Maria.

 "Zoals het giftig ijzer in zijn zij / een hert dat door een pijlschot is verwond / meer lijden doet naarmate 't sneller vlucht, // zo lijd ik meer aan wat mij links opzij / doorboord heeft; toch geniet ik van de wond, / stervend van smart en doodmoe van de vlucht." Peter Verstegen vertaalde het Liedboek van Francesco Petrarca. Het verscheen in 2008 Athenaeum - Polak & Van Gennep, de uitgeverij die nu een herdruk uitgeeft.

Kees Fens merkt in het nawoord op: "Dat verheffen van het denken in het dichten kenmerkt het Liedboek, het opnemen van tradities in de literatuur en de theologie evenzeer. En dat in een verzameling verzen die één groot zelfonderzoek zijn, waarin de dichter zelf en zijn gewaarwordingen en ervaringen centraal staan. De renaissance is begonnen, meteen op een hoogtepunt. De middeleeuwen waren geëindigd op het hoogtepunt dat Dantes Goddelijke komedie is. Samen vormen ze het hooggebergte van de Europese poëzie. De twee grote tradities van de westerse cultuur komen er in samen, hecht aaneengesmeed (...)."

Paul Claes schrijft in C (het hoofdstuk heet 'Trivia'): "Dichters bestijgen niet enkel de muzenberg: Petrarca beklom in 1336 de Mont Ventoux (zes eeuwen later fietste Jan Kal erop). In 1777 en 1784 beklom Goethe de Brocken (waar hij de Walpurgisnacht van Faust zou situeren). John Keats besteeg de Ben Nevis in 1818 (in hetzelfde jaar dat de Poolse dichter Malczewski de Mont Blanc bedwong)."

En: "Wat hebben Petrarca, Lord Byron, Walter Scott en Elizabeth Barrett Browning gemeen? Ze hinkten (zij het niet in hun versvoeten).

Ik pendel op en neer tussen de cultuurbeschouwing van Fens en de hinkende & bergbeklimmende dichters van Claes, tussen (berg)toppen en trivia. Volgens mij is er tussen ooit en 2012 niet zo veel veranderd, en zijn bergtoppen meer iets voor in het landschap dan in de literatuur.

Vroeger, op de lagere school, sliste ik enorm. Nog steeds heb ik een sinistere voorkeur voor sisklanken. Dan ben ik ineens weer terug en zit ik tegenover mijn (prachtige) logopediste.

22 maart 2012

Boekenweekboeken (11) - Ilja Leonard Pfeijffer

PfeijfferIlja Leonard Pfeijffer is een begenadigd stilist. Zijn zinnen, die zich als een klimplant vertakken, zijn alleen ademloos te lezen. Ja, zo willen we allemaal wel schrijven. Maar dat kan niet. Nee, dat kan niet. In zijn nieuwe boek, Hoe word ik een beroemd schrijver, een literair zelfhulpboek, is hij in sommige stukken ongekend in vorm.

Ik noem met name 'Wat is belangrijker, vorm of inhoud? - een essay van 13 bladzijden waarin hij met een aan Roger de Vlaeminck herinnerendpanache ingaat op deze voor alle schrijvers prangende (en belangrijke) vraag. De slotconclusie: 'Het gaat altijd om de vorm, niet ook om de vorm, maar uitsluitend om de vorm.'

Lees meer "Boekenweekboeken (11) - Ilja Leonard Pfeijffer" »

20 maart 2012

Boekenweekboeken (9) - Kusters en De Reactor

Kusters"De Reactor wil de kwaliteitsvolle literaire kritiek in ons taalgebied een nieuwe impuls geven voor een breed publiek van geïnteresseerde lezers die vaak hun gading niet meer vinden in de kolommen van kranten en weekbladen." - kent u die uitdrukking?

"De Reactor wil de kwaliteitsvolle literaire kritiek in ons taalgebied een nieuwe impuls geven voor een breed publiek van geïnteresseerde lezers die vaak hun gading niet meer vinden in de kolommen van kranten en weekbladen." - daar moet ik wel eens aan denken als ik de "signaleringen" lees waarmee weblog De Reactor aanhaakt aan de snelle wereld die internet heet. Of eigenlijk: het web. Want internet is meer iets van vroeger.

De signalementen, zoals wij stervelingen dit soort teksten noemen, komen eigenlijk best vaak wél voor in "kranten en weekbladen". Ik zal dit aantonen aan de hand van een krantenstukje, geschreven door Maarten Asscher en een "signalering" van Arnoud van Adrichem, verschenen op De Reactor.

Vandaag signaleerde laatstgenoemde, de roeptoeter van de avantgarde, de Frits Bolkenstein van het experimentele smaldeel, vandaag signaleerde hij op De Reactor de nieuwe essaybundel van Wiel Kusters, een boek met een titel zo lelijk dat ik die hier niet overtyp (Dit nog, ook dit).

Lees meer "Boekenweekboeken (9) - Kusters en De Reactor" »

Boekenweekboeken (8) - Kanonnenvoer van de markt

LoopgraafDer Mann ohne Eigenschaften, Ferdydurke, Pieter Daens, maar ook De hemelse kamer: nooit heb ik ze gelezen en volgens mij ga ik ze ook nooit lezen. Het leven is bovendien te kort om een boek van Huub Beurskens tot je te nemen.

Wel las ik in 2011, bijvoorbeeld, het debuut van James Worthy, een boek dat toch niet heel veel beter zal zijn dan De hemelse kamer. Vermoed ik. Lezen is het maken van keuzes. Soms kies je goed en soms zit je opgescheept met de nieuwste pennevrucht van [naam invullen].

Ik ken persoonlijk bijna niemand die alleen maar klassieke werken leest. De lieve knuffelberen van boeken, de lappenpoppen en de legokasteeltjes: ze horen er allemaal bij en soms zijn ze prettiger gezelschap dan Marcel Proust, Günter Grass of Tomas Tranströmer.

Lees meer "Boekenweekboeken (8) - Kanonnenvoer van de markt" »

19 maart 2012

Boekenweekboeken (7) - Jan Hanlo

Hanlo VGJan Hanlo zou in 1947, toen hij was opgenomen in een kliniek, zijn gecastreerd. Dat staat in de biografie die Hans Renders over hem schreef, een biografie die ik overigens nooit heb gelezen. Het castreren van mannen met een wat afwijkende seksuele voorkeur behoorde, nog tot in de jaren zestig van de vorige eeuw, tot het standaardreportoire van de psychiatrie.

Je verstand staat er bij stil, als je er even op doordenkt. Omdat ik Renders boek nooit las, weet ik niet of de kliniek waarin Hanlo werd 'geholpen' katholiek van levensovertuiging was. Ik vrees het ergste, en moest aan Hanlo denken toen ik het onthutsende bericht las over minderjarige jongens die door katholieke geestelijken en katholieke artsen zijn verminkt.

In 2009 was het "thema" van de Boekenweek Tjielp Tjielp - De literaire Zoo. Inderdaad, naar een gedicht van Hanlo: 'De mus'.

Lees meer "Boekenweekboeken (7) - Jan Hanlo" »

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën