Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« Interview DUIC: Het jaar van Chrétien Breukers | Hoofdmenu | Goed gesprek tussen Antoine Bodar en Maarten ’t Hart »

30 december 2014

Interview AD/UN: Het jaar van Chrétien Breukers

Vandaag in AD/UN:

Gelauwerd, gekrenkt en weer opgekrabbeld. Korter kan voormalig Dichtersgildemeester Chrétien Breukers het voorbije jaar niet omschrijven. Gelauwerd vanwege het succes van zijn eerste prozawerk Een zoon van Limburg, gekrenkt door het feit dat het Utrechts Dichtergilde hem royeerde, en opgekrabbeld? Ja, hij schreef veel van zich af.

door Jos van Sambeek 

JvS: Het Dichtersgilde zette je buiten de deur omdat je geld van het gilde niet had afgerekend. Hoe kon dat gebeuren?

Mijn inmiddels ex-vriendin had de laatste jaren weinig inkomsten en met mijn inkomsten ging het juist redelijk goed. De financiële problemen zijn ontstaan omdat ik ben gaan schuiven met geld ten bate van het huishouden. Dat is mij verwijtbaar. Ik had eerder moeten inzien dat ik financieel niet zo veel kon bijdragen, dat we het anders moesten oplossen. Behalve bij het gilde kwam ik ook bij anderen in het krijt te staan. Met alle schuldeisers heb ik afspraken kunnen maken. Ik verwacht dat in mei of juni alles achter de rug is.

JvS: Ben je weer on speaking terms met het Dichtersgilde?

Alles wat door mijn toedoen fout is gegaan kan ik mezelf verwijten, maar het bestuur van het gilde krijgt van mij ook niet de schoonheidsprijs. Het had de zaak met mij gewoon kunnen afhandelen. Als dichter en schrijver heb ik nu eenmaal onregelmatige inkomsten en het geld hadden ze hoe dan ook teruggekregen. Maar ze besloten me te royeren en toen kwam de zaak pas in de publiciteit.

JvS: Het gilde vindt ook dat je een aantal zaken hebt laten liggen.

Dat gaat over zaken waarvoor ik niet alleen verantwoordelijk was. Dat verwijt zou dus ook naar andere gildeleden moeten gaan. 

JvS: Waarom nam niemand het voor je op?

Ik kan niet zeggen dat ik van steun verstoken ben geweest maar aan openbare steun liet het inderdaad wel te wensen over. Dichters in het gilde waren mijn vrienden. Met een aantal van hen ben ik nog steeds bevriend, al kreeg die vriendschap wel een deuk. De kwestie heeft me aardig geraakt. Ik beschouw de affaire vooral als een persoonlijke vendetta van mijn ex en dichter Bart FM Droog. Droog beschikte via mijn ex over mijn administratie en maakte allerlei schulden van mij openbaar omdat er rekeningen in mijn mappen zaten waarop ik niet had aangetekend dat ze betaald waren. Dus hij onthulde in feite ook schulden die ik niet had. Droog heeft ook allerlei mensen benaderd waardoor de publiciteit op gang kwam waardoor ik besmet raakte. Ik had mezelf al van alles verweten, al voor het in de publiciteit kwam. Maar het is blijkbaar lastig voor mensen. Tegelijkertijd is die hele sores gek genoeg ook weer goed geweest voor mijn naamsbekendheid. 

JvS: Ook goed voor je naamsbekendheid was je eerste prozawerk.

Een zoon van Limburg verscheen op 27 maart en liep meteen goed, niet alleen in Limburg. Het eerste stuk erover stond in de Standaard, een Belgische krant. Ik ben in Limburg op plekken geweest waarvan ik niet kon vermoeden dat ze bestaan. Ik ben in alle hoeken en gaten bij leesclubs en bij boekhandels geweest. In die boekhandels waren soms maar drie mensen. Maar bij de leesclubs liep het storm, meestal vrouwen van boven de 50, die samen een boek lezen en dan een schrijver uitnodigen. In mijn geboortedorp Leveroy alleen al 200 betalende bezoekers. Vrouwen van boven de 50 zijn trouwens de grootste groep lezers in Nederland.

JvS: Kon Limburg tegen de kritische noten die je in je boek over je geboortegrond kraakte?

Limburgers zijn geëvolueerd. Ze hebben nu veel meer zelfbewustzijn dan twintig jaar geleden en zijn minder makkelijk van hun stuk te brengen. In tegenstelling tot wat ik verwacht had, werd ik in Limburg omarmd. In de rest van Nederland werd het boek interessant gevonden omdat het thema redelijk universeel is. Het is zelfs vergelijkbaar met hoe Marokkanen hier integreren. Waarom het buiten Limburg gezien werd als een aardig boek, was vanwege de manier waarop ik mijn positie bepaalde vanuit het Limburgse dorp tegenover de rest van het land. Ik heb heel aardige recensies gehad, geen slechte. Dat geeft me een enorme angst voor het tweede boek, iedereen gaat vergelijken.

JvS: Vlak na het verschijnen van je boek ging het mis met je relatie.

Dat kwam mede door het boek. Ik was vaak weg en voelde me steeds minder senang thuis. De relatie was al niet florissant. Ik kwam iemand anders tegen. Ik was er zo eufoor over, dat het wel naar buiten moest komen. Dat had tot gevolg dat ik op 11 mei onmiddellijk het huis uit werd gezet. Hoe erg het gegaan is en hoe vervelend het ook was, ik reken het niet meer tot de dieptepunten. Behalve dan wat betreft mijn twee dochters. Ik mis ze heel erg, niet te verdragen. Mijn dochters heb ik al die maanden niet gezien. Met de jongste heb ik wel contact maar de oudste is kwaad op me, zoals het een puber betaamt. Toch ga ik ervan uit dat het met mijn dochters wel goed komt. Dat moet wel. 

JvS: Het lijkt erop dat je het afgelopen jaar productiever was dan ooit.

Ik heb dit jaar heel veel geschreven. Gedichten, die ook worden uitgebracht. Ik had het schrijven blijkbaar nodig. In de eerste tijd had ik geen huis en al mijn spullen stonden en staan nog steeds bij mijn ex. Dus heb ik me nu vooral ingericht met spullen die ik van mijn ouders kreeg. Ik moest echt van nul af aan weer beginnen. Letterlijk aan de tafel uit de woonkamer uit mijn jeugd. En daaraan heb ik in twee maanden mijn nieuwe boek geschreven. Het idee had ik al eerder. Misschien had ik het wel nodig als afleiding. Ik heb ook andere dingen gedaan, een reeks geschreven voor een website, een commerciële opdracht. Financieel moet dat ook wel maar ook geestelijk: thuis gaan zitten tobben kun je maar beter niet doen. 

JvS: Er komt een nieuwe roman.

Het boek heet Lot en gaat over een schrijver die Chrétien Breukers heet. Zijn karakter is een mengeling van dat van mij en dat van een op 50-jarige leeftijd plotseling overleden vriend van me, Joris van Groningen. Op een dag slaat het lot letterlijk toe: hij wint de jackpot van een loterij, 26,6 miljoen euro. Onmiddellijk weet hij: dat geld hoef ik niet. Hij wil er letterlijk van af, hij wil dat kapitaal niet. Zo veel geld opmaken is onmogelijk: wonen in een hotel, eten in sterrenrestaurants, maatkleding kopen en hoeren laten komen: dat brandt die centen niet op. Na veel ontwikkelingen en het bijna ontmoeten van een nieuwe liefde, realiseert hij zich dat hij nog één keer alles achter zich moet laten en opnieuw dient te beginnen, het lot in eigen hand moet nemen. Ik verkeer in dezelfde positie, maar beschik helaas niet over dat kapitaal. 

JvS: Waarom had je Joris nodig?

Omdat ik mijn eigen situatie niet letterlijk op papier kon krijgen. Dan zou het een flauwe, rechttoe rechtaan scheidingsroman zijn. Ook wilde ik Joris laten voortbestaan, in een boek. Hij is nu bijna twee jaar dood. Een lastige jongen maar wel mijn beste vriend. 

JvS: Hoe sluit je 2014 af? 

Het was een bizar, maar mooi jaar: na het succes kwam de modder, na de liefde de eenzaamheid; ik heb geleerd dat je zonder al te veel moeite te doen, snel alleen komt te staan en dat je daar ook moed uit kunt putten. Het succes van mijn boek, de Gilde-affaire, het schrijven van nieuw werk, de liefde, het verdriet: ik had geen dag van het jaar willen missen.

Reacties

Leo Besouw

Openhartig en leerzaam; ik hoop dat je boek "Lot" je in 2015 een stevige "boost" geeft!

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...