Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« november 2014 | Hoofdmenu | januari 2015 »

december 2014

30 december 2014

Interview AD/UN: Het jaar van Chrétien Breukers

Vandaag in AD/UN:

Gelauwerd, gekrenkt en weer opgekrabbeld. Korter kan voormalig Dichtersgildemeester Chrétien Breukers het voorbije jaar niet omschrijven. Gelauwerd vanwege het succes van zijn eerste prozawerk Een zoon van Limburg, gekrenkt door het feit dat het Utrechts Dichtergilde hem royeerde, en opgekrabbeld? Ja, hij schreef veel van zich af.

door Jos van Sambeek 

JvS: Het Dichtersgilde zette je buiten de deur omdat je geld van het gilde niet had afgerekend. Hoe kon dat gebeuren?

Lees meer "Interview AD/UN: Het jaar van Chrétien Breukers" »

29 december 2014

Interview DUIC: Het jaar van Chrétien Breukers

Als je geknipt wordt moet je stil zitten. En als je dan geknipt bent, geef je twee interviews. Vandaag het eerste, afgestaan aan DUIC. Morgen een stuk in AD/UN, dat zoals het er nu naar uitziet eindigt met de volgende woorden, die nog waar zijn ook:

‘Het was een bizar, maar mooi jaar: na het succes kwam de modder, na de liefde de eenzaamheid; ik heb geleerd dat je zonder al te veel moeite te doen snel alleen komt te staan en dat je daar ook moed uit kunt putten. Het succes van mijn boek, de Gilde-affaire, het schrijven van nieuw werk, de liefde, het verdriet: ik had geen dag van het jaar willen missen.’

Toen de foto werd genomen was ik gelukkig. Nu ook. In a way.

Lees verder op DUIC >>

Getuige Simenon (13): Chrétien Breukers over De vergissing van Maigret

Deze Maigret is wonderbaarlijk eenvoudig, en er wordt zelf wat echt recherchewerk in verricht, dat wil zeggen: Maigret stuurt er zijn rechercheurs zo nu en dan op uit om dingen uit te zoeken, laat ze de wacht houden op een aantal plekken en verzamelt die informatie terwijl hij nadenkt over de oplossing van het raadsel. Die redelijk voor de hand ligt, wat zeg ik: die net zo voor de hand liggend is als de gemiddelde ontknoping van Midsomer Murders.

Lees meer "Getuige Simenon (13): Chrétien Breukers over De vergissing van Maigret" »

28 december 2014

Brouwers bij Brands

Rutger H. Cornets de Groot over de onverbiddelijke camera van Michael Haneke

Gisteren was het meesterwerk Amour van Michael Haneke op NPO2. Vandaag publiceert Rutger H. Cornets de Groot een beschouwing over deze film op zijn weblog. Zo wordt er in Nederland sinds Willem Jan Otten niet meer over film geschreven; het wachten is op een boek met alle filmstukken van Cornets de Groot (nadat zijn stukken over poëzie ook eens gebundeld zijn). Lees zijn beschouwing hier. Een citaat:

Bij Haneke is de camera van gevoelens en een geweten ten enenmale gespeend. Er worden geen extreme posities ingenomen zoals bij Hitchcock; evenmin wordt het ding in de hand gehouden, zoals bij Dogme95. De verbeelding is niet langer aan de macht; het beeld staat integendeel onder overheidscontrole. Het is vaak roerloos, als van een stille maar onverzettelijke getuige. In Amour opereert de camera heimelijk, als een insluiper, een agent van de geheime dienst. Haneke’s cinema is van onze tijd; ze wordt niet door verlangen of lust bestuurd, maar door Big Brother; zijn perspectief is dat van een bewakingscamera die onafgebroken registreert, in dienst van een toezichthoudend staatsapparaat. Je bent je nauwelijks bewust van de bewegingen en daardoor krijgen die iets vanzelfsprekends – maar dat is in Amour, bij een onderwerp dat om zo te zeggen uit alle poriën om respect en discretie, om een afgewende blik vraagt, bepaald onhebbelijk en aanmatigend. Haneke’s camera dringt zich overal tussen, eist vrij zicht op wat ze maar wil vastleggen: van pijnlijke scènes in de douche en op de wc tot in het echtelijk bed. Over het recht van het apparaat op deze informatie vernemen we verder niets. Althans niet rechtstreeks.

22 december 2014

Eerste gepubliceerde gedicht van Leopold gevonden

Lees het hele verhaal rond het ‘echte’ debuut van J.H. Leopold op rond1900.nl >>

Er is sinds lang een debuut bekend van Leopold dat vóór de Christus-Verzen valt, maar dat is alleen voor de voetnoten van de literatuurgeschiedenis. Twee van de gedichtjes die de uit Arnhem afkomstige Leopold tussen circa 1883 en 1886 schreef (en die hij in januari 1887 noteerde in een schrift ‘Voor Fimi’) [1] werden door zijn stadgenoot C.H. Coster op muziek gezet. En dat leverde Leopold zijn éérste debuut op: in mei 1889 verscheen bij Thieme in Zutphen ‘Twee Amoreuse Liedekens van J.H. Leopold. Muziek van C. H. Coster. Prijs 60 Ct. Alom te bekomen’, zoals de advertentie in Het Nieuws van den Dag luidde. Vooral het tweede van deze Liedekens, ‘Een liedeken van sceiden’, was een aantal jaren immens populair in de Nederlandse concertzalen — voor zover het het aandeel van Leopold betrof een scherp contrast met de bekendheid van Leopolds latere poëzie, die zich altijd tot een kleine kring van poëzieliefhebbers heeft beperkt. De populariteit van het ‘Liedeken van sceiden’ ging overigens al vooraf aan die bladuitgave en zal juist de stoot tot die uitgave hebben gegeven. De eerste vermelding die ik van een uitvoering van dat lied heb gevonden is van midden 1888. De zangeres kwam ook alweer uit het Arnhemse circuit.

17 december 2014

Bezige Bij wordt mede-uitgever van boeken VI (en Henk Bres) en wil een programma voor lezers en De Bezige Bij wordt De Bezige Bij Amsterdam/Antwerpen

De sportboeken van Voetbal International worden voortaan uitgebracht door uitgeverij De Bezige Bij. Johan Derksen blijft betrokken bij de uitgaven van de sportboeken. ‘‘Johan Derksen onderkent dat hij niet zo heel veel verstand van uitgeven heeft’’, zei Pröpper op (BNN). ‘‘Dat vind ik echt heel grappig en daarom gaan we de handen ineenslaan.’’ De samenwerking gaat 1 januari van start.’

Dit meldt nu.nl. In hetzelfde bericht staat nog een interessant nieuwtje: ‘Pröpper laat verder weten dat hij werkt aan een tv-programma over boeken. Daarin moeten lezers centraal staan.’ Harm Edens zou interesse hebben, dus het wordt ook een programma met humor, vrees ik.

De Bezige Bij, opgericht in de Tweede Wereldoorlog, wordt met deze manoeuvre mede-uitgever van Henk Bres, de man die niet vies is van een beetje intimidatie en geweld. Geert Lubberhuizen draait zich in Ierland even om. Hieronder kunt u kijken naar de opinie van de immer guitige René van der Gijp over schrijvers, het Boekenbal, et cetera.

Pröpper maakte op de radio een nieuwe naam van de uitgeverij bekend: De Bezige Bij Amsterdam/Antwerpen. Hiermee drukt de uitgeverij uit dat het één bedrijf is dat vanuit twee plaatsen de beide markten in het Nederlandse taalgebied bedient. 

15 december 2014

Boeken die ik twaalf jaar niet heb gezien (24): A.L. Boom / Kees Fens

Toen ik aan de Katholieke Universiteit van Nijmegen ging studeren (een kortdurende verdwazing, waar ik pas jaren later uit ontwaakte) was Kees Fens met afstand de beroemdste hoogleraar die daar rondliep, in elk geval bij de taal- en letterkundestudies. Zijn colleges waren zeer gemoedelijke bijeenkomsten, tijdens welke de eminente hooggeleerde de ene, ja, hoe zal ik het zeggen… roddel na de andere door de lucht liet flitsen, afgewisseld met smakelijke verhalen en anekdoten, allemaal ter meerdere eer en glorie van hemzelf.

Jaren heb ik gedacht dat ik Fens een groot schrijver en een sympathieke hoogleraar vond. Pas toen de biografie van emeritus (en via een u-bocht weer teruggekeerde) professor doctor Wiel Kusters (de Kees Fens van Maastricht) verscheen, merkte ik dat dit op een misverstand berustte, of nee, dat ik mijzelf al die jaren geen negatieve gevoelens over de man had toegestaan. Iemand die zo algemeen werd gewaardeerd en zo grappig uit de hoek kon komen, móést wel een bijzondere figuur zijn.

Lees verder op Tzum >>

10 december 2014

Getuige Simenon: Mijn vriend Maigret

Chrétien Breukers (De Contrabas) en Mark Cloostermans (De Standaard) duiken onder in het oceaangelijke oeuvre van Georges Simenon, de man van vierhonderd boeken. Naar aanleiding van de 25ste verjaardag van Simenons overlijden lezen zij een selectie van 25 titels, zowel Maigrets als romans durs, zijn ‘serieuze’ romans. Twee Tzum-bloggers om Simenon op de hielen te zitten.

Tijdens het lezen van Mijn vriend Maigret schoot me ineens het volgende te binnen: Maigret is de vader die Simenon nooit heeft gehad; de vader van Georges was afwezig, bemoeide zich niet met het huishouden, werd door zijn moeder op de kop gezeten en stierf jong. Maigrets vader stierf ook jong, zodat Jules zijn medische studies niet kon voltooien en bij de politie ging.

Lees verder op Tzum >>

09 december 2014

Boeken die ik twaalf jaar niet heb gezien (23): Oscar Wilde

Waarom zat Wilde in de gevangenis? Omdat hij de vader van zijn minnaar Lord Alfred Douglas (‘Bosie’) wegens laster had aangeklaagd – en deze John Douglas, de negende markies van Queensberry, liet dat niet op zich zitten. Wilde werd door de machtige en invloedrijke, harteloze markies gemangeld en verdween voor twee jaar in het gevang wegens ‘gross indecency with other men’. Wilde was beroemd, maar de vader van zijn minnaar wist hem er toch in te luizen.

Het schandaal dat de veroordeling veroorzaakte is misschien niet meer na te voelen, maar het is nog steeds de meest besproken episode uit Wilde’s leven. Zelfs mensen die nooit een boek van hem gelezen hebben weten in elk geval dat hij ooit diep is gevallen. In zijn eigen tijd was het een schandaal van ongekende omvang. Wilde werd door bijna iedereen in de steek gelaten en van de meest gevierde (toneel)schrijver veranderde hij in de meest beschimpte society-figuur. Hij was Onno Hoes en de zoon van Dries Roelvink in een – aangelengd met humor, talent en genie, dat wel.

Lees verder op Tzum >>

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën