Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« Gelezen boeken: Rijk de Jong | Hoofdmenu | De Prix Apollinaire voor Aksinia Mihaylova »

08 november 2014

Dichters lezen Kouwenaar, verslag; over goed voorlezen en een nazit vol verrassingen

Gisteren was in Perdu het programma ‘Dichters lezen Kouwenaar’. De opzet was eenvoudig: vijftien dichters lazen vallende stilte (de door René Puthaar samengestelde overzichtsbloemlezing uit Kouwenaars werk, in 2008 verschenen) voor. Geen trommels. Geen trompetten. Het gebeurde, voor zover ik weet, al eens eerder, met het werk van Gertrude Starink, wie De weg naar Egypte werd gedaan.

Als ik in Perdu ben, denk ik soms terug aan legendarische avonden uit het verleden, avonden waarop dichters en schrijvers soms letterlijk slaags raakten. Zo ben ik ooit bijna in elkaar geslagen door een redacteur van het blad Mosselvocht (hoe heette die man toch ook alweer?) en zag ik de samensteller van vallende stilte eens met een ingevouwen klapstoel op iemand inhakken. Je had nog geen internet. Het moest allemaal via offline debat verlopen.

Tegenwoordig gaat het er iets rustiger aan toe, in de tempel voor het betere experimentele werk. Dat verklaart misschien waarom het publiek niet meteen met dingen begon te gooien toen een van de voorlezende dichters iemand die even hoestte terechtwees en de zaal vroeg of er nu even, voorafgaand aan de herneming van de voordracht, collectief gehoest kon worden. In vroeger tijden was er een kleine opstand uitgebroken. Men maakte zelf wel uit wanneer er werd gehoest.

Wat me opviel (en ik zag de eerste vijf dichters niet, omdat andere verplichtingen me elders nodig hadden) is dat het nog niet meevalt, om het werk van Kouwenaar voor te lezen. Laat ik het zo zeggen: niet elke dichter beheerste de stof ten volle. Of had zich niet helemaal goed voorbereid, dat kan ook. Kouwenaar schrijft gedichten die je niet kunt voordragen zonder eerst precies uit te zoeken hoe zijn zinnen in elkaar zitten.

Mustafa Stitou was daarop in elk geval een uitzondering. Hij las zijn portie Kouwenaar heel goed voor, alsof hij zich de gedichten volledig eigen had gemaakt; ook de twee slotlezers Bernke Klein Zandvoort en Jan Kuijper (ooit redacteur van Kouwenaar) overtuigden. Kuijper maakte van de keuze uit het bezit van een ruïne een kunststuk. De gedichten zijn al heel erg goed, maar zoals hij ze voorlas werd het werk van Kouwenaar echt onderdeel van iets groters - en kwam ook heel goed naar voren dat zijn gedichten op het niveau van Nijhoff, Leopold, Lucebert, Roland Holst en nog wat van die namen komt te staan. Bij ‘alleen in de tuin’ ging er een kleine huivering door de zaal: 

Men zit met zijn schimmen in de tuin, licht
bladert schemer, er ademen oude nalatige vragen
men zwijgt zich te zamen, is sprekend zijn naaste
het is later, onhoorbaar als tijd

men zou dit ingedikt niets willen stillen ontmaken
deze langzame cirkel, dit doodlopend loze moment
willen wissen in scheurende zijde, ontastbare
tastende voeten voorbijgaand over het grind

zo duurt men nog even, uurglazen, eetgrage boeken
doodsnood van hongerend voedsel, dan vindt zich
het sterfelijk licht uit en gaat men, gaat men
naar binnen, gehoorzaam, verhoort men het donker -

Het klinkt allemaal een beetje alsof er een eredienst aan de gang was, en dat was natuurlijk zo. Toch is het opvallend dat gedichten, mits goed voorgedragen, zonder opsmuk, een hele avond kunnen vullen zonder dat je het idee hebt dat de tijd zich als een slak voortbeweegt. Gelukkig was er na afloop wel een plezierige nazit. Dat wel.

Daarin gebeurde iets wat ik tot gisteren voor onmogelijk hield. Het kwam helemaal goed met Samuel Vriezen, ooit de Limburgse vlaai met kersen en kruimeltjes. Zie ons daar staan, als twee kleine Fonzies. Het historische moment is vastgelegd door Rutger Cornets de Groot. Morgen 9 november. Dan is de Berlijnse Muur 25 jaar weg. Alles wordt op den duur geschiedenis:

Vriezenbreukers

Reacties

rené puthaar

Chrétien, het is geen door mij samengestelde bloemlezing. Gerrit wilde graag een wat hem betreft definitieve keuze uit zijn werk maken en vroeg mij of ik hem daarbij wilde helpen. Zo hebben we het dan samen gedaan, nadat ik mijn protest overwon want ik vond dat hij níet moest bloemlezen. Van het meppen met een klapstoel herinner ik niets, gelukkig. Mooi initiatief van Perdu, die integrale voorlezing door dichters, ik kon er helaas niet bij zijn.

Laat een reactie achter

Reacties worden gemodereerd en zullen niet verschijnen op deze weblog voordat de auteur ze heeft goedgekeurd.

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...