Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« augustus 2014 | Hoofdmenu | oktober 2014 »

september 2014

30 september 2014

Getuige Simenon deel 5: De zusters Lacroix door Mark Cloostermans

Chrétien Breukers (De Contrabas) en Mark Cloostermans (De Standaard) duiken onder. Meer bepaald in het oceaangelijke oeuvre van Georges Simenon, de man van vierhonderd boeken. Naar aanleiding van de 25ste verjaardag van Simenons overlijden lezen zij een selectie van 25 titels, zowel Maigret-mysteries als romans durs, zijn ‘serieuze’ romans. Twee Tzum-bloggers om Simenon op de hielen te zitten, de man die sneller schreef dan God kan lezen.

Lees meer "Getuige Simenon deel 5: De zusters Lacroix door Mark Cloostermans" »

29 september 2014

Gelezen boeken: Guus Bauer

BauermaaktvriendenWie in de letteren een leven wil opbouwen moet over van alles beschikken: een ziel met een ondoordringbaar membraan eromheen en een huid zo dik als die van een olifant. Is aan die voorwaarden voldaan, dan wordt het waarschijnlijk nog niks. Franz Kafka noemde Praag een moedertje met klauwen, welnu, de muze is nog veel erger - en een eenmaal gemaakt slachtoffer laat ze niet zo snel meer los. Daarom noemde Guus Bauer zich in zijn columns voor Tzum, denk ik, een Inktslaaf; daarom, en om die onsterfelijke dichtregels van Gerard den Brabander: ‘Ik kleine slaaf van poëzie en taal, / mij was ter borst de eerste melk al schraal.’

Lees meer "Gelezen boeken: Guus Bauer" »

Boeken die ik twaalf jaar niet heb gezien (16): John Fante

Vandaag deel 16 alweer van de reeks ‘Boeken die ik twaalf jaar niet heb gezien’, op Tzum.

Vraag het aan het stof (Ask the dust) van John Fante is een roman over een onzekere jongeman die schrijver wil worden. En wordt. Dat gaat niet vanzelf, uiteraard. De angsten en onzekerheden die de hoofdpersoon Arturo Bandini op zijn pad doorstaat worden in het boek duidelijk uitgebeeld door de auteur, ooit een onzekere jongeman die schrijver wilde worden. En werd.

Het boek dat ik in een van de bananendozen aantrof is onlangs heruitgegeven door Meulenhoff, nu de rage van de ‘onontdekte’ meesterwerken (= meesterwerken die luie lezers en uitgever voorheen over het hoofd zagen) wild om zich heen slaat. Gelukkig maar, want nu is de tekst – zij het in een niet brisante vertaling van Mea Flothuis – opnieuw beschikbaar.

John Fante was, net als zijn alter ego Arturo Bandini, van eenvoudige afkomst. Schrijver worden is dan niet meteen voor de hand liggend, althans, als je dan schrijver wil worden zul je altijd moeten vechten om je van het milieu waaruit je stamt, en waar je waarschijnlijk machteloos van houdt, los te rukken. Dat levert, opnieuw, angst en onzekerheid op. Het is een eeuwige cirkel die alleen kan worden doorbroken door er over te schrijven.

28 september 2014

Gelezen boeken: Asis Aynan

Coverplus_gebed-zonder-eind_hrGebed zonder eind, de bundel korte verhalen en columns van Asis Aynan, heeft een buikbandje. Daarop staat een tekst van Geert Mak, die deze jubelkreet aanheft: ‘En wat kan die Amsterdamse Berber mooi schrijven: wild, geestig, erudiet, warm en zeldzaam eerlijk!’ Ik vind dat nogal neerbuigend. Het is een Berber, zij het godzijdank een Amsterdamse (dus niet: Nederlandse), maar hij kan wel mooi schrijven. Zoiets wasemt Maks lofzang uit.

Lees meer "Gelezen boeken: Asis Aynan" »

22 september 2014

Het voorrecht om aanstoot te nemen - Lezing A.H.J. Dautzenberg bij opening Harma Heikens

HarmaHeinkesAfgelopen zaterdag opende A.H.J. Dautzenberg de tentoonstelling All is fair in love and war van Harma Heikens in KochXBos in Amsterdam. De toespraak die hij hield wordt hier voor het eerst gepubliceerd. Een belangrijke tekst, over het Opschonend Realisme, de ‘plicht’ van de kunst om taboes te verkennen en over het nieuwe boek van Dimitri Verhulst, maar over veel en veel meer. Kunstenaars aller landen, enfin, verenigt u, maar niet zonder het oneens met elkaar te zijn. 

‘Lieve Sarah, durf de waanzin toe te laten, durf onaangepast te zijn. En luister vooral niet naar politici en critici.’ Deze woorden richtte de 85-jarige theatermaker Erik Vos vorige week tot een jongere collega tijdens een publieke ontmoeting op het Theaterfestival in Bellevue. Een aanmoediging, zeker, maar vooral ook een verzuchting. Het Opschonend Realisme heeft ook de kunsten bereikt en, erger nog, behoorlijk in zijn greep. De woorden van Vos hangen als een roze wolk boven deze lezing. ‘Lieve Sarah, durf de waanzin toe te laten, durf onaangepast te zijn. En luister vooral niet naar politici en critici.’

Lees meer "Het voorrecht om aanstoot te nemen - Lezing A.H.J. Dautzenberg bij opening Harma Heikens" »

Boeken die ik twaalf jaar niet heb gezien (15): Jeannette Winterson

Op het lichaam geschreven van Jeannette Winterson, aangetroffen in een van de bananendozen, stond in mijn geheugen gebrand. Ik heb de roman kort na verschijnen van de Nederlandse vertaling gelezen, in 1992. Was ik toen verliefd? Ik denk het wel. Vast wel. Ik was 27 en altijd verliefd, verliefd geweest, bijna verliefd, et cetera. De liefde was een soort brandstof; ik had alleen nog niet door dat ik zelf aan het opbranden was. Ik herinnerde me nog hele passages letterlijk, bleek na herlezing.

Gisteren kwam ik voor het eerst in aanraking met de recensie die Bas Heijne erover schreef. Hij ziet het niet in Op het lichaam geschreven, hij vindt het boek niet zozeer mislukt maar wel te hoog gegrepen. Winterson slaat de plank mis en weet de liefde van de hoofdpersoon voor Louise niet levend te maken. Het is haar niet gelukt ‘het versleten literaire thema van de Grote Liefde nieuw te maken.’ Ik denk dat Heijne daar gelijk in heeft. Winterson maakt het thema niet nieuw, ze laat zien dat het altijd oud is.

Lees verder op Tzum >>

21 september 2014

Gelezen boeken: Hendrik Groen


19951_537a0e68e2d5c_19951Pogingen iets van het leven te maken, het geheime dagboek van Hendrik Groen, 831/4 jaar is, tsja, een dagboek. Van een man die in een verzorgingstehuis woont en daar van alles meemaakt. Heel spectaculair klinkt dat niet -- en het is ook niet spectaculair. Toch heb ik dit boek van deze geheimzinnige auteur (pseudoniem van Carel Helder?) met genoegen gelezen.

In de eerste plaats omdat goed, ik zou bijna zeggen: vaardig is geschreven. Groen weet een kalme toon vol te houden, het hele boek door. Of het de toon van een bijna 84-jarige is kan ik niet beoordelen. Maar ik denk van niet. Wie zich een idee wil vormen van ’s mans stijl kan een kijkje nemen in het archief van Torpedo, waar de voorpublicaties te vinden zijn en waar Groen zijn opmars als late debutant begon.

Lees meer "Gelezen boeken: Hendrik Groen" »

18 september 2014

Notities over poëzie (5): Over een gedicht van Rainer Maria Rilke, Herbsttag

Vandaag, maar dan 112 jaar (min 3 dagen) geleden schreef Rainer Maria Rilke het gedicht ‘Herbsttag’, een van die onverwoestbare evergreens van de betreurde meester. Het gedicht staat hier en gaat zo:

Herr, es ist Zeit. Der Sommer war sehr groß.
Leg deinen Schatten auf die Sonnenuhren,
und auf den Fluren lass die Winde los.

Befiehl den letzten Früchten, voll zu sein;
gib ihnen noch zwei südlichere Tage,
dränge sie zur Vollendung hin, und jage
die letzte Süße in den schweren Wein. 

Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr.
Wer jetzt allein ist, wird es lange bleiben,
wird wachen, lesen, lange Briefe schreiben
und wird in den Alleen hin und her
unruhig wandern, wenn die Blätter treiben.

Lees meer "Notities over poëzie (5): Over een gedicht van Rainer Maria Rilke, Herbsttag" »

45ste Editie van de Facebook-Vertaalwedstrijd

Renée Vink wint.

Renée Vink heeft met haar vertaling van ‘Women Who Dye Their Hair’ van de Engelse Janet Fisher de 45ste editie van de Vertaalwedstrijd op Facebook gewonnen. (Zie dit bericht over ontstaan, doel en werkwijze van deze groep). Jan van den Berg won zilver en Sigrid Lensink-Damen brons.

Janet Fisher (Birmingham, 1943) studeerde rechten en werkte vijf jaar voor een Londense juridische uitgeverij. Nadat ze naar Yorkshire was verhuisd, de geboorte van drie zonen en een periode van ziekte, kon ze geen werk meer vinden. Ze besloot schrijver te worden. In 1989 sloot ze zich aan bij The Poetry Business in Huddersfield. Ze heeft drie bundels gepubliceerd: Listening to Dancing (1996), Women Who Dye Their Hair (2001) en Brittle Bones (2008). Janet Fisher is nu met pensioen.

Lees meer "45ste Editie van de Facebook-Vertaalwedstrijd" »

17 september 2014

Notities over poëzie (4): Poëzie met ballen, Martijn Teerlinck en Leo Herberghs

Op 9 september publiceerde Johanna Geels een blogstukje waar je het moeilijk niet mee eens kunt zijn. In een hartstochtelijk pleidooi nam ze het op voor poëzie die buiten de lijntjes wil kleuren, die ‘ballen’ heeft. Toch ben ik het met veel beweringen die zij doet niet eens. Dat er veel flauwe meisjespoëzie verschijnt, de laatste jaren: ja. Maar dan komt het:

‘Bottomline is dat ik de poëzie zonder ballen zat ben. Het gefleem, de zachte handschoentjes, het geschuifel in de gang. Het moest maar es gaan donderen, knetteren, gaan stomen in die letteren. Weg uit de gepoederde salons, hup, de straat op. Dwars door de drek. En als je eigen modderpoel niet diep of smerig genoeg is, ga je maar aan de rand van die van een ander zitten, zo eentje die meurt en afgeeft. Voor schrijven is lef vereist, niet bang zijn om vieze handen te maken, nooit bang zijn.’

Die uitbarsting kende ik nog ergens van. Het is een mix van alle manifesten ooit geschreven, van De Tachtigers tot Ik ben een bijl. Het is de emmer vol gemeenplaatsen die over ons wordt heengestort als iemand Een Punt wil maken en de poëzie een richting in wil duwen die het Eigen Engagement en De Bevlogenheid wil celebreren. Nooit bang zijn, zegt Geels. En eerlijk gezegd vind ik dat een beetje, hoe zal ik het zeggen? Arrogant? Misschien wel.

Lees meer "Notities over poëzie (4): Poëzie met ballen, Martijn Teerlinck en Leo Herberghs" »

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën