Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« juni 2014 | Hoofdmenu | augustus 2014 »

juli 2014

31 juli 2014

Notities over poëzie (1): Anne van Amstel

Een flinke poos heb ik weinig poëzie gelezen. Ineens had ik er geen zin meer in, in die eindeloze stroom nieuwe bundels. Een merkwaardig, ongekend gevoel. De laatste maanden was ik wel bezig met het maken van een paar bloemlezingen (waarvoor je je door de al bekende rijstebrijberg heen eet), dus zonder poëzie hoefde het niet. Nieuwe poëzie hoefde er niet per se bij.

Afgelopen weekend las ik het mij toegezonden boekje Geef me nu ik wil van Anne van Amstel. Het is een bibliofiele uitgave van de Avalonpers te Woubrugge (bundel ontbreekt nog op website), oplage 90 genummerde en gesigneerde exemplaren. De uitgave bevat 14 gedichten waarvan de eerste regels allemaal beginnen met ‘geef me’ en de tweede regels met ‘ik wil’, bijvoorbeeld ‘geef me een muts nu / ik wil zoeken bij het vuil’. Die kleine bundel markeert, zou je kunnen zeggen, mijn herintrede.

Lees meer "Notities over poëzie (1): Anne van Amstel" »

30 juli 2014

Gelezen boeken: J.L. Carr

2_2557Sommige boeken zijn erg goed, maar je kunt niet uitleggen waaróm. Het lijkt bij eerste lezing alsof ze er altijd al zijn geweest, alsof je ze al in een ver verleden eens las, en ze gaan nooit meer uit je herinnering.

J.L. Carrs korte roman Een maand op het land is zo’n boek. Ik las het twee keer. een keer toen de eerste vertaling (Een maand in de provincie geheten) werd verramsjt, eind jaren tachtig van de vorige eeuw, en een paar dagen geleden. Beide keren was ik diep onder de indruk. De zucht naar herontdekte meesterwerken en de herdenking van de Eerste Wereldoorlog redden het werk van een wisse dood in het Nederlandse taalgebied en dat is een goede daad van Nieuw Amsterdam.

Lees meer "Gelezen boeken: J.L. Carr" »

Open brief aan Dick Bruna

NijnnijnnijnGenoeg geklaagd. Meneer Bruna, ik hoop dat het u goed gaat en ben zeer benieuwd naar een overzichtstentoonstelling van of een boek met al uw andere grafische werk. Zodat de kunstenaar Bruna wordt gerehabiliteerd. Twee zielen woonden in zijn borst: de boekenman en de kinderboekenschrijver. Met een imposant oeuvre als resultaat, ondanks én dankzij Nijn.

Ik schreef een open brief aan Dick Bruna, die vandaag bekend liet maken dat hij definitief stopt met de reeks Nijntje... Op DUIC.

29 juli 2014

Pieter Waterdrinker over de psyche van Poetin, in Vrij Nederland

De expresstrein terug naar Kiev vertrok. Velden vol zonnebloemen gleden even later voorbij; een zee van goud, blikkerend onder purperrood strijklicht. De Oost-Europese natuur toonde schaamteloos haar schoonheid. De volgende halte was Poltava. Af en toe, als ik via roaming internet had, volgde ik de Twitter-berichten van Olaf Koens. 
Hij was als een van de eersten in de tot hel omgetoverde korenvelden ter plekke; tussen de brokstukken, de lichamen en de ondraaglijke stank had hij er vlak na aankomst de nacht doorgebracht. Zijn verslagen waren geserreerd; doortrokken van een diepe menselijkheid.
‘Gaat u door naar Kiev?’
‘Ja, naar Kiev.’ 
Toen pas zag de conducteur, een piepjonge kerel nog, dat mijn paspoort Nederlands was. Hij maakte een korte buiging terwijl hij watervlug een orthodox kruisje sloeg. De tranen stonden in zijn licht Tataarse ogen. 
‘Wat kan ik zeggen?’ zei hij.
Tot mijn opluchting liep de man meteen door.

Lees het prachtige ‘Een romancier-Kremlinoloog over Rusland’ van Pieter Waterdrinker op de website van Vrij Nederland >>

28 juli 2014

Boeken die ik twaalf jaar niet heb gezien (8): Heere Heeresma

Een dagje naar het strand, gevonden in een van de bananendozen, is een korte roman. Het betreft de drieëntwintigste druk (jubileumuitgave) die in 1989 door Thomas Rap te Amsterdam op de markt werd gebracht. Rap gaf vaak heel kleine boeken uit. Dit is er ook zo een: 11,5 bij 17,5 centimeter, een flinke slag kleiner dan de standaardmaat die Reinold Kuipers voor een pocket aanhield, 12,5 x 20 centimeter.

Heere Heeresma is na zijn dood een cultschrijver geworden. Af en toe flakkert de belangstelling voor zijn werk even op, zoals vorig jaar, toen Anton de Goede het boek Kaddish voor een buurt bezorgde en inleidde, of een jaar eerder, toen aan de in 2011 overleden auteur een nummer van Uitgelezen boeken werd gewijd (ook al samengesteld door Anton de Goede, overigens). Voor dat blad schreef ik dit korte artikel, over het laatste bij leven van Heeresma verschenen boek: Kijk, een drenkeling komt voorbij.

Lees aflevering 8 van mijn Tzumrubriek hier >>

Holisme: de échte vijand van de literatuur, Benali en Dautzenberg voeren achterhoedegevecht

Vervolg op dit, dit, dit en dit artikel geeft Hans van Willigenburg de discussie een wending: 

‘Dezer dagen woedt er, onder de bezielende aanwakkering van schrijvers als Abdelkader Benali en Anton Dautzenberg, een nogal provinciaalse en uitgekauwde discussie over ‘engagement in de literatuur’. Eerlijk gezegd kan dat engagement me niet zoveel schelen, want wie de laatste schermutselingen in de boekenbranche, de malaise bij de uitgeverijen, het afschaffen van literatuuronderwijs op de scholen en de afkalvende positie van de letteren in de universitaire wereld werkelijk tot zich door laat dringen, stelt zichzelf de veel ernstiger vraag: literatuur, wel of niet geëngageerd, heeft dat überhaupt nog een toekomst? Een veeg teken in dit verband is het ongebreideld oprukken van de holistische denkwijze, zoals hierboven geschetst, onder andere vertaald in de opkomst van zogenaamde, lach niet, ‘‘boekendokters’’, die op allerlei literair ruikende beurzen, manifestaties, braderieën en andersoortige samenkomsten van geestrijke aard ‘‘een consult’’ aanbieden, zodat ik eindelijk de boeken ga lezen ‘‘die bij mij passen’’ en ‘‘me dichter naar mijn bron zullen leiden’’.’

Hans van Willigenburgs beschouwing ‘Holisme: de échte vijand van de literatuur, Benali en Dautzenberg voeren achterhoedegevecht’ is te lezen op The Post Online.

27 juli 2014

Rutger H. Cornets de Groot over A.H.J. Dautzenbergs NRC-artikel

A.H.J. Dautzenberg publiceerde vrijdag een heel merkwaardig stuk in de NRC. Zo'n stuk waarvan men zegt dat het 'schreeuwt om een reactie'. Ik denk eerder dat het graag zo'n stuk wil zijn dat schreeuwt om een reactie. Een schreeuw om een schreeuw ahw.

Maar is dat niet precies Dautzenbergs talent?

Hij beweerde een nier te hebben afgestaan aan een wildvreemde: het bleek niet waar. Hij meldde zich aan bij pedofielenvereniging Martijn, toen dat nog kon – maar niet uit nood; het was 'uit protest' zoals hij ook in dit stuk schrijft. Een vorm van solidariteit dus – maar niet met Martijn helaas. Arme mensen. Stenen door de voorruit aan de ene kant, door Dautzenberg gebuttfuckt aan de andere.

Lees meer "Rutger H. Cornets de Groot over A.H.J. Dautzenbergs NRC-artikel" »

10 redenen waarom 10 redenen soms geen redenen zijn

Naar aanleiding van dit stuk van Daan Stoffelsen.

1. Dautzenberg heeft het over de durf om tegen heersende meningen in te gaan. Niet over politiek engagement.
2. Alle geschreven teksten kunnen tot het domein van de literatuur worden gerekend.
3. Het werk van dode schrijvers mag geen inspiratiebron zijn? Dan ook geen gezeur meer in De Revisor over Frans Kellendonk. En hoezo, een vreedzaam beroep?
4. Hier komt een staaltje schoolmeestersbluf. Ik weet, ik weet, wat jij niet weet...En jij bent af.
5. Leon de Winter is een betrokken auteur die regelmatig zinnige dingen zegt. Dat is wat ik er van vind. Leve Leon de Winter (en alle andere lieve schrijvers)!
6. Zie 4.
7. Zie 4.
8. Dat wist ik niet zeg.
9. Een schrijver vecht met zijn teksten. In kranten, bladen en boeken. Dat moet hij doen. Inderdaad, moet. (Soms mag dat even gezegd.)
10. De moraal kan verschillende vormen aannemen... en kan ook verstikken. Zoals nu, in de Nederlandse literatuur, het geval is. Schoolmeesters en zedenpredikers, die hun vingertje laten wapperen als iemand heel even buiten de lijntjes kleurt...

26 juli 2014

Rob van Essen reageert op A.H.J. Dautzenberg (en Daan Stoffelsen ook, update)

‘Want kijk: stel dat we door Dautzenbergs betoog zo worden aangegrepen (en waarom ook niet) dat we al onze kookboeken-in-aanbouw deleten, al onze kritiek op Dautzenberg inslikken en alle koosnaampjes vervangen door scheldwoorden,  en de komende jaren een stroom van romans het licht laten zien die irriteren, verwarren en verwonden en zo geëngageerd zijn dat Houellebecq spontaan de tanden weer in de bek groeien – dan duikt daar opeens Dautzenberg uit de coulissen op om triomfantelijk te roepen: ‘‘Kijk  nou eens hoe volgzaam ze zijn! Je schrijft één opiniestuk en ze doen uit angst er niet meer bij te horen precies waartoe je ze oproept, en ze hebben niet eens door dat alleen dat al alle kracht uit hun boeken haalt! Kijk nou eens, al die klonen van Hermans en Reve, statischer is de Nederlandse literatuur nooit geweest!’’’

Lees het hele artikel, een reactie op wat A.H.J. Dautzenberg gisteren in NRC Handelsblad schreef (en waarover ik berichtte), op de weblog van Rob van Essen.

21:54 uur. Update. Daan Stoffelsen reageert ook, op de website van De Revisor. ‘Engagement wordt in deze discussie gebruikt als maatschappijkritiek, discussie over politiek, normen en waarden. De grote onderwerpen. Nooit over rouw, moederschap, depressie, bevallingen. De betrokkenheid van schrijvers bij deze intieme onderwerpen is minstens zo essentieel als hun stellingname over Gaza, de passiviteit van de Nederlandse overheid of of de rechten van de mens ook voor pedofielen gelden, over bonussen, banken, Syrië.’

43ste Editie van de Facebook-Vertaalwedstrijd

Peter Borst wint

Peter Borst heeft met zijn vertaling van ‘To Destiny’ van de Amerikaanse dichter Kenneth Koch de 43ste editie van de Vertaalwedstrijd op Facebook gewonnen. (Zie dit bericht over ontstaan, doel en werkwijze van deze groep). Jack van der Weide behaalde de zilveren medaille en Gerda Roest was goed voor brons.

Kenneth Koch (Cincinatti, 1925 – New York, 2002) is de auteur van negentien titels met poëzie, toneelteksten, boeken over poëzie en het lesgeven in poëzie. Hij ontving vele prijzen, waaronder de Bollingen Prize, de Phi Beta Kappa Award en de Bobbitt National Prize for Poetry. Koch woonde in New York City en gaf college aan de Columbia University tot aan zijn dood in 2002.

Lees meer "43ste Editie van de Facebook-Vertaalwedstrijd" »

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën