Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« mei 2014 | Hoofdmenu | juli 2014 »

juni 2014

30 juni 2014

Uitslag 42ste Editie van de Facebook-Vertaalwedstrijd

Adriaan Krabbendam wint.

Adriaan Krabbendam wint met zijn versie van ‘Letter Home’ van Michael Brennan de 42ste editie van de op Facebook gehouden Vertaalwedstrijd. (Zie dit bericht over ontstaan, doel en werkwijze van deze groep). Peter Borst wint het zilver en het brons is voor Jac Naber.  

Michael Brennan (Sydney in 1973) is een Australische dichter, wonend in Tokyo.

===

Letter Home

Spring starts its slow strip-tease.
Each day people are wearing less,

thick woollen coats give way to cotton,
firmer lines of hips, buttocks and breasts.

I listen for the music you taught me,
one that settles slowly between each thing.

Those strange words — kindness, friendship,
care — stranger still spoken

in the language spoken here.
I sit sensing the tide of people,

sometimes testing it with a smile
or with the broken language

I’m learning, trust
kindness speaks anywhere.

I listen carefully to idioms of home
rising in another language

between friends huddled
in conversation, the gentle percussion

of a young couple sheltering
from late winter air.

I run my finger along words
as if each word was a prayer.

I understand so very little,
practicing my phrases I swap

each ‘I’ for another, later folding them
in silence, I settle it there.

Uit: Unanimous Night

Lees meer "Uitslag 42ste Editie van de Facebook-Vertaalwedstrijd" »

Boeken die ik twaalf jaar niet heb gezien (4): Kees Fens en Jan Mulder

Het sportjaar is nu begonnen aan de jubelperiode: in Wimbledon wordt getennist (lawn tennis), het WK Voetbal (een feest zo hoog en mystiek dat het maar om de vier jaar mag worden gevierd) is op streek en de Tour de France lonkt als een belofte. In zijn boek Waarom ik niet tennis (en ook niet hockey) schrijft Kees Fens (dat ik terugvond in een van de bananendozen): ‘Wie meent dat Wimbledon een gewoon tennispark is met zoveel gras- en zoveel gravelbanen, wie denkt dat daar gewoon tennis wordt gespeeld, heeft er allemaal niets van begrepen. Er wordt daar een liturgie opgevoerd, en de officials – de eigenlijke officianten – zijn in feite belangrijker dan de spelers en misschien weten alleen de spelers niet dat alles daar gebeurt zoals het was in het begin en nu en altijd en in de eeuwen der eeuwen.’

Lees aflevering 4 van ‘Boeken die ik twaalf jaar niet heb gezien’ op Tzum.

28 juni 2014

Hoe vergaat het de voormalige Polarewinkels? Donner en Polare

Hans van Willigenburg schrijft op het Stadslog over de Rotterdamse Boekhandel Donner, voorheen Polare en nu doorgestart. Hoe gaat het er nu? Lees zijn rubriek Ogen/Oren:

Natuurlijk begrijp ik dat de huidige locatie ‘tijdelijk’ is en ongetwijfeld leven er plannen om het op een volgende plek allemaal wél op zijn plaats te laten vallen. Blijft het feit dat je je als ‘redder van Donner’, rondlopend in de tijdelijke winkel, dunkt me, afvraagt wat je nu eigenlijk bij de afgrond vandaan hebt weggetrokken. Een boekenmagazijn? Een boekenvoorraad? Een verzameling boekenkilo’s?

Op Tzum een jubelbericht over het Amsterdamse Scheltema, ook voorheen Polare, nu NovaMedia. Of is het geen jubelbericht? Het gaat goed, maar er moet wel worden verhuisd. (Zoals overigens werd gemeld in het Parool)

26 juni 2014

De Romeinen hadden hun keizers. Wij hebben de bondscoach van het Nederlands elftal.

De Romeinen hadden hun keizers. Wij hebben de bondscoach van het Nederlands elftal. Werden de keizers via list en bedrog verkozen en konden ze nooit zeker zijn van hun leven, onze bondscoaches opereren in een slangenkuil en worden daar door álle Nederlanders bij op de vingers gekeken. De keizer leidde het rijk. De bondscoach neemt het legioen bij de hand en bindt, in het beste geval, de natie.

De hedendaagse dynastie begon op 11 september 1957, toen Elek Schwarz werd aangesteld. Hij was de eerste bondscoach die zelf het elftal mocht samenstellen. Voorheen werd dat door een commissie van keuzeheren gedaan. Dit jaar is dat 57 jaar geleden: voorwaar, een heilig getal. En let wel: een briljant-diamant heeft 57 zijden.

Er zijn grote keizers (Caesar, Augustinus) en destructieve keizers (Nero, Caligula) en zo zijn er ook zeer grote bondscoaches (Ernst Happel, Kees Rijvers) en minder geslaagde gevallen (Thijs Libregts, Jan Zwartkruis). Er is één oervader, de Julis Caesar, onder de bondscoaches. Dat is Rinus Michels. En de lijst vertoont één gat. Dat luistert naar de naam Johan Cruijff.

Lees meer "De Romeinen hadden hun keizers. Wij hebben de bondscoach van het Nederlands elftal." »

25 juni 2014

De boekhandel van een loser: a wimpy plan om het boek te redden

Jeff Kinney is de grote man achter de reeks boeken over het Wimpy Kid, in Nederland bekend als Het leven van een loser. Enige tijd geleden werd bekend dat hij een eigen boekhandel gaat beginnen, in Plainville, Massachusetts. Een sprookjesachtig gebouw. Kinney lijkt hierin mee te gaan in de nieuwe boekhandelstrend. Eigen winkels van bevlogen mensen met liefde voor het boek. Ook het fysieke boek. Daarover zegt hij, in een interessant interview op de website van The Atlantic:

‘If Kinney’s stoking a counterculture, it’s to harken back to the past. In his Plainville shop, he imagines a cozy, well-worn space with old tomes and tea, frequented by locals and writerly souls. “A physical book has a heft, a permanence that you don’t get digitally,” says Kinney in an interview. “So our hope is that the bookstore will remain a vital, important part of communities across the country and the world.”’

Lees het hele interview >>

24 juni 2014

Luis Suárez: Wreed heb ik in je weeke vleesch gebeten; Martinus Nijhoff en Kees Stip

Luis Suárez nam net een hapje van een Italiaanse speler. Het smaakte hem best. De storm van verontwaardiging is al opgestoken, vermoed ik; maar ik moest bij het lezen van het bericht vooral denken aan twee gedichten: een van Martinus Nijhoff en een van Kees Stip. Stip parodieert Nijhoff. Bijtgedichten.

De vervloekte [1]

Wreed heb ik in je weeke vleesch gebeten,
Bittere vrucht waarin mijn liefde bijt,
Liefde, die honger is en om brood schreit,
Dat slechts verdoemden in hun wanhoop eten.

Maar waarom, waarom heb je niet geweten
Het zachte zingen van het bloed in mij, ’t
Vragend verlangen van mijn eenzaamheid?
Waarom heb jij die stille stem vergeten?

Toch - nu mijn mond je beet, beet als ik kuste,
Nu jou mijn stem verbijsterde als de gekke
Schreeuw van een vogel die in zee neerstort -

Weet ik dat alles eens vergeven wordt,
Dat, als de dood eind’lijk mijn lijf zal strekken,
Je handen zeeg’nend om mijn hoofd heen rusten.

© Martinus Nijhoff, bron DBNL

Bestiaal
Vrij naar Nijhoff

Wreed heb ik in haar weke vlees gebeten
Au! riep ze, want het deed haar lelijk pijn
Maar je kan niet altijd weekhartig zijn,
Ik had in ruim een week geen vlees gegeten.

De smaak was best, maar ’k heb het wel geweten,
Ze vocht en ging tekeer als een wild zwijn,
Hoewel ze uit een oogpunt van haar lijn
Die hap best kwijt kon; ’t heeft mij nooit gespeten.

Toch mis ik haar nu. Wanneer haar mond
Tedere woordjes prevelde, ontstond
In mijn onstuimig hart een milde rust.

Hoe vaak heeft zij mij niet gestreeld, gekust?
Hoe vaak heb ik niet liefdevol haar lust
Gestild? Maar nu heeft zij een andere hond.

© Kees Stip

De laatste roomse Mohikanen (1), Kees Fens en Bertus Aafjes, beschreven door Wiel Kusters en Rob Molin

De titel van dit stukje is al verkeerd. Michel van der Plas hoort erbij, bij die namen. Aafjes, Van der Plas en Fens (en Bomans?), dat waren de laatste katholieke Mohikanen, voordat het katholicisme uitstierf, of versteende cultuur werd, of spek voor Willem Jan Otten en andere bekeerlingen. Het vanzelfsprekend-roomse, dat je alleen kunt hebben als je bent opgevoed in de katholieke leer, is met deze namen uit de literatuur verdwenen, al leek Frans Kellendonk er nog even een coda aan toe te voegen, voordat hij veel te vroeg stierf.

9789461534408Aafjes en Fens hebben beiden een biografie. Die van Aafjes (In de schaduw van de hemel) verscheen onlangs bij uitgeverij Aspekt en is geschreven door Rob Molin. Die van Fens (Mijn versnipperd bestaan) verschijnt morgen bij Athenaeum—Polak & Van Gennep. Een fragment uit het boek van Wiel Kusters is hier te lezen. Het is wel interessant dat beide heren tegelijk worden bijgezet in een biografie, want hiermee komt een niet eens ver, maar wel bijna helemaal vervlogen verleden voor de duur van twee boeken opnieuw tot leven.

Lees meer "De laatste roomse Mohikanen (1), Kees Fens en Bertus Aafjes, beschreven door Wiel Kusters en Rob Molin" »

23 juni 2014

Boeken die ik twaalf jaar niet heb gezien (3): Geerten Meijsing en Th. van Hooff

Deel 3 van mijn Tzumcolumn, over Geerten Meijsing en Th. van Hooff, de schrijver van Pedro de circusjongen.

Het boek van Meijsing lag onder een van de jeugdboeken die ik heb stukgelezen: Pedro de circusjongenvan Th. van Hooff. Het boek is een tranentrekker pur sang, een verhaal van een jongen (Piet) die samen met zijn zusje Dineke bij Boer Biks en zijn vrouw in huis komt, nadat beide ouders, woonwagenbewoners, zijn gestorven. De zus went aan het leven in een huis, Piet kan het niet verdragen. Hij wil weer in een wagen wonen. Hij wil bij het circus werken. Dat gebeurt. Met veel omwegen.

Als Piet na een avontuur in Marseille terugkeert in huize Biks, ontspint zich een prachtige dialoog, die meteen ook de verloren gegane stijl van het vroegere kinderboek typeert:

‘U bent veel te goed voor mij, maar ik kan echt niet blijven. Ik heb madame beloofd dat ik bij haar terugkom.’
‘Dat weten we wel, maar als je liever hier blijft, is dat wel in orde te maken.’
‘Nee oom, ik heb het beloofd en ik wil het graag. Liever dan iets anders.’
‘Dan praten we er niet meer over. Ik vind het niks om altijd in een wagen te moeten leven en dan hier en dan daar heen te trekken. Je zou het zo mooi kunnen hebben, jongen.’
‘Och oom, voor mij is een circus het mooiste wat er bestaat.’
(…)
‘Je hoort het, vrouw. Onze Piet weet wat hij wil. Die is met geen mogelijkheid thuis te houden.’
‘Als hij maar nooit vergeet, dat hij hier altijd welkom is en dat hier bij ons zijn thuis is,’ zei tante ontroerd.

22 juni 2014

De uitspraak van Jetta Klijnsma: ik dacht aan Maarten ’t Hart

Jetta Klijnsma had een lumineus idee. In dit artikel op de website van Elsevier legt ze uit hoe en wat: ‘Volgens de PvdA'er is de manier waarop nu pensioen wordt opgebouwd in de toekomst niet mogelijk. Strengere pensioenregels moeten ervoor zorgen dat pensioenfondsen niet meer in de problemen raken. Maar de staatssecretaris raadt burgers aan ook zelf initiatief te nemen. Een moestuin zou voor sommigen een garantie voor een goede, gezonde oude dag moeten zijn.’

Het duurde even voordat ik helemaal door had wat ze ermee bedoelde. Toen het besef indaalde, begreep ik hoe lumineus haar idee is. Het is, ja, het is het Ei van Columbus, de missing link tussen alle vormen van intelligentie. Het is... de moestuin. Als de mensen in de hongerwinter een moestuin hadden gehad, waren ze niet zo hongerig geweest. Mensen in gebieden waar hongersnood heerst? Een moestuin. Ik ben blij dat de PvdA weer ouderwets aan Volksverheffing doet.

Maarten ’t Hart wees onlangs de weg. Als altijd zat deze schrijver met de neus op de actualiteit. En Hans Kloos publiceerde op Facebook een mooi Klijnsma-gedicht.

The Maigret Project van Mark Cloostermans (delen 1-3)

‘Penguin Books is currently publishing the entire series of Georges Simenon’s novels starring Inspector Maigret, chronologically and at a rhythm of one per month. In ‘‘The Maigret Project’’ I share some observations about each novel.’

Cloostermans publiceerde tot nu toe drie delen: 1, 2 en 3. Na deel 3, het in Nederland als Maigret en het lijk bij de kerkdeur verschenen verhaal, concludeert hij: ‘Can’t say I’m impressed with the character Maigret so far. You can hardly call him a character at all: he’s just a walking, pipe-smoking brain. He has no personal quest, no specifically pleasant or unpleasant characteristics... The fact that he is responsible for a character’s suicide isn’t much of a burden on him; as he knows the guy was up to no good, he doesn’t give the matter another thought. (What if he had been wrong?) ’

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën