Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« februari 2014 | Hoofdmenu | april 2014 »

maart 2014

31 maart 2014

Erik Menkveld plotseling overleden

Gisteren overleed dichter, romancier en publicist Erik Menkveld (geboren in 1959), aan een hartaanval. Dat maakte de website van Athenaeum vanochtend bekend. Op haar weblog DeHeerDenktNa schrijft Daphe de Heer, die met Menkveld samenwerkte, een in memoriam: ‘Wees niet bang, dit wordt geen verkapte krokodillentranerij vol glanzende anekdotes waarin ikzelf vooral de hoofdrol speel. Het gaat mij juist om iets heel anders: om de grootsheid van het definitieve verlies, niet alleen van de personen zelf, maar ook van het artistieke levende wezen dat ze al die jaren hebben verzorgd en gevoed en dat nu zo hartverscheurend eenzaam en onbeweeglijk achterblijft.’ 

Op de website van NRC Handelsblad verzorgt Roderick Nieuwenhuis de berichtgeving. Daar leerde ik overigens ook nog iets dat ik niet wist, namelijk dat Menkveld de term Dichter des Vaderlands bedacht: ‘Met zijn debuutbundel kwam hij terecht op de shortlist van de VSB Poëzieprijs, de grootste Nederlandse poëzieprijs. In 2008 was Menkveld in de race voor de verkiezing van Dichter des Vaderlands, een term die overigens door Menkveld zelf is bedacht.’

30 maart 2014

Bijval voor Een zoon van Limburg

9789460681745 A_4d45496585d83c3dd7b0349dffa9cd7aMijn boek Een zoon van Limburg is sinds maandag 24 maart verkrijgbaar en mag zich in veel aandacht verheugen. Er is zelfs al sprake van een klein media-offensief.

An Olaerts opende het bal, in De Standaard (24 maart 2014). Zij schreef onder meer: ‘Limburg is de enige provincie van het land met een volkslied. ‘‘Daar is mijn vaderland, Limburgs dierbaar oord!’’ Ook al zijn Limburgers nooit een volk geweest. Ze zijn het geworden. Omdat anderen het vonden. Chrétien Breukers schreef er een boek over: Een zoon van Limburg, scherp en sentimenteel tegelijkertijd, zoals de liefde voor Limburg voelt.’ (Knipsel beneden bijgevoegd.)

Joep van Ruiten publiceerde een artikel in De Leeuwarder Courant (28 maart 2014) en Dagblad van het Noorden , onder de titel ‘Terugvluchten kan niet meer’. Hij schrijft: ‘zijn pen is als een riek’ en legt de nadruk op de vragen van identiteit en afkomst die het boek oproept. (Knipsel beneden bijgevoegd.)

Arie Storm besprak het boek in de Tros Nieuwsshow van zaterdag 29 maart. Het item is hier te beluisteren. Hij merkte onder meer op: ‘Gefascineerd gelezen (...) Aanstekelijk boek (...) Over zijn leesgeschiedenis, over zijn liefde voor en zijn kennis over poëzie, over schrijven, over lezen, dat maakt dit boek voor mij echt meer dan mooi.’

Vandaag, 30 maart, was ik te gast bij De Stemming, het wekelijkse discussieprogramma van L1, de regionale zender van Limburg. Ik werd ondervraagd door het Limburgse radio-icoon Fons Geraedts (de man die me overigens, in een zeer ver verleden, ooit voor het allereerst voor de radio interviewde, maar dit terzijde). Het werd een goed gesprek, over afkomst, Limburgerschap en (zelfs) hernieuwd provinciaal zelfbewustzijn. Hopelijk snel hier te beluisteren.

Volgende week verschijnen interviews in Het belang van Limburg (de krant van Vlaams-Limburg) en in De Limburger / Limburgs dagblad. Die zijn al gehouden, maar nog niet afgedrukt.

Morgen reis ik af naar Leveroy, waar L1 televisie mij op beeld zal vastleggen, terwijl ik betekenisvol door de decors van mijn jeugd wandel.

Van Leeuwarden tot Vlaanderen: de Zoon is inmiddels overal geweest. Zelfs in Brabant, bij Boekenwurm-En-Pleeg (‘Ik vind Een zoon van Limburg erg leuk. Het leest gezellig en soms is Chrétien ironisch. Hij tovert met de fanfare, vlaai en asperges, het rooms-katholieke geloof en het carnaval een glimlach op mijn gezicht. De warmte voor het lezen en schrijven voel je als lezer.  Chrétien geeft de woorden glans.’)

Lees meer "Bijval voor Een zoon van Limburg " »

28 maart 2014

Bohumil Hrabal 100 jaar

Bohumil Hrabal wordt vandaag 100 jaar. Op Hanta is daar aandacht voor. Hier, door Bouke Vlierhuis, en hier, door Liliane Waanders. Dat is wel begrijpelijk, want Hanta, dat is een naam uit Hrabals oeuvre. Op Tzum staat een heel lang, en heel interessant, interview met de vertaler van Hrabal in het Nederlands, Kees Mercks, hem afgenomen door Johannes van der Sluis. Hij vertelt onder meer over zijn eerste ontmoeting met de grote schrijver:

Ik denk dat het zo is gegaan. Ik kwam geregeld in Praag, had er kennissen in het alternatieve literaire wereldje. Daar hoorde ik over Hrabal en zijn stamkroeg De Gouden Tijger in de Husovastraat. Als je met hem in contact wilde komen, kon je het beste daarheen gaan en hem daar zien te spreken te krijgen op zijn vaste dag, ik geloof dinsdagmiddag. Achter in dat café bevindt zich een soort alkoof met een grote tafel, waarachter Hrabal met zijn vrienden placht te zitten. Op een keer heb ik toen de stoute schoenen aangetrokken en heb dat gewoon geprobeerd. Tja, ‘gewoon’, Hrabal was een (semi-)verboden schrijver en je kon er gif op innemen dat het café in de warme belangstelling stond van de StB (de Tsjechische geheime politie). Hrabal had toen wel al die beruchte verklaring afgelegd, waardoor werk van hem – gecensureerd en mondjesmaat – weer wel kon verschijnen, maar contacten van hem met westerlingen werden met argusogen gevolgd. In het Westen verscheen namelijk zijn werk – in vertaling – wel op basis van ongecensureerde versies en zelfs bij emigrantenuitgeverijen (Toronto, Keulen, Londen, München e.a.) direct in het Tsjechisch. De alkoof was een soort heiligenschrijn in het teken van Hrabal: er hingen oude foto’s en documenten van hem aan de wand, een minimuseumpje. Daar stond je dan, bedremmelde jongeling, oog in oog met de beroemde schrijver, de grootgebruiker van Tsjechisch bier, dat hij dronk om zijn Weltschmerz en Wetterkrankheit weg te spoelen. Omringd door meest oudere heertjes die hem kennelijk al jaren kenden. Maar Hrabal was erg vriendelijk, uitnodigend, ik mocht plaatsnemen aan de ‘heilige’ tafel en kreeg algauw een pul bier voor mijn neus en even later ook een bordje met een gebakken beulingworstje met zuur.

Havel_Clinton_Hrabal1

Van boeken en mensen (66)

Beheerste euforie

door Annick Vandorpe

Hij vroeg het in zijn kabinet, ergens in juli. Ik dacht dat hij grapte, wat waarschijnlijk op mijn gezicht stond te lezen want hij herhaalde een paar keer, Ik meen het. Kan het wel? vroeg ik. Ik bedoel, ik, als Belg hier? Je moet je inschrijven op het gemeentehuis, zei hij, meer niet. Pas dan toch maar op, begon ik en ik voelde me rood worden door dat onverwachte tutoyeren, want als ik ergens voor ga, kan ik ambitieus worden. Dat weet ik, zei hij. Hij had zo’n glimlach waar je ook van ging lachen. Die lach was een wapen, zelfs de oppositie moest dat toegeven.  

De zomer ging voorbij, september begon. Pas toen ik een medisch attest nodig had, herinnerde ik me de vraag weer. Bij de dokter zei ik er niets over. Hij onderzocht me en drukte de documenten af die ik nodig had. Ik schikte de papieren op een stapel en maakte aanstalten om recht te staan, toen hij naar voren leunde en vroeg, Wat heb je besloten? Het is goed, hoorde ik mezelf zeggen. Dat doet mij plezier, antwoordde hij, dat doet ons veel plezier, het hele team.

Lees meer "Van boeken en mensen (66)" »

26 maart 2014

Een zoon van Limburg gaat naar Sittard

Morgen treed ik voor het eerst op in Limburg. Een zoon van Limburg wordt feestelijk ingeleid in Boekhandel Krings te Sittard. Frans Pollux interviewt me. Peter Drehmanns en Ralf Mohren spreken over hun eigen Limburgse roots. Arno Adams zorgt voor de muzikale omlijsting. Voor alle lezers én Limburgers. Vrij toegankelijk. Drank. Hapjes.

Uitnodiging

25 maart 2014

Yvonne van Oort, een naam om te onthouden (4) en Boudewijn Poelmann en Derk Sauer

Dat Yvonne van Oort meeknoopt aan een sinister boekenweb, ja, dat weten we nu wel. Lees hier, hier en hier. Zij is echter de commissaris die alles regelt, achter de schermen, samen met allerlei andere vrinden en vrindinnen. Twee van die vrienden zijn Boudewijn Poelmann (van de Goede Doelen) en Derk Sauer (van van alles én van NRC Handelsblad).

Poelmann en Sauer gaan lang terug, al van het Russische bladenimperium van Sauer. Soms wast Poelmann de rug van Sauer, de andere keer krijgt Poelmann een washand over zijn rug van Sauer. Wat Poelmann met de overname van Polare Amsterdam lijken na te streven, is een media-concern met monopoliewerking (à la Murdoch, Hearst of Pravda). Denk: een verticaal georgansieerrd bedrijf met uitgeverij-krant-televisie die elkaars economische positie kunnen versterken door reclame en het principe van you scratch my back, I'll scratch yours.

Lees meer "Yvonne van Oort, een naam om te onthouden (4) en Boudewijn Poelmann en Derk Sauer" »

24 maart 2014

Een zoon van Limburg nu te koop

Vanaf vandaag is Een zoon van Limburg te koop of te bestellen, bij boekhandel, webwinkel en bij de uitgeverij. Meteen is er ook een eerste stuk verschenen, in De Standaard. An Olaerts schrijft onder meer:

‘Begraaf mijn hart in Limburg. Bak mijn lever in een mengelmoes van ui, rozijn en kruiderij.’ Het zijn twee regels uit het gedicht waarmee Chrétien Breukers zijn boek besluit. Beginnen doet hij met te stellen dat Limburg een kleine wereld is die voornamelijk wordt gedefinieerd vanuit negatieve gevoelens over de machthebbers. De gemiddelde Limburger zou iets van een Surinamer hebben.

Breukers komt uit Nederlands Limburg, maar dat kan Limburgers niet schelen. Limburg is Limburg. En Limburger blijf je. Ook al ben je er al heel lang weg. Chrétien Breukers vertrok in 1983 om Nederlands te gaan studeren. Daarbij maakte hij zich de Hollandse tongval eigen. Je hoort niet meer waar hij vandaan komt. Desondanks merkte zijn redacteur onlangs fijntjes op: ‘Je schrijft Limburgs. Meanderend. Je bent een zangerige schrijver.’

Lees het hele stuk hier (registratie verplicht) of hieronder (klik op afbeelding voor beter beeld):

Lees meer "Een zoon van Limburg nu te koop" »

20 maart 2014

Uitslag 39ste Editie van de Facebook-Vertaalwedstrijd

Reneé Vink wint met haar versie van ‘I Thought I'd Write To Juliet’ (The Julliet letters) van Elvis Costello de 39ste editie van de op Facebook gehouden Vertaalwedstrijd. (Zie dit bericht over ontstaan, doel en werkwijze van deze groep). Adriaan Krabbendam wint het zilver en het brons is voor Mereie de Jong.

‘The Julliet letters’ is het 14e studio-album (Warner Brothers) van de Britse rockzanger en tekstchrijver Elvis Costello (Londen, 25 augustus 1954). Hier de tekst:

I Thought I'd Write To Juliet

I thought I'd write to Juliet, for she would understand
And when someone is already dead they can no longer let you down
Instead I find myself talking to you, as my oldest friend
Tell me how I can advise someone that I don't even know to welcome death?
For I received a letter that is worth reporting
And though it may raise a cynical smile, it leaves a sinking feeling
Like when a soldier in a story says to the sergeant
"Have you seen my pride and joy?..."
You know the rest, and it's no joke
Forgive me please as I quote...

"This is a letter of thanks, as I'm so bored here in I can't say where
So I'm writing to people that I may never meet
And I was thinking of something you said..."

"I'm a female soldier, my name is Constance
I enlisted in the military, needing funds for college
I'm twenty-three years old and if I do get home alive
I imagine I may think again..."

"I'm sleeping with my eyes open for fear of attack
Your words are a comfort, they're the best things that I have
Apart from family pictures and, of course, my gas mask
I don't know why I am writing to you"

===

Lees meer "Uitslag 39ste Editie van de Facebook-Vertaalwedstrijd" »

Baer Cornet overleden

Wim Brands gedenkt de vandaag overleden meester-vormgever Baer Cornet:

Foto baer cornet 01De Limburgse ontwerper Baer Cornet heb ik nooit ontmoet, ook nooit gesproken. Ik heb hem onlangs nog wel een kaartje gestuurd om hem te bedanken voor het prachtige ontwerp dat hij maakte voor mijn verzamelbundel.

Toen ik het boekje voor het eerst in handen had was mijn reactie: wat heeft hij nu weer gedaan? Hij had de letters van mijn naam naar de bovenkant van het omslag ‘gejaagd’, ze vielen er net nog niet vanaf.

Ik moest denken aan wat zijn collega Wim Crouwel ooit over hem zei: dat er in zijn werk meer is weggelaten dan toegevoegd. Ware waarderende woorden. Als ik de boeken die Baer Cornet vormgaf bekijk zie ik altijd een rij Hollandse kunstenaars voorbijkomen, meesters in de best denkbare minimale traditie. Mijn bundel is zijn laatste ontwerp geworden.

Ik had hem graag nog willen spreken, al was het alleen maar om uit zijn mond zijn definitie van een ambachtsman op te tekenen, want het is de mooiste die ik ken: een ambachtsman denkt niet aan een toekomstig publiek, hij brengt al werkend een eerbetoon aan zijn ambacht. Zoals die Hollandse meesters dat deden.

© Wim Brands

Recensie: Dagen van Van Putten - Kees Engelhart

DVVPIk wist dat Kees Engelhart met iets groots bezig was, maar toch was het even slikken toen ik het eerste deel van Dagen van Van Putten eenmaal in mijn hand had. Engelhart had in het verleden, met zijn stijl die vaak meer weg heeft van in stukken gehakt proza dan van wat we over het algemeen poëzie noemen, al weinig moeite met het vullen van dikke dichtbundels, maar nu heeft hij zichzelf overtroffen.

Ruim 440 pagina’s telt dit boek, dat het eerste deel van de eerste band van het werk genoemd wordt. Volgens de achterflap moet het hele werk ‘zes en dertig jaren, drie banden van twaalf jaar, bestaande uit elk vier delen’ gaan omvatten. Als je ervan uitgaat dat ieder deel ongeveer even dik wordt als dit eerste zou dat neerkomen op een magnum opus van tegen de 5300 pagina’s. Aangezien de soep bij literaire projecten altijd wat minder heet gegeten wordt dan hij wordt opgediend, is het natuurlijk de vraag of het zover komt. Maar, ik zei het al eerder, ik bewonder ambitie in een dichter.

Het namenspel dat we van Engelhart kennen begint al weer op het titelblad. Als auteur wordt ‘Th. Brumming’ genoemd, terwijl op het eerste gezicht juist Van Putten het alter ego van Engelhart lijkt te zijn. Brumming is een bijfiguur die af en toe wordt opgevoerd. Ook in de rest van het boek zijn de personages nauwelijk van elkaar te scheiden. Allen zijn ze bezig met schrijven, allen schenken ze zichzelf nadenkend een glas van het een of ander in (Engelhart hecht eraan in details te treden: we weten wat er gedronken wordt en welke muziek er op staat) en allen zijn ze zeer begaan met het lot van Van Putten.

De vraag ‘is het goed?’ is met betrekking tot zo’n idiosyncratisch boek moeilijk te beantwoorden en ook eigenlijk niet relevant. Een werk als dit is wat het is. Ik vind het een fascinerend boek en bij vlagen ook leuk om te lezen, maar de herhalingen, de overlappingen, de obsessieve drang tot volledigheid geven het een hamerende, wat drammerige toon. Van dat hameren gaat ook een soort impliciete dreiging uit. Onder de regels van Engelhart ligt een smeulende woede over het onrecht dat de hoofdpersoon (de aanname dat dat grotendeels ook Engelhart is ligt voor de hand, maar bij deze dichter weet je het echt nooit) is aangedaan.

Die drammerige toon wordt versterkt doordat je er eigenlijk niet achter komt wat Van Putten nou eigenlijk wil. Waar strijdt deze afgebrande leraar eigenlijk tegen? Wat wil hij bereiken? Dat hij genoeg heeft van zijn werk en dat hij eindelijk een aanleiding ziet om zich ziek te melden en uiteindelijk af te laten keuren, dat begrijp ik. Maar waarom laat hij het daar niet bij? Vanwaar die behoefte om af te rekenen met mensen die hém waarschijnlijk ook liever kwijt dan rijk zijn.  Het is erg moeilijk om Engelhart/Van Putten te volgen in de kluwen van gedachten en redeneringen waar hij zich in verstrikt. Uiteindelijk haak je dan als lezer af en is het te makkelijk om Van Putten links te laten liggen als een oude zeur die toch vooral met zichzelf in de knoop zit. Waarom al die gesprekken met zichzelf, al dat plannen maken, dat in kaart brengen van verontwaardiging?

Want als er iets de brandstof is van dit maniakale project dan is het verontwaardiging. Dagen van Van Putten is een afrekening, een bitter boek. Maar, mocht het ooit voltooid worden, dan is het ook een uniek literair werk. Of het Engelhart ooit de erkenning gaat bezorgen waar hij naar snakt, dat betwijfel ik. Voor dit soort poëtische projecten is nou eenmaal nauwelijks een publiek. Maar tegelijkertijd leeft de verwrongen kluwen van personages die aan de geest van Kees Engelhart is ontsprongen nog lang na het lezen voort in mijn hoofd.

Zeg dus niet dat ik je niet gewaarschuwd heb. 

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën