Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« december 2013 | Hoofdmenu | februari 2014 »

januari 2014

30 januari 2014

Poëtische actie bij Broese in Utrecht

‘Een groep Utrechtse dichters heeft vanmiddag een aantal gedichten geplakt op de toegangsdeuren van de Polare-boekhandel aan de Oudegracht. Zij deden dit als protest tegen de sluiting van de winkel, begin deze week. (En voor de doorstart als ZELFSTANDIGE boekhandel, CB). De directie van de Polare-keten verkeert in grote financiële moeilijkheden. Tijdens de sluiting zoeken ze naar een oplossing. De Utrechtse dichters noemen de sluiting een schande. Ze grepen de gedichtendag aan voor hun protest. Actieleider Chrétien Breukers zei te hopen dat dit soort protesten navolging krijgt bij de andere negentien vestigingen in Nederland.’

Lees en luister verder op de website NOS.nl.

29 januari 2014

De VSB: de grootste familie van Nederland

TROSWat was het gezellig, de ‘livestream’ die ons liet zien hoe de VSB Poëzieprijs werd uitgereikt aan de totaal onverwachte winnaar Antoine de Kom. Toen de genomineerde dichters nog aan het voorlezen waren, Dixhoorn was net geweest, nou ja, hij had net iets láten voorzingen, kwam het persbericht van de organisatie binnen per mail. Met het juryrapport erbij, waarin het gebruikelijke Jurylands wordt gebezigd: ‘De jury was unaniem in het aanwijzen van Antoine de Kom als winnaar van de VSB Poëzieprijs 2014. In zijn bundel klinkt een nieuw geluid, waar wel nood aan is. Dit is poëzie die erbij gebaat is zichtbaar te zijn in de wereld en veel wereld binnen brengt, deze poëzie verdient een wereldse beloning.’

Die zin is geschreven door Hilde Keteleer (naast Saskia de Jong, Joep Leerssen, Jan de Rock en voorzitter Ahmed Aboutaleb jurylid). Want ‘nood aan’ iets hebben, is Vlaams. Geen Nederlands. Maar dit terzijde. Waar dat nieuwe geluid uit bestaat, wordt niet duidelijk gemaakt. Waarom deze poëzie wel, en andere poëzie niet zichtbaar is in de wereld, en waarom zij wel, en andere poëzie niet veel wereld binnen brengt - we zullen het waarschijnlijk nooit te weten komen. Dat wordt zoiets waarover je op je sterfbed nog ligt te malen.

Lees meer "De VSB: de grootste familie van Nederland" »

Gelezen boeken: Erik Nieuwenhuis

Tzum-reeks-25_135x210Tzum is een boekenreeks begonnen, waarin columns en beschouwingen die op de website verschenen in boekvorm worden vereeuwigd. Een goed idee. Wat zeg ik: een geweldig idee. Vorige week verschenen de eerste twee delen: De avonturen van mijn rode flesje van Aristide von Bienefeldt (van wie ik jaren heb gedacht dat hij niet bestond, maar verdomd, hij bestaat) en Huis van Bewaring van Erik Nieuwenhuis. Ik begon in deel 2, want ik was nieuwsgierig naar de indruk die de columns in boekvorm op me zouden maken.

Nieuwenhuis publiceerde eerder een verzameling columns: Woordsoep, bij AFDH (in 2010). Dat vond ik een geweldig boek, iets waar ik ruimhartig verslag van deed. Na Woordsoep schreef Nieuwenhuis twee romans, waarvan ik alleen de eerste las. Ik vond het boek minder, minder dan de columns, omdat het hekwerk van het verhaal hem tezeer, ja, omsingelde. Nieuwenhuis’ kracht ligt in de korte stukken, waarin hij associërenderwijs (is dit een woord?) door zijn eigen leven heen mompelt.

Lees meer "Gelezen boeken: Erik Nieuwenhuis" »

Over een kutboek - en over het spoelen van de mond

Het nieuwe boek van Kristien Hemmerechts, De vrouw die de honden te eten gaf, is omgeven door controverse. Bart van Aken, boekhandelaar te Gent, noemde de pennevrucht van de Vlaamse Grote Eén ‘een irrelevant kutboek’ (en kocht die vrucht vervolgens niet in) - en een rel was geboren. Uiteraard speelde die rel zich af in ‘de media’, waarna het over alles ging, behalve over het boek. Wat, paradoxalerwijs, weer goed is voor de verkoop. De wielen van de bus gaan rond en rond, zoals de Tweenies al zongen.

In De Standaard laat ‘ombudsman’ Tom Naegels, een man die een schrijfstijl heeft waarvan je vilten pantoffels kunt maken (lekker zacht en je hoort niemand lopen), zijn gedempte licht op de kwestie schijnen. Hij zegt één iets waar ik het meteen mee eens ben: ‘Het is een gevaarlijke vergelijking, omdat beiden tot verschillende sferen behoren, maar Hemmerechts heeft als publiek figuur hetzelfde effect als Bart De Wever: de naam noemen alleen roept zulke heftige emoties op, dat je hoe dan ook in een controverse gezogen wordt. Er is geen neutrale metapositie.’

Wat mij betreft had het daar gerust bij mogen blijven. Hemmerechts roept felle reacties op, maar wat zou ze voor schrijfster zijn als ze zich daar ook maar één nanoseconde iets aantrok? Schrijvers zijn in de literaire keten de aanbieders. Zij hoeven zich niet te bekommeren over de vraag of de vragen ‘uit de markt’. Daarvoor heb je uitgevers. En boekhandelaren. Die boekhandelaren mogen in hun winkel leggen wat ze willen (als ze niet tot een keten behoren). Al moeten ze wel even hun mond spoelen na het zeggen van woorden die hun moeder niet graag hoort.

28 januari 2014

Directeur Polare spreekt Newspeak (maar er wordt bijna beslag gelegd)

Ondertussen lijkt het wel of er bij Polare beslag is gelegd... ik heb dat als boekhandelsmedewerker een keer meegemaakt en dit lijkt daar zeer op...

Update 28 januari: De huren worden niet betaald, - er is een web van bv's gecreëerd om faillissementsaanvragen en belslagleggingen te voorkomen, maar plosklaps was het niet te handhaven (ze moeten alleen al tussen 2 en 5 ton per week aan CB betalen om de schuld af te bouwen). Dit is het Free Record Shop-Scenario... de ‘tijdelijke sluiting’ voorkomt beslaglegging, en geeft eigenaar ProCures de tijd om in de media de schuld aan anderen te geven en ondertussen nog meer geld uit het bedrijf weg te sluizen... lees deze link, om de methode te leren kennen.

Het hele ‘item’ bij Pauw en Witteman was sowieso niet vrij van hypocriet gehuil over die zielige boekenwinkels, die nu ineens hun culturele taak (kuch) niet meer kunnen vervullen (omdat het management er met het geld vandoor is). Waarom bijvoorbeeld moesten gisteren Ronald Giphart en Susan Smit als ‘ambassadeurs’ van het boek en van de auteurs fungeren (terwijl A.H.J. Dautzenberg niet in de uitzending hoefde, want zijn nieuwe boek, net drie dagen uit, was geen nieuws meer)? Niets ten nadele van deze auteurs (hoewel ik bij Smit even twijfel), maar zij zijn juist onderdeel van de bestselleritis waar ‘het vak’ aan lijdt... En dan krijgen al die pleidooien voor die prachtige winkels (nogmaals kuch) een beetje een WC-Eend-karakter.

27 januari 2014

Polare tijdelijk dicht

Jemig. Wat een bericht... Op nu.nl. ‘De Nederlandse vestigingen van boekwinkelketen Polare sluiten vanaf dinsdag hun deuren. Dat meldt de organisatie maandag. Volgens Polare gaat het om een tijdelijke sluiting. De maatregel zou nodig zijn om het voortbestaan van de onderneming veilig te stellen. De tijdelijke sluiting geldt alleen voor de Nederlandse winkels en voor de webshop van Polare. De Nederlandse outletstores en de acht Belgische vestigingen van het bedrijf blijven wel open.’

Recensie: Noord - Levity Peters

Levity_PetersDe eerste pakweg achttien jaar van ons leven brengen we door met het het oplopen van allerlei seksuele beschadigingen, kwetsuren en afwijkingen. De rest ervan zijn we, met wisselend succes, bezig aan dat slagveld een mouw te passen. 

Dat gegeven is de ruggengraat van het lange gedicht Noord van Levity Peters, dat afgelopen herfst uitkwam bij uitgeverij De Manke God.

Lees meer "Recensie: Noord - Levity Peters" »

Het verdriet van de literaire kritiek

Weg_metHet verdriet van België verscheen in 1983. Ik weet het nog goed, volgens mij zat ik nog net op de middelbare school. In hetzelfde jaar debuteerde Tom Lanoye met Rozegeur en Maneschijn, polemisch proza. Een jaar later, zoals altijd net even achter de muziek aan, betrad Herman Brusselmans de literaire arena, met Prachtige ogen.

Blijkbaar is er met de ‘komst’ van dit boek en deze schrijvers iets gekanteld in de Nederlandse literaire kritiek. In een artikel dat op de website van de Morgen staat (over de vraag of Nederlandse critici milder zijn voor Vlaamse boeken, milder dan Vlaamse critici) zegt prof. dr. Jos Joosten namelijk:

‘Sinds het verschijnen van Het verdriet van België van Hugo Claus en de komst van schrijvers als Herman Brusselmans en Tom Lanoye midden jaren 80 kreeg de Vlaamse literatuur hier aandacht. Onderweg liep die aandacht af en toe een deuk op, maar door de bank genomen is ze er sindsdien altijd geweest.’

Even los van de kleine splinter (midden jaren 80 is ná of in 1985), vind ik dat wel een interessante opmerking. Zijn opmerking impliceert namelijk dat de Vlaamse literatuur voor het gloriejaar 1983 geen of in elk geval veel minder aandacht kreeg, ‘hier’. Dat lijkt me nogal kort door de bocht, voor iemand die de literaire kritiek sinds hebban olla vogala aan het uitrekenen is.

Voor 1983 was er waarlijk een tsunami aan Belgische (Vlaamse) auteurs, die in Nederland aandacht kreeg en soms zelfs vooral via Nederland enige naam verwierf (L.P. Boon). Dus waar die cesuur ineens vandaan komt? Het is me een raadsel. 1983. Het was een bijzonder jaar, voor mij, en ook wel voor Jos Joosten vermoed ik, maar was het het jaar waarin de Vlaamse (Belgische) literatuur ineens doordrong tot de Nederlandse kritiek? Dat lijkt me malligheid.

Boer zoekt vrouw: E. du Perron

Nog steeds zag ik nooit een aflevering van Boer zoekt vrouw. Bijna twee jaar geleden hing de vlag er precies zo voor. Ik zou best wel eens willen kijken, bijvoorbeeld als boer Johan breekt. Echte gevoelens zijn helemaal hedendaags. Zelfs een boer kan ze soms hebben.

Het is nog steeds de manier waarop het programma het boerenleven wordt geromantiseerd mij niet sympathiek. Zó zijn boeren niet, zo willen boeren zelfs niet zijn. Toen ik dat vanochtend overdacht, wilde ik dat gedicht van Achterberg plaatsen. Maar dat had ik al gedaan. De eeuwige wederkeer van blogberichten.

Gelukkig was er nog dit gedicht, van E. du Perron. Let vooral op de laatste strofe, waarin alle slachtoffers, behalve de hond, worden gekenschetst. Fraaie portretten.

De nieuwe moord van Raamsdonk

Men had de man vermoord, hij was
bezitter van een hoeve.
En toen zijn jonge vrouw vermoord,
die hulp had willen roepen.

En toen hun dochtertje vermoord,
van even zeven jaren.
Haar bedje was doorweekt van bloed,
haar peluwtje vol scheuren.

Tenslotte nog de hond vermoord,
de hond had scherpe tanden.
Een groot portret van de andere drie
stond schrap in alle kranten.

De vrouw was ietwat krom, de man
besnord, kaal, bruut van poten.
Het meisje had de fronsblik van
beginnende idioten.

26 januari 2014

159e sterfdag Gérard de Nerval

NervalVandaag gedenken we de 159e sterfdag van Gérard de Nerval, die op 26 januari 1855 zelfmoord pleegde: ‘Hij werd opgehangen gevonden, in een nacht met sneeuw, met zijn hoed op, zijn stok nog in de hand, in de Rue de la Vieille Lanterne.’ Hoe kunnen we dat gedenken het beste doen? Door zijn werk te lezen, of te herlezen. Dat kan in het Frans, of in de Nederlandse vertaling van het bijzondere boek Aurelia, door Menno Wigman in het Nederlands vertaald (voor uitgeverij Voetnoot). Geerten Meijsing is door De Nerval beïnvloed, getuige dit interview, waaruit ik hierboven citeerde. Julien Holtrigter schreef een gedicht voor De Nerval. Dat staat hieronder:

Gérard de Nerval

Dit is geen gezicht, dit is meer,
het eironde hoofd staat op barsten,

één oog tuurt in de verte, verlangend,
al lang weer op reis, één oog vol weemoed
kijkt je strak aan,

de onderlip dringt naar voren, strijdt met de kin,
de brede moustache zit vol grappen,

zacht gaan de rimpels naar binnen
waar pijn zit,
de neus is de weg kwijt en weet dat.

Om je dit laatste te kunnen verklaren
moet je er heel zijn leven bij halen.
Lees en herlees hem.

© Julien Holtrigter

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën