Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« Charlotte Mutsaers over Das Mag-herontdekking Cortázar | Hoofdmenu | Gelezen boeken: A.L. Snijders en Erik Harteveld »

23 januari 2014

Gelezen boeken: Eva Meijer

EvameijerErgens in december van het vorig jaar las ik de eerste vijftig bladzijden van Dagpauwoog van Eva Meijer. Ik vond die nog niet meteen meevallen, al had haar consequent volgehouden manier van schrijven (die je ‘bewust minimalistisch’ kunt noemen) wel iets. Blijkbaar echter ook iets niet, want ik legde het boek opzij, het werd Kerstmis, Oud & Nieuw raasde over de wereld, et cetera. De wereld drong zich tusschenbeide, zal ik maar zeggen.

Tot mijn dochter Tamar, ze is bijna elf, ineens vertelde dat ze een boek bijna had uitgelezen, ‘dat boek met die hond erop’. Ze vertelde waar het over ging en meldde dat het een heel spannend boek was, een boek waarvan je eerst niet wist waarover het ging, maar in de loop van de tijd werd dat juist weer iets duidelijker, zonder dat je er precies de vinger achter kreeg. Nou goed, lang verhaal kort, ik ging verder waar ik in december was gebleven.

En verdomd. Ineens was ik er doorheen en las ik in twee dagen door tot het eind. Ik kon Tamar alleen maar gelijk geven: Dagpauwoog is een spannend boek, maar meer dan alleen een spannend boek. In die wat wankele stijl, die uiteindelijk goed bij de (depressieve?) hoofdpersoon Iris Dagpauwoog blijkt te passen, werpt Meijer vragen op, hedendaagse vragen, over de manier waarop we met dieren omgaan. Tegelijkertijd is Dagpauwoog een roman over liefde, eenzaamheid en verdriet. En gevangenschap. Een existentialistische grondhouding, waar enige delen idealisme aan zijn toegevoegd.

Gelukkig onttrekt het proza van Meijer zich aan het ‘verwonderde’ geschrijf waar veel hedendaagse romans (van vrouwen, maar ook van mannen) uit zijn opgetrokken. Het schuurt er wel tegenaan, maar omdat Meijer de lezer voortdurend op het verkeerde been weet te zetten (en omdat ze een interessant verhaal vertelt), is Dagpauwoog toch meer geworden dan de zoveelste roman op de grote hoop zoveelste romannen.

Het slot van het boek - dat ik onmogelijk kan verraden, want ja, dan geef ik de ontknoping weg - is heel goed gevonden én werpt nogmaals de vraag op: Hoe ver ga je in een strijd die je zelf gerechtvaardigd acht. Camus meets Meijer. Ik ben blij dat ik het boek opnieuw heb opgepakt, en uitgelezen.

Reacties

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...