Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« september 2013 | Hoofdmenu | november 2013 »

oktober 2013

31 oktober 2013

A.H.J. Dautzenberg - Longing for Bosy

Koop Na de punt (Astoria) van A.H.J. Dautzenberg en lees ondertussen zijn nieuwe snookergedicht ‘Longing for Bosy’. Een gratis exemplaar van zijn bundel voor de persoon die het gedicht het beste analyseert.

Longing for Bosy-page-001

Lezersdagboek (5): Fitzgerald, Ozymantra, Oosterbaan, McCann - 4x geen recensie

Recensies: na ze een jaar of acht min of meer aan de lopende band geproduceerd te hebben, merk ik dat ik de weerzin tegen het genre nog maar moeilijk kan overwinnen. Als broodwinning (is het dat nog voor iemand? Of is de recensie inmiddels definitief verworden tot een relatiegeschenk aan iemand die mogelijk in de toekomst voor beter betaald werk kan zorgen?) is het tikken van dat soort, zich langs nogal voorspelbare lijnen ontwikkelende, stukjes nog best te doen, maar zo, als blogger, uit vrije wil een recensie schrijven… Ik krijg het bijna niet meer voor elkaar. 

Lees meer "Lezersdagboek (5): Fitzgerald, Ozymantra, Oosterbaan, McCann - 4x geen recensie" »

Wim Brands wandelt door de stad en zoekt dichter Boreman

BrandsVoor Citybooks ging Wim Brands naar Gent. Hij zocht er naar sporen van de dichter Boreman, in wie wij iemand herkennen. Maar wie? Daar gaat het niet per se om (al heeft deze dichters een van de mooiste gedichten uit de Nederlandstalige literatuur geschreven, een gedicht dat ik helaas niet kan citeren, want dan doe ik het toch, verraden wie Boreman volgens mij is), daar gaat het dus niet om, in dit fraaie verhaal, dat hier te lezen en te beluisteren is:

Hoe loop je door een stad? In Amsterdam weet ik het wel. Ik heb een hond. Ik laat hem bij mijn huis aan de vaart los en volg hem. Elke ochtend. Dankzij hem ken ik de stad. Ik spreek Roemenen die ’s ochtends aan de rand van de stad met hun accordeons uit een bestelbusje stappen, een Russische klusser die beweert dat hij met een blote rechterhand in principe evenveel kan als met een hamer, Bulgaren die oud vuil navlooien op bruikbare spullen, oudere buurtgenoten die ‘s zomers hun ramen al vroeg open hebben en me graag vertellen over zomers van vroeger die zo warm waren. Of soms juist akelig koud. Maar hoe ontdek je een nieuwe stad? De eerste dagen liep ik een beetje ontheemd door Gent, ik geloofde het wel wat ze me hadden aangeraden: het Lam Gods, de boekentoren. Toen schoot me de naam van een dichter te binnen die ik in een grijs verleden weleens brullend had zien optreden en van wie ik wist dat hij veel door de stad liep. Lopen was voor hem bijna religieus; misschien was het wel zijn religie. Als ik hem nu eens opzocht en volgde, waar zou ik dan komen? Het lam zou ik niet meer zien, die toren ook niet. Dat wist ik op de een of andere manier zeker. In zijn voetsporen zou ik na een paar weken een plattegrond van Gent kunnen dromen.

 

De Boekenwereld 29/5: De Neederlanden, Kester Freriks en Theo Sontrop

Boekenwereld29nr5In De Boekenwereld 29/5 staat een interessant artikel van Kester Freriks. Hij doet verslag van een bezoek aan het bedrijf waar de onlangs verschenen heruitgave van De atlas der Neederlanden is vervaardigd, de Kroatische drukkerij Zrinski, een must read voor iedereen die van bijzonder drukwerk houdt. Het artikel is bovendien goed voor enig gepeins; waarom, oh waarom, is Kester Freriks nog steeds niet ‘beroemder’ dan hij nu is? Zijn stijl is een lust voor het innerlijke oor, zijn manier van schrijven verdient een veel groter publiek dan hij nu heeft, et cetera, en zo verder. Misschien moet iedereen maar eens beginnen met het lezen van zijn Wandelingen der Neederlanden, het boek dat onlangs werd gepubliceerd door Athenaeum (en dat hij schreef samen met Joyce Roodnat).

Mijn bijdrage aan het blad, waar ik voor het eerst aan meewerkte, bestaat uit een interview dat ik Theo Sontrop afnam (‘Ik bracht gewoon wat ik goed vond’). Daarvoor reisde ik speciaal naar Vlieland, waar de uitgever b.d. een fraai pand aan de hoofdstraat van het dorp bewoont. In twee lange sessies sprak ik met hem over ‘het vak’, over schrijvers en charlatans en over een paar dingen die men niet aan de drukpers toevertrouwt. Een citaat:

Lees meer "De Boekenwereld 29/5: De Neederlanden, Kester Freriks en Theo Sontrop" »

30 oktober 2013

Willem Thies bespreekt Wigman / Scherer

Wigman_vrede_moeBespreking van: De vrede moe / The Peace Weary – Menno Wigman & Diana Scherer, Azul Press, Maastricht / Amsterdam, 2013, ISBN 978-94-90687-67-0

Door: Willem Thies

Onlangs verscheen, bij uitgeverij Azul Press, een bijzonder, tweetalig werkje: De vrede moe / The Peace Weary. Het boek is het resultaat van de samenwerking tussen dichter Menno Wigman en zijn geliefde, fotograaf en beeldend kunstenaar Diana Scherer.

Die titel is ontleend aan de titel die Wigman gaf aan de slotafdeling van zijn derde bundel, Dit is mijn dag, een cyclus van vijf gedichten bij oude politiefoto’s die hij aantrof in het boek Moord in Rotterdam. Diverse photografieën 1905-1967. Deze cyclus is in zijn geheel opgenomen in De vrede moe / The Peace Weary.

Lees meer "Willem Thies bespreekt Wigman / Scherer" »

Robert Vuijsje schrijft boek over Kleurenpiet

Ja. Zo kan het natuurlijk ook. Robert Vuijsje, de leidsman in multiculturele zaken, gaat een kinderboek schrijven waarin de Zwarte Piet, het werk van de Racistisch-imperialistische Satan, in een modern jasje wordt gestoken. Dat meldt het AD.

Een paar jaar geleden, toen mijn kinderen nog naar het Sinterklaasjournaal keken, was er eens een experiment met de ‘Regenboogpieten’. Deze vrolijke snaken waren op weg naar Nederland met hun stoomboot door een regenboog gevaren. Daarom waren ze niet meer zwart, een kleur die ze door rechts-extremistische machinaties hebben gekregen, maar, nu ja, gekleurd. Er is niets nieuws in de wereld, zelfs niet in de Pietendiscussie.

Zeurpiet

29 oktober 2013

Meindert Talma: Kelderkoorts bij DWDD

Onlangs verscheen Kelderkoorts, een roman + album van Meindert Talma. Hij was ermee bij De Wereld Draait Door:

28 oktober 2013

Dagboek uit Brandenburg en Utrecht

26.10.2013 ‘Europa wird bald zugrunde gehen an seinem einstigen Liberalismus, der sich als naiv und selbstmörderisch erwiesen hat. Europa hat Hitler hervorgebracht, und nach Hitler waren keine Argumente mehr geblieben: Dem Islam taten sich alle Tore auf, man wagte nicht mehr, über Rasse und Religion zu sprechen, während der Islam fremden Rassen und Religionen genüber keine andere Sprache kennt als die Sprache des Hasses.’

Dat schrijft Imre Kertesz in Letzte Einkehr. Een notitie die een beetje de Untergang des Abendlandes-sfeer ademt. Maar dat het liberalisme zijn eigen fundament heeft ondergraven, zoals een mol een vruchtbare tuin soms weet te ondergraven, dat is, vrees ik, waar. Mijn opa zei vroeger altijd (en dan vooral als we niet naar hem luisterden of niet recht genoeg in de katholieke leer bleken te zijn): ‘Wacht maar tot het weer oorlog is, dan bidden jullie Jezus van het kruis.’ Wij wisten echter nog zo ongeveer wie dat was geweest, die Jezus.

Ik vraag me, trouwens, af of je een opmerking als deze bij een Nederlandstalige auteur zou kunnen aantreffen. En wat zou er dan gebeuren? Zou er iemand een ooglid optrekken en denken: ‘Verrek, die man heeft gelijk / Verrek, die man zeurt maar wat / Verrek, die man is islamofoob’? Ik vrees dat er een stilte zou intreden die zou lijken op de stilte die klinkt als je in een geluiddichte kamer eens heel hard schreeuwt (óf hij zou worden zwartgemaakt).

Lees meer "Dagboek uit Brandenburg en Utrecht" »

Een bed voor jezelf is geen garantie: Virginia Woolf beats Susan Sontag

Alice in Bed - Susan Sontag, China‘Ich war einmal eine wirkliche Person oder anders. Ich habe es versucht. Ich fühle mich, als ob ich falle’, laat Susan Sontag haar personage Alice zeggen in een toneelstuk dat Alice in Bed: A Play in Eight Scenes heet. Dat Alice Duits spreekt, ligt niet aan Susan Sontag. Ik tikte het als Alice im Bett: Stück in acht Szenen (aus dem Amerikanischen von Wolfgang Wiens) op de kop toen ik  nog niet eens van het bestaan van Alice in Bed gehoord had.

Dat ik alleen als het niet anders kan iets in het Duits lees dat niet in het Duits geschreven is, heeft vast te maken met de overdosis nagesynchroniseerde films die ik in mijn jeugd gezien heb - dat gaat vanzelf als je in het grensgebied woont. Eén keer maakte ik een uitzondering. Ik las I.M. Ischa Meijer In Margine In Memoriam in een poging net te doen of Connie Palmen en Ischa Meijer volkomen vreemden voor mij waren. 

De werkelijke persoon die Alice ooit was, was Alice James. Zus van schrijver Henry en psycholoog en moraalfilosoof William en minstens even briljant. Maar ja… een vrouw.

Lees meer "Een bed voor jezelf is geen garantie: Virginia Woolf beats Susan Sontag" »

27 oktober 2013

Schrijvers lezen ook (4): Daan Heerma van Voss

In navolging van Ernest Hemingway laat Nick Muller op de website van HP/DeTijd een twintigtal schrijvers de komende tijd een lijst maken van boeken die we moeten lezen, als we ze nog niet gelezen hebben. Remco Campert was de eerste die aan bod kwam. Joost Zwagerman en Kees 't Hart volgden hem op. Vandaag aandacht voor de leeslijst van Daan Heerma van Voss.

Heerma van Voss zegt onder meer: ‘Op weg naar het einde gaat over de ondraaglijkheid van het draaglijke leven. Het is Reve op zijn best, omdat in dit werk zijn ironie haar kracht nog niet is verloren. Dat is in later werk wel het geval. In losse, fragmentarische vertellingen – nergens doet Reve ook maar een beetje zijn best te suggereren dat het hier om een traditionele roman met een traditioneel, rond hoofdpersonage gaat – bespeelt hij de lezer, zijn vooroordelen en zijn levensovertuigingen. Daarnaast is het bijzonder geestig en ongekend droevig tegelijk.’

De-leeslijst-van-Daan-Heerma-van-Voss-handschrift

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën