Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« juli 2013 | Hoofdmenu | september 2013 »

augustus 2013

31 augustus 2013

Het geloei is al snel niet van de lucht

Alles mag, of moet, door ‘de staat’ ondersteund worden. De oorlog tegen of in Syrië, de NS, wat toch al jaren een private onderneming is, de zorg, ambtenarensalarissen, de salarissen van tv-omroepers, zinloze sportverenigingen, vooral: voetbalclubs, penitentiaire inrichtingen, kranten en weekbladen; enfin, alles.

Maar als er maar één dubbeltje publiek geld naar de letteren dreigt te gaan, is het geloei van sommige reageerders alhier (en vele politici) meteen niet van de lucht. 

Mijn derde kroniek voor De Dagelijkse Standaard.

30 augustus 2013

Seamus Heaney leeft nog. Kneu.

ReactorOp de website OoteOote (‘[...] een online informatieknooppunt, waar Nederlandse en Vlaamse auteurs berichten over literair nieuws en faits divers uit binnen- en buitenland.’) is Seamus Heaney nog niet dood. Het is natuurlijk ook geen fait divers, de dood van een Nobelprijswinnaar. Dat snap ik ook. Het is echte informatie, maar die is blijkbaar nog ergens in het knooppunt blijven hangen.

Heel misschien, denk ik nu, een dag later, op zaterdag 31 augustus 2013, is de redactie wel bezig aan een stuk waarin de dichter wordt onmaskerd als de neoliberale schurk (die hij ook was), of als de middelmatige dichter die moet worden gecelebreerd door cultuur-vijandige renegaten met een masterdiploma - of iets dergelijks. Maar het blijft stil. Zelfs de geringste vorm van kritische distantie blijft uit... Über alle Gipfeln.

Ik citeer nog maar eens: ‘Ooteoote wil dé literaire plek op internet zijn waar geschreven wordt met kennis van zaken, vanuit een oprechte nieuwsgierigheid en betrokkenheid met de wereld die zich uitstrekt voorbij het boek. Het plezier van de tekst zal daarbij steeds centraal staan.’ Lol. Ach ja. Het valt ook niet mee, met een redactie van maar acht mensen, en tweeëndertig medewerkers. Er moet er maar net eentje kunnen, als Heaney ineens omvalt.

Seamus Heaney overleden

Seamus Heaney, acclaimed by many as the best Irish poet since Yeats, has died aged 74. Heaney was born near Toomebridge, Northern Ireland, but as a child moved to Bellaghy. Dit meldt de BBC. De Berliner Zeitung heeft een kort, maar adequaat overzicht geplaatst.

Op de website van de BBC ook reacties op de door van de dichter. Michael Longly zegt: ‘I feel as though I have lost a brother and I think there are tens of thousands of people today who will be feeling personally bereaved because he had a great presence.’

De Belfast Telegraph heeft een heel dossier gewijd aan de ontslapen Noord-Ier.

Heaney's ‘banquet speech’ tijdens de uitreiking van de Nobelprijs in 1995 staat hier: ‘Oscar Wilde once said that the only way to survive temptation was to yield to it. So here and now, I happily and gratefully yield to the temptation to believe that I am indeed the winner of a Nobel Prize.’

Onlangs besprak ik de vertaling District en Circle, gemaakt door Onno Kosters en Han van der Vegt. Ik was niet meteen laaiend. ‘Uiteraard ligt dat aan mij, ik bedoel, ik kan een dichter die een leven lang aan een oeuvre werkt moeilijkkwalijk nemen dat hij me niet "aanspreekt".’

Mark Cloostermans' oordeel over Marnix Peeters

Onlangs gooide Christophe van Gerrewey een brandbom naar de tweede roman van Marnix Peeters, de roman met de flauwste titel sinds jaren: Natte dozen. Ha ha ha. Die Marnix. Anyway. Deze broedertwist is nog onbeslist, maar vandaag heeft Mark Cloostermans wel gesproken, en geoordeeld, over Natte dozen. In de Standaard. En hij is niet mals. Maar daar heb je critici voor, ook al lijkt dat soms wel eens te worden vergeten door auteurs en uitgevers die bij elk negatief oordeel beginnen te krijsen alsof de Ruiters van de Apocalyps aan de horizon zijn verschenen.

De volledige tekst van zijn recensie is op Cloostermans blog te lezen. Ik citeer: ‘Niettemin. Wat De dag dag we Andy zijn arm afzaagden tot een interessant debuut maakte, was de onwerkelijke sfeer: alle onsmakelijkheden en onmenselijkheden vonden plaats binnen een soort gruwelsprookje, waarvan het werkelijkheidsgehalte de lezer bleef ontglippen. Het intrigeerde. Daar blijft niets van over in Natte dozen. (...) Met zijn genietbare debuutroman bouwde Marnix Peeters krediet op. Na Natte dozen is hij het, wat mij betreft, weer kwijt.’

Het wachten is nu op de reactie van uitgever Harold Polis.

29 augustus 2013

Toen bliezen de poortwachters op gouden horens

Het is altijd interessant om te lezen hoe poëzie bij mensen ‘werkt’. Zoals hier, in een bijdrage op NederL van Paul Dijstelberge. Hij omschrijft een veelvoorkomende sensatie, die de gemiddelde poëzielezer zal kennen: wie voor het eerst een goed of heel gedicht leest, ondergaat een liefde op het eerste gezicht. Het hoeft met die liefde niet per se goed af te lopen:

‘Het lezen van een gedicht maakt je niet onmiddellijk ongelukkig - zoals plotselinge verliefdheden bijna altijd doen - maar naarmate de tijd verstrijkt, blijken zich herinneringen aan het gedicht te hechten, zoals wieren en zeebeesten die zich vastklampten aan de houten schepen waarmee ontdekkingsreizigers de oceanen verkenden. Die herinneringen groeien aan naarmate de tijd verstrijkt. Omdat verstreken tijd voltooide tijd is, zijn ze onbereikbaar geworden, behalve voor het geestesoog. Op termijn veroorzaken de meeste goede gedichten weemoed en uiteindelijk verdriet, soms tot ontroostbaarheid aan toe.’

Lees meer "Toen bliezen de poortwachters op gouden horens" »

Maarten van Rossem weet alles

MaartenMaarten van Rossem. Wat een man. Een man die alles kan. Alles? Alles. Maar dan ook echt ALLES. Sinds een paar jaar is hij zelfs cabaretier, in welke hoedanigheid hij flauwe grapjes over Limburgers maakt. Daarvoor was hij hoogleraar. Bij de omroep staat hij in de kaartenbak bij ‘wil altijd’. Ha. Ha. Ha. Én hij is jurylid bij De Slimste Mens, uiteraard. Hij ís namelijk de slimste mens. Kijk maar eens naar deze aflevering, rond minuut 12. Daar gaat hij, louter gedreven door literaire kennis en kunde, los op Gerrit Komrij. Op Gerrit Komrij en zijn vriend / echtgenoot Charles Hofman. Zelf heb ik Van Rossem een keer ontmoet. Dat was overigens ook geen succes. Hij was zonder zijn vrouw, maar hij was toch onaangenaam. Wat een man. Wat een brille! Wat een panache... en wat een bril. Maar over de doden, en dus ook over Van Rossem, slechts het goede.

Bronzen hoofd van Du Perron naar KITLV

Het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde (KITLV) in Leiden maakte vandaag bekend dat zij in augustus 2013 een bronzen hoofd van de Nederlands-Indische schrijver E. du Perron (1899-1940) ten geschenke kregen. Het kunstwerk is vervaardigd door schilder en beeldhouwster Sylvia Willink-Quiël, als eerbetoon aan de grote vriendschap tussen Du Perron en de schilder A.C. Willink, de echtgenoot van Sylvia Willink.

[Gezien bij Boekendingen]

28 augustus 2013

Thuisblijfreizen: Verdwalen in papieren streken

In Tangier - Mohamed ChoukriIn Tangier: Jean Genet, Tennessee Williams, Paul Bowles - Mohamed Choukri

Het begon met het op televisie vertonen van het toneelstuk In het tuinhuis. Zuidelijk Toneel Globe speelde dit stuk in het seizoen 1983/1984. Ik zag het in zwart-wit op een klein ronkend televisietoestelletje. Dat ronken is goed te horen op de cassettebandjes waarop ik In het tuinhuis opnam. Dat opnemen ging heel amateuristisch: microfoon voor de luidspreker en dan maar hopen dat de deurbel, de telefoon en huisgenoten twee uur lang zouden zwijgen. Ik heb die bandjes honderden keren gedraaid op weg naar en van mijn werk. Toen ik het bijgehorende boekje kocht, kende die tekst weinig geheimen meer.

Vervreemdend vond ik wat Jane Bowles haar personages liet doen en denken. Ik had nog nooit van Jane Bowles gehoord, maar wilde beslist meer lezen, zo er al meer te lezen was.

Er was weliswaar meer, maar niet veel meer. Het oeuvre van Jane Bowles bestaat uit een roman (Twee keurige dames = Twee dames die het leven ernstig nemen / Two Serious Ladies), een stuk of wat verhalen (gebundeld in Eenvoudige genoegens / Plain Pleasures) en dus dat toneelstuk. Ik zocht en kocht. En las. Ik zocht verder en kocht zelfs haar correspondentie (Out in the World: Selected Letters of Jane Bowles 1935-1970) terwijl ik helemaal niet van het lezen van brieven hield. Ik zocht en kocht pas heel veel later - ik weet nog hoe blij ik was toen ik het eindelijk vond - de biografie die Millicent Dillon schreef (A Little Original Sin: The Life and Work of Jane Bowles).

Lees meer "Thuisblijfreizen: Verdwalen in papieren streken" »

Herman Teirlinckhuis verdwijnt?

TeirlinckDit is het Herman Teirlinckhuis, een plek waar het werk en het leven van deze Vlaamse Reus worden herdacht. Maar dat museum moet verdwijnen. Jammer, ook al is het dan ‘niet rendabel’. Maar er is hoop. Of althans: er wordt actie gevoerd, meldt Het Nieuwsblad. En er is een petitie, die kan worden getekend. Doe dat mensen!

Stef Feremans, verbonden aan het Koninklijk Atheneum Brussel, lanceerde een internetpetitie tegen de sluiting van het Herman Teirlinckhuis. Het gemeentebestuur nam die beslissing om te besparen. Maar Heremans wil niet dat het gebouw, genoemd naar de bekende toneelauteur die er de laatste 30 jaar van zijn leven doorbracht, verloren gaat. ‘Herman Teirlinck is zonder twijfel de belangrijkste figuur in het Belgische theaterleven tot nu toe. Het schepencollege toont aan dat het de figuur van Herman Teirlinck onderschat, terwijl hij meer nog dan bijvoorbeeld Hugo Claus zijn stempel heeft gedrukt op ons theaterleven. Met deze petitie willen we het schepencollege vragen de beslissing te herroepen en het museum verder open te houden tot minstens 2015 om met de steun van andere overheden de toekomst van deze parel te vrijwaren. We roepen vooral de inwoners van Beersel zelf en de nationale artistieke gemeenschap op om deze petitie te ondertekenen.’

Vijftig jaar geleden had Martin Luther King een droom

Historische toespraken die de wereld had moeten horen - Pieter HilhorstOp de plek - Washington, Lincoln Memorial - waar dominee Martin Luther King vandaag precies vijftig jaar geleden zijn beroemde toespraak hield waarvan vooral het repeterende I have a dream is bijgebleven, zal Barack Obama dat feit straks sprekend herdenken. Barack Obama, die misschien wel de  personificatie is van waar Martin Luther King van droomde.  

Barack Obama is ook een van de sprekers die in Historische toespraken die de wereld had moeten horen door Pieter Hilhorst - toen hij nog theatermaker/schrijver was en geen politicus - woorden in de mond gelegd krijgt. Historische toespraken die de wereld had moeten horen bevat gefingeerde redes, waarin de zij die zich uit hoofde van hun functie in moeten houden wel het achterste van hun tong laten zien.

George W. Bush is een andere. Pieter Hilhorst laat hem horen op het moment van zijn herverkiezing in 2004: Laat ze mij vooral misonderschatten. Welbespraaktheid is één van de thema’s, want welbespraakt was George W. Bush niet (en dat geeft hij in deze toespraak ruiterlijk toe, maar wat maakt dat uit: perfectie stoot af, retorica is belast en zijn hart is zuiver).

King improviseerde - hij moest van Mahalia Jackson leven in de brouwerij brengen, aan haar roepen vanaf de zijlijn hebben wij het slot van zijn toespraak te danken - en Bush lift mee op het succes dat Martin Luther King met I have a dream had:

Lees meer "Vijftig jaar geleden had Martin Luther King een droom" »

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën