Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« Ik ging naar Maastricht en nam mee... (1) | Hoofdmenu | Van stenen tafel tot tablet »

01 april 2013

Ik trapte in de Correspondent-grap. Maar het zette me aan het denken.

Ok, ik ben erin getuind. Schrijver Daan Windhorst maakte een nepsite waarop gemeld werd dat De Correspondent, de nieuwe nieuwssite van Rob Wijnberg, een 1 aprilgrap was. Beetje genant dat ik er dus meteen een stukje over schreef. Vooral het feit dat ik, als oude internettijger, niet zag dat de URL van decorrespondent.nl naar decorrespondent.org was veranderd zal me nog wel een uurtje slaap kosten.

De reden dat ik dit 'nieuws' zo graag wilde duiden was echter wel echt. Want hier bij De Contrabas denken we ook al heel lang na over verdienmodellen voor online journalistiek en het feit dat De Correspondent een 'sociaal experiment' zou zijn triggerde mij. Wat zou zo'n experiment ons zeggen? En de vraag is nog geldig want, grap of geen grap, De Correspondent is hoe dan ook een experiment.

Enerzijds is het een geruststellend idee dat er zomaar, in crisistijd, een miljoen opgehaald kan worden voor een online initiatief met vele onzekerheden. Anderzijds is het duidelijk dat de heisa die gemaakt werd voor De Correspondent, net als degenen die het initiatief trekken, toch vooral uit de Oude Media komt. Bekende Koppen, zogezegd.

Het probleem met de literaire verslaggeving is dat er verdomde weinig 'koppen' beschikbaar zijn met genoeg bekendheid. En als ze er al zijn, dan hebben ze voorlopig een comfortabel plekje in de papieren boekenbijlagen.

Wat er dus nodig is voor een echte verschuiving is een initatief van nieuwe, licht roekeloze digital natives dat genoeg momentum weet te verzamelen om door te stoten naar DWDD-achtige hoogten van aandacht. Een soort GeenStijl, maar dan... interessanter.

Hoopvol naar de toekomst kijkend zou je in De Correspondent een eerste stap kunnen zien naar een model waarin lezers weer bereid worden om 'gewoon' voor wat ze lezen te betalen en waarin ook de kleinere niches (specifiek: de literatuurkritiek) weer een plek krijgen, net zoals ze die in de kranten en weekbladen altijd gehad hebben.

Maar door een wat donkerder bril zie je een landschap waarbij (weer) alle aandacht en dus ook al het geld naar die paar bekende koppen gaat en de niches, na het geheel verdwijnen van de papieren media, op een gegeven moment nog slechts door vrijwilligers bemand worden.

Reacties

Laat een reactie achter

Reacties worden gemodereerd en zullen niet verschijnen op deze weblog voordat de auteur ze heeft goedgekeurd.

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...