Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« januari 2013 | Hoofdmenu | maart 2013 »

februari 2013

28 februari 2013

What’s new? Scripted reality, that’s new!

Achtung Scripted RealityNa het lezen van Net (niet) echt, een artikel over scripted reality in de VPRO Gids voor volgende week bleef ik in verwarring achter. Laat ik een wat te hooi en te gras geplukte – maar ondanks dat thematisch samenhangende – zinnen citeren die aan die verwarring bijdroegen. Maar niet dan nadat ik de definitie geef die in het stuk van Elja Looijestijn wordt gebruikt: scripted reality is/zijn ‘nagespeelde verhalen die eruit zien als realitytelevisie’ en daar nog wat aan het stuk ontleende informatie aan toevoeg. De acteurs – veelal onbekend en onervaren – mogen gebruik maken van hun fantasie. Ze dragen zoveel mogelijk hun eigen kleren. Camera en geluid worden bediend door mensen die weten wat reality vereist. Zij volgen de acteurs op de voet: verrassende bewegingen verhogen de echtheid.

En dan de citaten (in de volgorde waarin ze in het stuk staan):

Lees meer "What’s new? Scripted reality, that’s new!" »

De abstracte machine en de woestijn. Over Boianjiu, Kousbroek en het vuurwapen als symbool.

Toen ik een jaar of 9 was ontmoette ik mijn (nog steeds) beste vriend. Die besmette mij met zijn fascinatie voor vuurwapens. Zijn vader is een jager en zo maakte ik intiem kennis met de mechanieken van, in oplopende volgorde van vuurkracht, de bolletjesbuks van de kermis (mijn vriend is een uitstekend schutter. Zo uitstekend dat hij het ding ooit in de schietkraam van een visdraadje afschoot en mocht houden), het luchtpistool, de 5.5mm diabolobuks, een semi-automatisch karabijn, kaliber .22, een kaliber 16 hagelgeweer en een .270 Winchester reeëndoder.

Lees meer "De abstracte machine en de woestijn. Over Boianjiu, Kousbroek en het vuurwapen als symbool." »

Bedankt voor de (rode) schoenen

Dit waren mijn eerste rode schoenen. De rode schoentjes in De Efteling. Hoe het sprookje van Hans Christian Andersen ging, wist ik toen nog niet, laat staan dat het iets met de kerk te maken had. Als  kind keek ik alleen maar ademloos naar die schoentjes die schijnbaar vanzelf heen en weer gingen. Nu weet ik natuurlijk beter.

De rode schoenen van de pausAan die schoentjes moest ik denken toen ik hoorde hoe Paus Benedictus XVI zich na zijn abdicatie zal kleden. De witte gewaden blijven, maar hij zal afstand doen van zijn rode schoenen. Hij zal bruine gaan dragen, gemaakt door een Mexicaanse schoenmaker. De rode horen teveel bij het ambt om die ook na vandaag nog aan te kunnen trekken. Die rode schoenen hebben dus niets met ijdelheid of modegevoeligheid te maken.

De rode schoenen van Jan SiebelinkDat ligt voor Jan Siebelink, die over een indrukwekkende verzameling schoenen – zijn rode zijn inmiddels museumstukken – beschikt, misschien anders. Hij draagt ze voor de mooi. Maar ze zijn ook onontbeerlijk tijdens het schrijven: ‘Met mooie schoentjes aan schrijf ik lekkerder en heb ik het gevoel dat ik met iets bijzonders bezig ben. Ik werk nooit in mijn pyjama of met pantoffels aan. Schoenen zijn het eerste waar ik op let bij mensen. Mannen in rare grove sandalen, daar kan ik niet mee bevriend zijn’, ontboezemde hij tegenover Minou op den Velde. 

En dan zijn er nog de schoenen van Andy Warhol. Hij tekende er veel, ook in opdracht. Jarenlang was hij verantwoordelijk voor de jaarlijkse kerstkaart van Tiffany’s. In The Philosophy of Andy Warhol refereert hij aan die periode: ‘I’d be making the rounds looking for jobs all day, and then be home drawing them at night. That was my life in the 50s: greeting cards and watercolors and now and then a coffeehouse poetry reading.’

Red shoe filled with holly - Andy WarholZijn werk voor Tiffany’s is gebundeld in Greetings from Andy Warhol: Christmas at Tiffany’s en door John Loring van een inleiding voorzien. Over de keuze voor deze rode schoen met hulst weet Loring het volgende te melden: ‘And there where Shoes filled with Holly. Shoes made a nice Christmas image. St. Nicolas, as legend has it, threw gold coins in the window of three sisters who needed dowries to marry; the gold coins landed in their shoes (which also explains Christmas stockings). 

Ooit permitteerde ik mij van het weinige kleedgeld dat ik kreeg rode rijglaarsjes. Ik droeg ze een paar keer, onder andere met Kerstmis. Daarna gaf ik ze aan iemand van wie ik verwachtte dat zij zich tijdens het dragen minder opgelaten zou voelen. Zij verfde ze zwart.

Mannelijk proza. Of nee: ferm proza.

Voorzijde-HetBezinkselvandeWaarheid-2In hun recensies van Het bezinksel van de waarheid (waarvoor Hein Aalders en ik een voorwoord schreven, voeg ik er ter volledigheid aan toe, CB) trokken zowel Aleid Truijens als Coen Peppelenbos de jaloeziekaart. In zijn recensietje (let vooral even op de slotzin ervan) poneert Peppelenbos ' Kostwinder probeert Joost Zwagerman onderuit te halen, maar het lijkt geboren te zijn uit afgunst van een generatiegenoot.' En Truijens schrijft dat Kostwinders artikelen 'Deze stukken druipen van de jaloezie.'

Hoewel Kostwinder niet bepaald vrij was van jaloezie, lijkt me dit toch kortzichtig. Bovendien: wie is er helemaal vrij van, van dat heerlijk-gifgroene monster zo nu en dan bezit van ons kan nemen? Hij of zij die op dat gebied zonder zonde is, werpe de eerste steen. Nee, het is niet zozeer de jaloezie die Kostwinder dreef, het zijn: de angst en de rancune. Zoals bij W.F. Hermans, die het verhaal 'Het grote medelijden' eindigt met de beroemde mokerslagen:

Lees meer "Mannelijk proza. Of nee: ferm proza." »

27 februari 2013

Jeroen Brouwers en de huisvesting

'Het Antwerpse hof van beroep beslist op 27 maart of het een formele bemiddelingsopdracht gaat geven in de zaak rond de illegale woning van Jeroen Brouwers (72) in een Zutendaals natuurgebied. Een eerdere informele vraag werd door de stedenbouwkundige inspectie afgewezen, maar volgens zijn advocaten gebeurde dat om de verkeerde reden. Zij blijven aandringen op bemiddeling, want de Nederlandse schrijver is te oud en te ziek om nog te verhuizen.' Lees meer op de website van De Standaard

Stéphane Hessel overleden; Hellema herdacht

Stéphane Hessel is overleden. De wereldberoemde diplomaat en schrijver is 95 geworden. In zijn latere leven ontpopte hij zich tot pamflettist. Bij Van Gennep verschenen drie pamflettistische werken, waarvan Neem het niet! de grootste bekendheid verwierf. Hessel werd ook bekend als mede-samensteller van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.

In de roman Een andere tamboer van Hellema (op 18 maart 1921 geboren en op 19 maart 2005 gestorven), tijdgenoot van Hessel dus, komt de Fransman in het eerste hoofdstuk voor. Aan dit boek, over het geruïneerde leven van een man die Buchenwald overleefde, ligt een waargebeurd verhaal ten grondslag, waarin Hessel een rol speelt. In Buchenwald moest hij, samen met een paar personages uit het boek, worden gered van een wisse dood, iets wat ten koste ging van al ten dode opgeschreven gevangenen (en iets wat het hoofdpersonage uit het boek levenslange wroeging bezorgt, omdat hij het idee heeft dat een gezond iemand is opgeofferd).

Eugen Kogon heeft over deze kwestie geschreven, ik meen in zijn beroemde studie: Der SS-Staat. Das System der deutschen Konzentrationslager. Dat boek zou iederen moeten lezen; maar ook is het misschien tijd voor een Hellema-revival. Zijn werk, altijd geschreven een soepele, mannelijke stijl, een stijl die totaal uitgestorven lijkt, moet uit de vergeetput worden gehaald. Omdat het goed werk is, met een nog altijd actuele thematiek of centrale vraag: hoe moet je als mens in de tijd staan?

Overigens heeft Hellema Hessel zeer waarschijnlijk 'gekend'. De beide schrijvers zaten in Buchenwald (bij Weimar), een kamp waar Hessel zelfs zes jaar heeft gezeten.

Recensie: Adam Seconde - Jacob Groot

Adam-secondeHet is een soort van principe van me dat ik geen romans lees van dichters waar ik van hou. Zo laat ik bijvoorbeeld consequent de romans van Mark Boog links liggen en waagde ik me tot dusverre ook niet aan het proza van Jacob Groot. Maar Adam Seconde viel ongevraagd (dat wil zeggen: mijn geheugen laat me wel eens in de steek, maar ik kan me niet herinneren het boek aangevraagd te hebben of van plan te zijn geweest het aan te vragen) op mijn deurmat en ja, dan word je toch nieuwsgierig…

Lees meer "Recensie: Adam Seconde - Jacob Groot" »

Het meisje op de foto is de fotografe zelf

Het menselijk lichaam - Paolo GiordanoZonder dat zij het zelf wist, sierde een van haar zelfportretten de cover van La solitudine dei numeri primi, de debuutroman van Paolo Giordano. De foto was gespot door de vormgeefster, maar de fotografe zelf was onvindbaar (zeggen ze, zegt zij). De maakster van de foto – geen fotografe van beroep, maar een studente Engels met een passie voor fotograferen – ‘zag’ het pas toen Het geheim van de priemgetallen verscheen, met dezelfde foto op de cover.

Voor zijn tweede roman koos Paolo Giordano opnieuw voor een foto van de Nederlandse fotografe Mirjan van der Meer/Mirjan Rooze, nu met haar medeweten en toestemming. Voor Het mensenlijk lichaam maakte ze een zelfportret met broer.

Haar teller staat inmiddels op twintig voorkanten. En (bijna) altijd is zij het zelf, het meisje op de foto. Van de verkoop van haar foto’s kan ze leven, leven als student dan.

Laatste dag pontificaat Benedictus XVI

'Het Vaticaan verwacht dat vanochtend tienduizenden gelovigen zullen toestromen op het Sint-Pietersplein waar paus Benedictus XVI zijn laatste publieke optreden houdt, voor zijn pontificaat afloopt. Om 10.30 uur houdt de paus zijn laatste audiëntie. Hij zal met zijn pausmobiel tussen de mensen op het Sint-Pietersplein rijden.' Dit alles is te volgen op het liveblog van Knack.

Ook de Nederlandse media gaan er vol in. Een volledig overzicht vindt u hier. 'RKK staat deze week in de reguliere programma's en in extra uitzendingen uitgebreid stil bij het vertrek van paus Benedictus XVI. Leo Fijen presenteert de uitzendingen vanuit Hilversum, Antoine Bodar schuift aan voor duiding. Wilfred Kemp brengt het laatste nieuws uit Rome.'

Nou heerlijk, hè. Heel goed, poëzie, prachtig.

Wie nog illusies koestert over het nut van poëziebevorderende activiteiten op televisie, kreeg gisteren een onaangename schok te verwerken. Bij DWDD besteedde een van de boekhandelaren uit het panel dat maandelijks in enthousiasme vervalt bij het zien van vier topboeken, aandacht aan... een dichtbundel. Wie precies wil weten wat Monique Burger en de presentator en sidekick van dienst zeiden, verwijs ik naar Tzum. Coen Peppelenbos heeft het gesprek uitgeschreven.

Twee passages vielen me tijdens het kijken gisteren al op. Deze: ‘t Is ook ideaal voor mensen die ‘ns wat minder tijd hebben om te lezen, poëzie. We hebben gekozen voor Bewegend doel van Micha Hamel. Zijn vijfde bundel. Micha Hamel is een multitalent: hij is componist, dirigent en dichter. En deze: 

Lees meer "Nou heerlijk, hè. Heel goed, poëzie, prachtig." »

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën