Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« april 2012 | Hoofdmenu | juni 2012 »

mei 2012

31 mei 2012

Van boeken en mensen (14)

Wegens Pinksterdrukte, en deadlines, een dag later: de bijzondere rubriek Van Boeken en Mensen van Annick Vandorpe.

Doorreizigers 

Ik trok de deur dicht en draaide de contactsleutel om. Het was dinsdagavond half zeven, een tijdstip waarop ik normaal thuis ben, meestal in de keuken waar ik de oven en de kookpannen in het oog houd met een roman in mijn hand, als ik een heel goed boek heb gevonden kies ik express ingewikkelde recepten, soms vragen mensen me wanneer ik in hemelsnaam tijd heb om te lezen, dan zeg ik, Als je zoekt vind je op een dag genoeg momenten, waarop ze sprakeloos zijn alsof ik een onzinnigheid heb verkondigd of plots in een zeldzame Oosterse taal ben gaan praten, dat duurt een tijd, dan mompelen ze meestal dat ik geen job heb want schrijven beschouwen ze niet als werk, zeker niet als het thuis gebeurt, gewoon in de woonkamer of in de keuken, die mensen mogen dat vinden, al is het nonsens, alsof ik voor mijn plezier tot drie uur ’s nachts aan een recensie werk zoals ik die avond overigens nog zou doen, al wist ik dat nog niet, aan werken dacht ik niet in de auto, ik reed de hoofdweg op en keek hoe de straat leeg voor me lag, de wereld open, en ik wilde gillen, mijn longen drukten tegen mijn ribben, de zuurstof moest eruit, maar ik deed het niet, in de plaats daarvan draaide ik het raam open, op straat was niemand, niets bewoog, geen hond, geen vogel, zelfs geen tak, behalve ik, in mijn oude Renault reed ik de heuvel af terwijl ik tuurde naar de hekken, de huizen, de klaprozen in de berm, in zijn verlatenheid kwam de omgeving me nieuw voor, onbekend, aan de horizon rees het profiel van de bergen op, schimmig en purper en nog verder was alles eenzelfde kleur blauw, maar het laagste blauw glansde een beetje, daar lag de zee, dat heeft een vrouw me verteld die ik enkele jaren geleden geregeld zag maar nu nooit meer, zo gaat dat, in ons leven zijn veel doorreizigers, ik ben nieuwsgierig naar hen, zelfs naar de mensen die ik op straat zie en waar ik geen woord tegen zeg, ik probeer me hun levens in te beelden, waar ze net vandaan komen en waar ze naartoe gaan en welke zin ze laatst hebben uitgesproken, daarom sprak de nieuwe roman van Javier Marías me direct aan, in De verliefden is de verteller, María, gefascineerd door een man en een vrouw die ze elke dag ziet maar nooit aanspreekt, wanneer ze hen ‘s ochtends ziet in het café waar ze gaat ontbijten observeert ze hen, geïntrigeerd door hun ogenschijnlijk geluk, tot de twee op een dag niet meer opdagen en María maanden later te weten komt dat de man is vermoord, neergestoken door een zwerver, een moord die op het eerste gezicht nutteloos en gratuit is, misschien heeft iemand die ik ooit heb gezien iets gelijkaardigs voorgehad, wie zal het zeggen, ik vond de roman van Marías zo goed dat ik niet wilde dat hij eindigde, ik wentelde me in zijn pensamiento literario, de plot was slechts een fundering, een onderbouw voor wijdlopige, intelligente, formidabele bespiegelingen, goede auteurs doen wat ze willen, daar was Marías een voorbeeld van, dat dacht ik toen ik de auto op het dorpsplein parkeerde, daarom had ik soms zelfs bij trieste passages gelachen, ik nam me voor dat ik het moest opschrijven, straks, als ik weer thuis was, met vers stokbrood. 

Een recensie van De verliefden verschijnt op 2 juni in De Morgen.

Sally Crabtree - Een plank ophangen ( in jezelf )

Sally Crabtree is een Britse dichter, zanger en performer. Ze woont in Cornwall en is lid geweest van het Britse turnteam. Volgens Lars Gustafsson, die dit gedicht in het Zweeds heeft vertaald, is ze de enige topsporter die poëzie van niveau schrijft. Hans Kloos vertaalde 'Een plank ophangen ( in jezelf )' en we publiceren vertaling en origineel met toestemming van de dichteres.  

Een plank ophangen
( in jezelf )

1.
Bewaar van binnen een stilheid
als het belletje in een waterpas
wanneer het rechte is gevonden

en de lijn kan worden getrokken
van de ene hoek van je wezen naar de andere
De plank die voor jou
is gemaakt om je leven op te zetten .

Hij moet recht zijn , die plank
want anders glijdt met een trage plof je leven ervanaf
Dan moet je het weer oprapen , opnieuw verrast
dat het altijd bloemen zijn
die zo’n plof op de vloer overleven .

Lees meer "Sally Crabtree - Een plank ophangen ( in jezelf )" »

Nobelprijskandidaat Wiel Kusters met emeritaat

"'Dichters gaan nooit met pensioen', zegt Wiel Kusters en dat geldt natuurlijk ook voor veel hoogleraren. Toch neemt de schrijver en dichter op zijn 65e verjaardag officieel afscheid van de Universiteit Maastricht als hoogleraar Algemene en Nederlandse Letterkunde. Kusters is één van de vormgevers van de huidige Faculteit der Cultuur- en Maatschappijwetenschappen, waarvan hij in 1991 ook de eerste decaan werd. Naast zijn wetenschappelijke werk, bouwde hij gedurende zijn leven een indrukwekkend literair oeuvre op, van gedichten tot theaterteksten en van verhalen tot biografieën. Ondanks dit afscheidsmoment komt er aan zijn literaire en wetenschappelijke werk voorlopig nog geen eind."

Nobelprijskandidaat Wiel Kusters legt zijn functie als een van de belangrijkste en meest invloedrijke hoogleraren van Nederland neer. Het afscheidsinterview dat Maastricht Aktueel met hem had, heeft echter een bemoedigende titel: "Dichters gaan nooit met pensioen!" Er staat ons dus ongetwijfeld nog veel fraais te wachten, in de nabije toekomst. Misschien werkt Kusters wel al in het diepste geheim aan een bundel onder de titel Emeritaat, naar het voorbeeld van zijn grote held Pierre Kemp. En de afspraak in Stokholm blijft staan. 

Stadsgedichten Wigman, Voos en eh...

"Jaren geleden heeft Arnhem besloten niet mee te doen aan het stadsdichters- schap. Er zijn simpelweg geen financiële middelen voor een stadsdichter." Jammer, maar helaas. Hoewel... op de website Arnhem Dichtbij staat een ander bericht te lezen:

Jesse Laport (1991) is dit jaar gevraagd een nieuwjaarsreceptie te verzorgen als dichter. Hierna raakte hij in gesprek met verschillende mensen, waaronder ondernemers, de burgemeester, de wethouder van cultuur en andere mensen uit deze sector. In meerdere gesprekken werd Jesse gevraagd wat zijn ambities waren met het dichten. Zijn grootste ambitie was om stadsdichter te worden. En hoe snel alles kan gaan; op 11 januari 2012 wordt Jesse Laport benoemd tot Stadsdichter van Arnhem. Dit kan alleen maar 'officieus', je moet zo genoemd worden, een andere weg is er (nog) niet in Arnhem. En dat is ook wel goed zo." Ik ben benieuwd hoe het deze niet-officiële, maar wel in functie tredende stadsdichter zal vergaan.

Lees meer "Stadsgedichten Wigman, Voos en eh..." »

Nieuw gedicht Onno Kosters

Nieuw gedicht van Onno Kosters op Gedichtenforum: Epifanie (of niet).

30 mei 2012

Zomerse prijsvraag Hendrik Carette

Op de weblog van het Centrum voor Documentatie & Reëvaluatie lezen we het volgende: "De erudiete dichter Hendrik Carette, briefwisselend lid van het CDR, nam het initiatief een literaire quiz te organiseren. Wie zijn veertien literaire vragen 'voor gevorderden' tegen uiterlijk 6 juni kan beantwoorden krijgt een boekenpakket met zijn jongste drie bundels (...). Mochten er meerdere winnaars zijn dan wordt een bijkomende schiftingsvraag opgesteld." Het is een behoorlijk pittige quiz, mag ik wel zeggen. Ik ben een heel eind, maar of ik met de zegekrans zal gaan lopen hangt nog een beetje op vraag 2, 6 en 11. Doe mee, hier.

Ik ben Maan (3)

Maan[Ingezonden mededeling] De presentatie van Ik ben Maan was op 20 mei. De foto bewijst, dat het in elk geval een genoeglijk feest moet zijn geweest, met een duidelijke dresscode. Het boek is nu in ruime mate te bestellen, bij de betere boekhandel, maar ook bij de gewone boekhandel en op internet. Of gewoon bij de uitgever. Als aankeiler nog 2 fragmenten uit het boek, over gerontofilie en het schrijven van een bestseller:

Lees meer "Ik ben Maan (3)" »

29 mei 2012

Kunstenaars die zichzelf herhalen

Als Gerard Reve het verwijt kreeg dat hij zichzelf herhaalde, had hij daarvoor een vast antwoord paraat: "Wie anders dan mezelf zou ik moeten herhalen?" Snedig, maar ook waar; veel kunstenaars variëren graag op een paar kernthema's. Over die herhalingsdwang schrijft Mark O'Connell een interessant artikel op slate.com:

There will obviously always be people who keep creating variations of the same basic work to ever-diminishing creative returns. Paul Auster, to take a prominent example, has probably pushed the guy-recovering-from-a-tragedy setup and the novel-within-a-novel device about as far as is artistically profitable. Woody Allen has spent much of the last couple of decades not fixing what he (if not his critics) feels pretty confident ain’t broke. But repetition per se is not necessarily a symptom of being stuck in a rut.

28 mei 2012

An evening of Dutch poetry

BaxterdutchpoetryOp zijn weblog besteedt Lucas Hirsch veel aandacht aan een poëziereis die hij, met een aantal andere dichters, naar de Nieuwe Wereld maakte. Naar Pittsburgh om precies te zijn. Dat levert aardige berichten op, zoals het interview met Erik Jan Harmens en dit interview, met John Schoorl. Toch moest ik even denken aan een tekening die ik op Facebook zag, van Glen Baxter. Het staat linksboven.

26 mei 2012

Günter Grass: Europas Schande (vertaald)

In de SüdDeutsche Zeitung publiceert Günter Grass weer een gedicht ('Europas Schande'). Nu is het onderwerp van zijn inspiratie de crisis in Griekenland, waar hij uiteraard een dwars standpunt over inneemt: "In einem zornigen Gedicht äußert sich Nobelpreisträger Günter Grass zur Griechenland-Krise. Europa stelle das Land, in dem die europäische Idee einst geboren wurde, an den Pranger, beraube es seiner Rechte und verurteile es zu Armut, klagt er." Of moeten we zeggen: een realistisch standpunt? Op basis van de vertaling van Tom Ordelman, die eerder het gedicht 'Was gesagt werden muss' vertaalde als 'Wat gezegd moet worden'. Grass lijkt zich langzaamaan te ontwikkelen tot De Dichter des Continents, als hij zo doorgaat.

Europa's schande
Een gedicht van Günter Grass

De chaos nabij, omdat het zich niet naar de markt voegt,
ben je ver weg van het land dat je ooit de wieg leende.

Wat je met de ziel gezocht en ook gevonden achtte,
wordt nu afgedaan, tegen schrootwaarde getaxeerd.

Als schuldenaar naakt aan de schandpaal genageld, lijdt een land,
waaraan jouw verschuldigde dank altijd spreekwoordelijk was.

Tot armoe gedoemd land, welks rijkdom
musea keurig glans verleent: door jou bewaakte buit.

Die met geweld van wapens het eilandgezegende land
tormenteerden, droegen naast het uniform Hölderlin in hun ransel.

Amper nog getolereerd land, welks kolonels door jou
ooit als bondgenoten werden geduld.

Rechteloos land, welks broekriem door gelijkhebber macht
alsmaar strakker en strakker wordt aangehaald.

Jou trotserend draagt Antigone zwart en alom
bekleedt rouw het volk, welks gast jij bent geweest.

Maar buiten het land heeft het met Croesus verwante gevolg
alles wat glanst als goud in jouw kluizen opgepot.

Zuip dan toch, zuip! schreeuwt het klapvee van de commissarissen,
maar woedend geeft Socrates je de beker tot aan de rand gevuld terug.

Vervloeken in koor, al wat je eigen is, zullen de goden,
wier Olympus jouw wil verlangt te onteigenen.

Geestloos verkommeren zul je zonder het land,
welks geest jou, Europa, bedacht.

(Süddeutsche Zeitung, 25 mei 2012 - Nederlandse vertaling: Tom Ordelman, 26 mei 2012.)

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën