Rede bij de uitvaart van Adriaan Bontebal

Afgelopen vrijdag sprak Nico van Rijn, één van de broers van, namens de familie bij de uitvaart van de Haagse meester van het korte verhaal, Adriaan Bontebal. Die inmiddels ook een pagina heeft op de site van de Koninklijke Bibliotheek.

Het In Memoriam dat Erik Lindner aan Aad in de Groene Amsterdammer van afgelopen week wijdde, staat onmiddels ook online, op Lindners site. Theo van Rijn, een van de andere broers van, heeft vandaag op zijn blog een nieuwe anekdote over Aad geplaatst.    

Het woord is aan Nico van Rijn:  

Op 3 januari om 18.30 uur belde Aad mij. Vroeg of ik even tijd voor hem had. Maar viel eigenlijk gelijk met de deur in huis. 'Ik heb longkanker, en er is niets meer aan te doen.' Zijn specialist gaf aan dat er nog een levensverwachting was van ongeveer negen maanden. Dit nieuws sloeg bij mij in als een bom. Hij vroeg mij de familie te informeren. Groot was dan ook de schok toen ik zaterdag terug kwam van een wandeling met onze honden en van mijn vrouw te horen kreeg dat broer Theo had gebeld: 'Aad is overleden.'

Namens de familie wil ik graag het woord tot u richten. Daarbij willen we terugkijken op zijn leven. Wie was Aad van Rijn alias Adriaan Bontebal?

Aad werd op 28 mei 1952 geboren als de oudste zoon van Theodorus van Rijn en Gonnie Lidzouw.

Hij groeide op in Leidschendam als een van negen kinderen. In zijn jonge jaren zwierf Aad dagenlang in de polders tussen Leidschendam en Voorschoten. Vogels kijken. Ook ging hij regelmatig met excursies mee in het duingebied. Daar bezocht hij dan vogelkolonies.

Zo rond zijn tiende jaar werd Aad lid van de plaatselijke voetbalvereniging RKAVV. Omdat de ambitie en het talent niet echt aanwezig waren, was het al snel gedaan met zijn voetbalcarrière. Maar uit die tijd stamt wel zijn liefde voor Feyenoord. Regelmatig gingen we op zondagmiddag met het bovenlijntje naar de Kuip.

Bij ons thuis was het met negen kinderen geen vetpot. Om wat extra zakgeld te verdienen gingen we een krantenwijk lopen. Sparen voor een brommer. Toen we genoeg hadden verdiend kochten we beiden een Puch. In de zomer van 1970 besloten we met de Puch op vakantie te gaan. Zonder echte voorbereiding gingen we met buurjongen en vriend Hans via Antwerpen naar Frankrijk. Daar ontmoetten we een paar Duitse jongens, dat ons uitnodigde naar Kaiserslautern te komen. Alwaar we bijna een week in een blokhuis in het bos hebben doorgebracht.

Het was ook de tijd dat Aad politiek meer bewust werd. Deze belangstelling was hem door zijn vader bijgebracht. Aad kwam uit een rood nest. Avonden keken we naar Kamerdebatten. Boer Koekoek en Marcus Bakker waren onze favorieten. Samen met de broers Van Heiningen werden we lid van de CPN en waren we actief in de brede Vietnam-beweging. En sloten we ons aan bij het bestuur van een jongerencentrum, de Sater. In 1972 moest Aan onder de wapenen. Dit bleek geen succes. Na twee weken was hij met S4 weer thuis.

Na de Puch stapte Aad over op de motor. Helaas is die keuze bepalend geweest voor de rest van zijn leven. Hij was begin twintig toen hij een zwaar motorongeluk kreeg. Nooit is echt duidelijk geworden wat er die nacht precies is gebeurd. Maar het gevolg was dat zijn been is geamputeerd. Hij is hier nooit helemaal overheen gekomen.

Op jonge leeftijd kocht Aad zijn eerste gitaar. Hij kreeg les in klassieke muziek en deed een poging om met een bandje het land te veroveren. Al snel gaf hij dat op. Maar muziek bleef wel zijn ding. In zijn leven heeft hij veel concerten bezocht. Met als absoluut hoogtepunt het optreden van de Stones in zijn stad, Den Haag. Van Mojo had hij een aantal vrijkaarten gekregen. Vanaf het eerste moment dat de band begon te spelen kwam ook de regen. Maar ondanks dat hebben we met ruim 90.000 mensen een fantastische avond op het Malieveld beleefd.

Buiten de muziek, zijn boeken en het eigen werk was Aad maf van het wielrennen. Vanaf 1962 had hij een warme belangstelling voor de tour; hij knipte krantenartikelen uit en plakte die in ewen schrift. Het was de tijd van onder andere Federico Bahamontes, Raymond Poulidor en Jacques Anquetil (de winnaar). De finishreportage volgde je op de radio, met verslaggevers als Jan Cottaar en later de legendarische Theo Koomen. De maand april was voor de voorjaarsklassiekers, in mei de Giro, juli de tour en in september de Vuelta. Al een aantal jaren verscheen er tijdens de tour een column. Aad liet dan zijn licht schijnen over de etappes en het verloop van de wedstrijd. Omlangs blogde Aad nog over de schorsing van Contador.

De afgelopen dagen hebben we als familie veel berichten op internet gelezen over Aad en de schrijver Bontebal. Er zijn veel mooie dingen over hem gezegd. Dat heeft ons erg goed gedaan. Wij danken jullie hiervoor. Namens de familie wil ik ook van de gelegenheid gebruik maken om Marijke, Hans en Manus te bedanken voor de zorg en aandacht die zij Aad ook in de periode van zijn ziekte hebben gegeven.

Aad, we zullen je missen. Dag en de groeten.

Nico van Rijn, 17 februari 2012, Crematorium Ockenburgh, Den Haag

Comments

[Geplaatst door: Peter M. van der Linden]

Sterk geschreven, sterkte familie.