Heibel

Een kort verhaal van Adriaan Bontebal (1952-2012)

Op zoele zomeravonden fiets ik graag over het landgoed Clingendael, onder de rook van Duindigt. Je mag daar helemaal niet fietsen, er zijn alleen wandel- en ruiterpaden, maar ik ben slecht ter been en voor mij maak ik een uitzondering. Bovendien doe ik het stiekem en wat je stiekem doet is toegestaan.

Vooral het noordelijk deel, grenzend aan de renbaan, is prachtig. Een donker en heuvelachtig loofbos, met de allures van een oerbos. Daar ver van de ingangen, kom ik over het algemeen geen mens tegen. Behalve dan die ene keer waarover ik nu zal vertellen. Het was donderdagavond, koopavond. De stad was een heksenketel, maar Clingendael was uitgestorven. De stilte werd slechts verstoord door het gedreun van een heiblok, dat zich langzaam leek te verplaatsen.

Vrolijk fluitend - iets van de wielewaal, geloof ik - freewheelde ik een heuveltje af, toen ik plotseling vreselijk in de remmen moest klimmen: vlak voor mijn wiel stak een kabouter over, hij reed poedel. Gelukkig zag ik hem op tijd. Hij was dan ook groter dan je zou denken: bijna één turf hoog. Uit verhalen heb ik altijd begrepen dat kabouters de lengte hebben van een duim, of een pinkeltje. Misschien was dit een speciaal ras, dat kan ook. Laat ik het zo zeggen: als dit exemplaar plaatsnam op een paddestoel, rood met witte stippen, viel er weinig heen en weer te wippen. Dan was het meteen krak! met een diepe zucht.

Enfin, ik miste hem op een haar, mijn haar. Begint me daar die kleine etterlijder tegen me uit te varen. Van je dit en van je dat. En een vocabulaire! Je kon horen dat kabouterland nog onontgonnen gebied is voor de Bond tegen het vloeken. "Jij gore, verdomde , langharige brillenjood," was nog het meest vriendelijke dat hij me toevoegde. Nee, het is geen prettig volk, die kabouters. Maar ik ben een vent, ik laat me niet uitschelden vanaf een kwart meter hoogte.

"Nou moet jij eens goed naar me luisteren, kleine, puisterige, ongeschoren trol", begon ik.
En toen? Ik had het kunnen weten: waar kabouters wonen, wonen reuzen. 

Uit: Adriaan Bontebal, Katten Vlooien, Uitgeverij de Nieuwe Haagsche, [Den Haag], 2005
© erven Adriaan Bontebal
© foto: Mieke Bosse, 1980

Comments

[Geplaatst door: Mel Write]

Ik kon me lachen niet inhouden, prachtig dit! Een begenadigd schrijver!!

[Geplaatst door: Carolien Weber]

Geweldig! Jammer dat je je familie op deze manier beter leert kennen:-(. Sterkte Theo!

[Geplaatst door: Martin]

mooi.....sterkte Theo!

[Geplaatst door: Elly]

Theo, Ook je broer was een geweldig schrijver. Hij heeft vast veel achtergelaten.
Sterkte Theo en familie.

[Geplaatst door: Mieke]

Heerlijk om zo te kunnen verhalen. Dank voor de kennismaking Theo. Ik wens je een goed afscheid toe..........

[Geplaatst door: Marianna van Oostenbrugge]

Wat een geweldig verhaal!! Wat een prachtige erfenis!! Heel veel sterkte Theo voor jullie allemaal!

[Geplaatst door: Hans Kilian]

Ik hoop dat er postuum nog werk van hem gepubliceerd zal worden. Hij was een van mijn voorbeelden.

[Geplaatst door: Jos de Jong]

Heb ik vanavond toch ook kunnen lachen om Aad. Mooi. Dank voor publicatie.

[Geplaatst door: Bart FM Droog]

Dit fragment:

'Het was donderdagavond, koopavond. De stad was een heksenketel, maar Clingendael was uitgestorven. De stilte werd slechts verstoord door het gedreun van een heiblok, dat zich langzaam leek te verplaatsen.'

is zo geniaal. 's Avonds wordt er niet geheid. Het is de reus!

[Geplaatst door: Didi de Paris]

Het ga je goed, maat!
Ik mis je.

[Geplaatst door: Rianne]

Wat een humor! Liefs en sterkte Theo!

[Geplaatst door: saskia]

Pas wanneer er niet meer aan je gedacht wordt,ben je echt dood. Op deze manier ben je onsterfelijk geworden!
Ik loop nog altijd met je mee Theo....en je broer kijkt toe en vind het goed.