Nico Dijkshoorn en de sprong

Nico Dijkshoorn is een toffe peer die niet moeilijk doet. Maar wel kan schrijven. Soms vindt er in zijn hart een gevecht plaats tussen die toffe peer en de schrijver. In het Volkskrant Magazine van 21 januari 2012 staat een interview met Dijkshoorn, waarin dit gevecht (deels) aan de orde komt. Op de vraag van interviewster Sara Berkeljon "Kan het je iets schelen of je in de literaire wereld serieus wordt genomen?" zegt hij:

"Een half jaar geleden kreeg ik een verzoek van iemand die een gedicht van mij wilde gebruiken voor een poëziekalender. Prima, zei ik. Kreeg ik een maand geleden die kalender, bleek het een kalender van Gerrit Komrij te zijn. (...) Bij mijn gedicht had Komrij een stukje geschreven, een loeiharde afrekening met de poëziewereld. In die kringen wordt er, blijkbaar, met een enomre naijver en achterdocht over mij gesproken." Even verder: "Ik hoor het van Ronald Giphart ook, dat hij mij geregeld moet verdedigen, en van Thomése, van Wilfred de Jong, van Henk Spaan. Ik denk dat het me allemaal te makkelijk af lijkt te gaan."

Vreemd genoeg had ik nu net het idee dat Dijkshoorn in "de" poëziewereld met open armen was ontvangen! Hij werd (als dichter: voor het eerst) geïnterviewd op deze website, in De Revisor stond een doorwrochte beschouwing over zijn werk, zijn bundel verkocht alsof het niets was... Successen alom, en ik kom tot op de dag van vandaag regelmatig mensen tegen die met onversneden sympathie over Dijkshoorn spreken.

Je zou bijna gaan denken dat Dijkshoorn zich miskend voelt. Zeker na lezing van het antwoord op de vraag: "P.F. Thomése zei: het werk van Dijkshoorn behoort tot de literatuur. Maar hij zei ook: hij vermorst zijn talent. Omdat je zo snel schrijft en veel produceert.": "Ben ik het niet mee eens. Ik wil me niet verdiepen in de wetten van het schrijven, omdat ik denk dat datgene wat me gelukkig maakt dan weg is. (...) Het is een persoonlijk boek en ik ben er tevreden over (...). Dat is misschien ook het verschil tussen Thomése en mij: hij is een schrijver, ik ben van alles."

Deze pendelbeweging tussen vreugde om erkenning en afwijzing van "de wetten van het schrijven" kenmerkt, denk ik, de schrijver Nico Dijkshoorn. Thomése heeft gelijk, vrees ik, maar op een andere manier dan hij denkt. Want het echte geheim van die afwijzing, die nurksheid als het er om gaat ergens bij te willen horen, bij "de" schrijverswereld bijvoorbeeld, staat óók in het interview: Dijkshoorn had een vader die alles wat zweemde naar een voorzichtig begin van diepgang afwees:

"Mensen die van kunst hielden, of spraken over een film die ze hadden gezien, vond hij vreselijk. Dan luisterde hij niet. Omgekeerd wilde hij wel dat we met z'n allen om hem heen gingen zitten om naar zijn lulverhalen over de camping in Spanje of over antiek te luisteren. Terwijl we met z'n allen wisten: dit is antiek voor mongolen. Het sloeg nergens op."

Deze week verschijnt Nooit ziek geweest, de tweede roman van Dijkshoorn. Onderwerp: zijn vader, Klaas Dijkshoorn. Ik ben benieuwd of Dijkshoorn de sprong naar "de" literatuur durft te maken. Want in tegenstelling tot zijn vader ben ik, om maar iemand te noemen, wél benieuwd naar Nico's lulverhalen. Kom op, Dijkshoorn, springen. Je kunt het.

Comments

[Geplaatst door: willem]

Wat een kul. De sprong naar literatuur maken?
Nico, blijf alsjeblieft jezelf!
Literatuur is slechts dik aangezette spraak in geschrift voor de elite.
Ik mag als eenvoudige arbeider ook graag genieten van goede verhalen. Dat is toch wat je bent Nico, een verhalen verteller?
Ik lees je in iedergeval graag!