Hoever moet een schrijver gaan?

Het Volkskrant Magazine interviewde vorige week Nico Dijkshoorn. Deze week is Robert Vuijsje aan de beurt. Dat is mooi, twee weken achtereen een heuse schrijver (van boeken) in een door veel weekendlezer doorgenomen bijlage. Jammer genoeg "gaan" die interviews niet (of nauwelijks) over de werken van deze auteurs, maar vooral over de persoonlijke levens die zij er op nahouden. Scheidingen, vriendinnen, kinderen, de stem des volks over hun boeken: alles komt aan bod, behalve het vak van de schrijver of de vakmatige kant die het schrijven óók schijnt te hebben (Vuijsje onthult deze week dat je om te schrijven gewoon moet gaan zitten... schrijven).

Op zijn weblog vraagt Rik Zaal zich af: "Hoever moet een schrijver gaan om aandacht te vragen voor zijn werk? (...) Ik moest aan deze gewetensvraag denken toen ik zag dat Naima El Bezaz, de schrijfster van het boekVinexvrouwen, aan het SBS-programma Shownieuws liet weten dat ze was mishandeld door haar huisarts. Dat wil zeggen: zelf was ze te overstuur om voor de camera te verschijnen, dus deed haar zus het woord. Dat Naima’s huisarts haar zevenjarige dochtertje geen antibiotica had willen geven en dat het na de protesten van moeder Naima tot een handgemeen was gekomen en dat Naima bij de politie aangifte had gedaan van mishandeling."

Zaal besluit zijn column nogal somber: "Hadden die een vrouw in de war niet tegen zichzelf in bescherming kunnen nemen? En had haar zus dat ook niet moeten doen? En waar was haar uitgever? Beterschap zou ik zeggen. Voor alle betrokkenen." Wat in het "geval" Bezaz aan de oppervlakte ligt, geldt volgens mij ook voor de grote schrijversinterviews uit het Volkskrant Magazine: "Hoever moet een schrijver gaan om aandacht te vragen voor zijn werk?"

Voordat je het weet wordt het lezen van boeken verplicht gesteld, bij wijze van taakstraf, door de rechter...

Comments

[Geplaatst door: Bart FM Droog]

In deze moet ik denken aan een theatertournee, enkele jaren geleden, van een getourmenteerd dichter en diens psychiater.

En ook aan hoe mensen tot op pakweg honderdtwintig jaar geleden entree betaalden om geketende gekken, hottentotten of andersoortige niet in het straatbeeld passende soortgenoten te aanschouwen. Vooruitgang? Niet bij het beest 'mens'.

[Geplaatst door: Peter Drehmanns]

Grappig en wrang tegelijk: de werkelijkheid kruipt steeds dichter naar de fictie die ik in mijn laatste roman 'De schrijver en zijn meisjes' heb beschreven. Daarin pleegt een auteur een moord om aandacht te genereren.

[Geplaatst door: Cath Blaauwendraad]

José Pablo Feinmann: "De misdaden van Van Gogh", Wereldbibliotheek, april 2000.

[Geplaatst door: Chrétien Breukers]

Wat is daarmee?

[Geplaatst door: Cath Blaauwendraad]

Hetzelfde thema, twaalf jaar eerder.