Gedichtendagdingen (2)

Gisteren won Jan Lauwereyns voor zijn bundel Hemelsblauw de VSB-Poëzieprijs, een ooit als "prestigieus" de markt in geholpen prijs die nu alleen nog de genomineerden en hun directe familie uit de slaap houdt (één dag). Knack bericht. Deze zin uit het bericht joeg een milde glimlach over mijn gelaat: "Gedichtendag kan niet meer stuk voor de Vlaamse auteurs, althans wat de poëtische lauweren betreft. Paul Demets, David Troch en nu ook Jan Lauwereyns - Vlaamse expat die als neurowetenschapper in Japan verblijft - vielen immers in de prijzen." Nu de lezers nog.

Ook in Knack, een artikel van Frank Hellemans waarin dichters en Erik Spinoy aan het woord komen over "de toekomst" van "de poëzie" in gedrukte vorm. Ik, jullie hoofdredacteur, krijg even het woord en probeer er het beste van te maken. Paul Claes staat er het meest ontspannen in: "Knacks huisdichter en zelf ook een poëet van formaat, zal het allemaal worst wezen. Hij laat de kermis van deze Gedichtendag stoïcijns aan zich voorbijgaan: 'Om wat tegenwoordig poëzie heet, kun je lachen zoals Democritus of huilen zoals Heraclitus. Mij laat ze vooral koud.'"

Wat mijn een bruggetje verschaft naar mijn hartenkreet van vorig jaar, toen verschenen in nrc*next en het grote broertje, NRC Handelsblad. Mijn voorstel tot een moratorium van vijf jaar heeft het (voorlopig) niet gered: "Maar toch, ik herhaal het: het moet de komende jaren maar eens afgelopen zijn. E. du Perron schreef het immers al: 'De Poëzie blijft, naakt en ongekromd, / een Tijdverdrijf voor enk’le Fijne Luiden.' Zo is het maar net. Ook al bedoelde hij het ironisch."

Comments

[Geplaatst door: leo hermens]

Als ook die fijne luiden niet meer lezen hou dan eens op met zeuren en somberen en loop eens warm, laai eens blijmoedig op, barst in hartstochtelijk gejubel los over de poezie die je ontroert, aan het denken zet of op andere manieren positief kietelt.

[Geplaatst door: Leo Mesman]

In Plato's ideale Staat was geen plaats voor dichters. Nu zijn er kennelijk ook al dichters die anderen het dichten zouden willen verbieden. Het is dit soort kleingeestigheid dat door Gerrit Komrij terecht werd gehekeld tijdens de feestelijke prijsuitreiking van de 3e Turing Nationale Gedichtenwedstrijd afgelopen dinsdag. Om een andere bekende autoritaire filosoof te citeren: Laat duizend bloemen bloeien. Niemand verplicht je ze te plukken. Ik heb nog nooit een beroepsvoetballer horen klagen dat er veel teveel amateurbeoefenaars zijn van zijn sport. Maar sommige dichters zwelgen liever in zelfbeklag.

[Geplaatst door: Chrétien Breukers]

Heren! Ik moet mij toch even verdedigen. "Kritiek" is een noodzaak, juist in een vakgebied dat "vrij" is. Er is al veel te veel onderlinge vriendelijkheid, die niet meer is dan vermomde afkeer van elkaar.

De amateur-voetbal-vergelijking van Leo Mesman is daarin te gebruiken: een beroepsvoetballer, zeg: een spits, klaagt niet over de amateurvoetballers, maar zal wel flink mopperen als zo'n amateur ineens achter hem op het middenveld staat.

[Geplaatst door: Niels van der Tuuk]

Meneer Breukers valt met dit artikel wel erg letterlijk in herhaling. Daarmee is hij natuurlijk wel weer een voorloper van zijn generatie.

[Geplaatst door: leo hermens]

Waarom we die poezie nou zo leuk moeten vinden en het redden waard? Ik herinner mij mijn overigens behoorlijk sikkeneurige nederlands leraar Weck die "in deze tiid heeft schoonheid" van Lucebert begon voor te lezen uit Lodewicks literatuurgeschiedenis. Ik was verkocht. Door zijn bezieling.

[Geplaatst door: Leo Mesman]

Je vindt dus, Chrétien, dat initiatieven als de Nationale Gedichtendag en de Turing-poëziewedstrijd spelbedervend zijn? Ik voel me als voorzitter van de vereniging Taalpodium ook aangesproken door dit soort kritiek.

[Geplaatst door: Ruben Hofma]

"Er is al veel te veel onderlinge vriendelijkheid, die niet meer is dan vermomde afkeer van elkaar." Lekker wereldje. Tijd voor een ingrijpend proces.

[Geplaatst door: Chrétien Breukers]

Beste Leo, spelbedervend zou ik niet zeggen; ze zijn wel... egaliserend; alles en iedereen krijgt het idee dat het maken van een gedicht een gezamenlijke hobby is, en Gedichtendag en de Turing-prijs krijgen dan meteen ook iets van Koninginnedag, of van de huldiging van een voetbalploeg. Het wordt massavertier, op bescheiden schaal weliswaar, maar toch.

[Geplaatst door: Leo Mesman]

Een weloverwogen antwoord op mijn vraag, Chrétien, maar toch...Ook ik neem poëzie serieus, als het leven zelf, zal ik maar zeggen. Maar ik kan mij moeilijk voorstellen dat goede dichters zich bedreigd voelen door, of ergeren aan mensen die zich op een eenvoudiger niveau aan de dichtkunst wagen of ervan genieten. Je leest soms roerende verslagen over lokale bijeenkomsten in het kader van Gedichtendag. Moet alle poëzie van het hoogste niveau of "vernieuwend" zijn? Evenementen als de Turing-wedstrijd kunnen er trouwens toe bijdragen dat men de waarde van goede poëzie leert ontdekken. Ik hoop dat het pleidooi dat "ambassadeur" Gerrit Komrij op de prijsuitreiking van 24 januari heeft gehouden ergens gepubliceerd wordt.