Dirk Vekemans schreef (tot nu toe) drie blogberichten over "asemische poëzie" (naar aanleiding van een Perdu-avond). Jammer genoeg is Vekemans wel een groot schrijver, maar niet iemand die kundig redigeert. Toch bevat de reeks een paar parels die het lezen meer dan de moeite waard maken. Deel 1 staat hier, deel 2 hier, deel 3 daar. Uitgangspunt van zijn reeks:
"Met name zal ik willen verduidelijken dat deze asemische praktijk enerzijds reageert op een onherroepelijk verval van de literatuur, het literaire bestel zoals wij die/dat meenden te kennen & zich in grote mate opwerpt als eenpost-literaire activiteit, een paradoxale vorm van literatuur-na-de-literatuur. En dat er anderzijds binnen de asemics een nogal futuristisch aandoende wil aanwezig is om creatief bezig te zijn in een zgn. ‘post-literate’cultuur, een cultuur voorbij het alfabetisme, waarin de geschreven taal zo niet verdwenen dan toch een veel minder dominante positie inneemt t.o.v. meer directe (?) en meer efficiënt gedachte, in de eerste plaats audio-visuele communicatie."
Maar het zijn vooral de apocalyptische passages die blijven hangen en die de manier waarop hij een werkwijze combineert met een breder maatschappelijk "probleem" doen opstijgen:
"Maatschappelijk gezien is de eens zo geroemde dichter, de o zo verre nazaat van Dante, Poesjkin en Shakespeare, alle emancipatiebewegingen ten spijt, lager in aanzien dan een criminele, drugsverslaafde, gehandicapte, schizofrene en lesbische prostituee van vreemde origine. Enkele jongeren gaan, geïnspireerd door een dusdanig belabberde vorm van retoriek, een van lagere sentimenten doorschoten taalgebruik dat zelfs een slaaf in het oude Rome niet over zijn lippen zou krijgen, als protest enkele weken kamperen op de onbewoonde straten van Wall Street, een niet eens zo belangrijk dataverwerkingsknooppunt van het Alziende Kapitaal."
Laatste reacties