Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« Poëzierapport: Buddingh' (2) | Hoofdmenu | Literaire prijs van de Provincie Gelderland 2011 »

19 december 2010

Selectiegedicht Gedichtenforum (8)

Elke week plaatst de redactie een gedicht op de voorpagina van De Contrabas. Alle selectie gedichten worden opgenomen in een jaarlijks te verschijnen bundel bij uitgeverij De Contrabas. Deze week het gedicht Saudade van Simone Sabra.


Saudade

de gestranguleerde hals wikt
een rode snaar, armoede trilt:
de baan is losgeschoten van de ader
het continent gefusilleerd

een peetvader leest het netelgif
een lange hand troost en giert
de dikke kont, een jokerkast oxideert
terwijl in ‘t oog het lijk uitmondt

van een lavendelhoer
verdronken in een gat
is de nacht nog niet verjaard
in het wespenlijf

 

Simone Sabra

Reacties

Harry J.M. Kleinhoven

Good call!

lisette waterschoot

Lorca en Dali roept dit bij me op

Inge Boulonois

“Saudade” heb ik grondig herlezen. De zelfgefabriceerde woorden lijken onderling weinig verband met elkaar te hebben. Vervreemding overheerst, de waarneming doet soms zelfs wat hallucinatoir aan.
Het zou mij niet verbazen als hier met enig overleg wat aan elkaar is geplukt en geplakt.

Over dit gedicht kun je eindeloos uitweiden. Daartoe weet het de lezers door z’n onbegrijpelijkheid makkelijk te verleiden.

“Saudade” overtuigt me niet. Ik hoor geen “echte eigen stem”. Het klinkt niet authentiek . “Vervreemding” vindt ik in doorsnee boeiend. Zoals in de nachtelijke zelfportretten van Leon Spilliaert. Daar valt echt iets te beleven.

Maar hier voel ik me vernachelt.
In enkele minuten heb ik de zinnen wat door elkaar gehutseld.
Voici:

het continent gefusilleerd
de gestranguleerde hals wikt
terwijl in ‘t oog het lijk uitmondt
de baan is losgeschoten van de ader

een rode snaar, armoede trilt:
een peetvader leest het netelgif
in het wespenlijf
van een lavendelhoer

een lange hand troost en giert
de dikke kont, een jokerkast oxideert
verdronken in een gat
is de nacht nog niet verjaard

Inge Boulonois

Sorry: vind ik, zonder t natuurlijk.....

Harry J.M. Kleinhoven

@ Inge. Interessante kritiek. Mij overkwam hetzelfde bij eerste lezing (zie de comments aldaar), en toch ben ik, na veel aarzeling, stukje bij beetje, alsnog omgegaan. Iets in dit gedicht ligt aan de grens van het bevattelijke en juist dat maakt het uiteindelijk een alleszins boeiende (lees)ervaring, althans: voor mij.

Interessante omwerking ook. Maar zo simpel is het niet dat de dichttekst zich zomaar leent voor wat gehussel. Bovendien mist het de overtuigende apokoinou (oorspr.: r. 10).

PS: vernachelD. ;-)

Gert de Jager

O, maar dat kan ook met echte Inge-poëzie:

Wat zijt gij toch, blinkende knopke fijn,
dat nimmer van schrijven zijt moe?
Wat waart, of wat zijt, of wat zult gij zijn?
Verklaar het en zeg het mij, toe!
Gij wendt en gij weet uwen weg zo wel,
al zie ‘k u geen ooge, geen één;
gij leeft en gij roert en gij loopt zoo snel,
al zie ‘k u noch arrem noch been.
Wat zien ik toch geren uw kopke flink
al schrijven op ’t waterke gaan…
O krinklende winklende waterding,
met ’t zwarte kabotseken aan!

Voilà!

Inge Boulonois

Gert: Over welke Inge hebt gij het?
Harry: rond twaalven zie ik wel eens een apokoinou over het hooft. Hoofd :-)
Ik ga nu schrijven aan mijn kerstgedachte:
de boodschappenlijst.

Inge Boulonois

@Gert. Op zich is het een zeer schoon exempel van poezij. Ik schrei weemoedstranen uit de tedere wonde van mijn oogkens: een einloos wereldmeer omdat gij mijn kopje zo geren ziet. Gij bezit het waar geloof in witte zeilen.
Mijn zoetste groet zend ik u toe!

lisette waterschoot

er zal hier in ieder geval iemand zijn die hier veel plezier om heeft

Hans Smit

O, laat iedereen, vooral Inge, gewoon zijn of haar eigen gedichten vernachelen, dat is al erg genoeg.

Gert de Jager

Hans heeft gelijk. Omdat Inge het blijkbaar niet herkent: het gaat om het zo ongeveer beroemdste gedicht van Guido Gezelle.

Inge Boulonois

Gert@ Dat komt ongetwijfeld omdat gij dat, schrijverke, zo verblindend schoon hebt vernacheld.
Kan het op dit forum ook nog over INHOUD gaan, over "Saudade"?
Wel erg gemakkelijk zo...

Chrétien Breukers

Mevrouw Boulonois, het gíng net over inhoud....

Inge Boulonois

O - o - kennelijk luistert mijn ziele niet goed. Die van sommige anderen misschien ook niet.
Met de poezie Guido Gezelle heb ik qua vorm en inhoud niets; het druipt me te veel. Met "Saudade" heb ik ook niets en dat heb ik getracht te motiveren. Hier gaat het toch over dat specifieke gedicht en niet over mijn "Kiemklank" of andere gedichten?

Eline Baks

@Mevrouw Boulonois:

U had vast uw avond niet. Uw spelling klopt niet en uw analyse evenmin. Uw betoog geeft uitstekend het tegendeel van uw bewering aan. Niemand minder dan u sleutelt aan het gedicht! U denkt dat u het gedicht eenvoudig door elkaar kunt rommelen met een zelfde resultaat, maar uw “voici” laat zien dat u geen enkele verbinding heeft. De magie is weg, maar u ziet het niet en ervaart het al helemaal niet. Dat verbaast me niets. U moet sjorren en trekken om het gedicht te begrijpen en daar zou ik mee stoppen, want het is niet aan u besteed. Waarschijnlijk wilt u een mooi verhaal dat zich aan uw voeten ontvouwt, maar dit gedicht is gedistingeerd en laat zich niets zeggen. Het is misschien daarom meer voorbehouden aan anderen.

Ik ondervind in dit gedicht een sensatie. Het biedt ruimte tot associëren. Toen ik het las, dacht ik aan Luanda/Angola. Dit is geen duiding, maar een beleving, maar maakt dat wat uit?

Gert de Jager

Ik vind het nogal aanmatigend om andermans zinnen zomaar ‘wat door elkaar’ te husselen en dat vervolgens als argument te gebruiken voor het een of ander. Wat ik heb willen laten zien, is dat zoiets ook kan bij een gedicht met een eenvoudige, logisch reconstrueerbare gedachtegang – het soort poëzie dat mevrouw Bolonois als norm stelt. Wanneer een dichter niet aan die norm voldoet, krijgt hij plompverloren een psychose in de schoenen geschoven of is hij of zij bezig ons te vernachelen.

Ik heb het zeker niet gehad over “Kiemklank”, laat staan over andere gedichten.

Inge Boulonois

Ik moet mevrouw Eline Baks (nieuwe naam in poeticis?) teleurstellen: ik zit niet zo simpel in elkaar dat ik uitsluitend schone verhaaltjes aan mijn voeten wil; de sprookjestijd ligt ver achter me.

Inderdaad laat ik 's avonds uit de losse pols schrijvend qua spelling wel eens een steekje vallen, maar gelukkig gaat het in onze reacties daar niet echt om. Maar fijn dat het gedicht wel aan u besteed is!

In uw laatste zin meen ik Stutterheim te herkennen: "Elke beleving is reeds een interpretatie". In strikte zin is zelfs waarnemen interpreteren, maar dat maakt vast ook weinig uit...

Tegen gedistingeerde poezie heb ik niets. Integendeel. Van sensaties en associaties geniet ik dagelijks, ook zonder poezie.

Heer de Jager, ja het is wel wat aanmatigend om zinnen door elkaar te hutselen. En nee, het is beslist niet zo dat ik poezie met een eenvoudige logisch reconstrueerbare gedachtegang als “norm” stel. Ik hoop echter dat het tegendeel evenmin de norm wordt.

Ten overvloede: de gustibus non est disputandem, nietwaar? Niemand hoeft mijn mening te delen. Boeiend toch die verschillen in smaak?

Arjan Keene

Het rolt hier richting kwade tongen, dat lijkt me toch niet de bedoeling.
Ik vind het een terechte selectiekeuze. Zoals ik het lees wordt een viool beschreven in mediterrane melancholie, maar wisselt het perspectief ook naar het slachtoffer van getordeerde liefde c.q. misbruik, prostitutie, een greep waar in het gedicht niet aan te ontsnappen valt.

Harry J.M. Kleinhoven

@ Inge. "Kiemklank"? U bedoelt vermoedelijk "Kiemtijd", tenzij natuurlijk dat gedicht ondertussen hertiteld is?

Inge Boulonois

@Harry. De titel van het gedicht is veranderd in die van het schilderij.Het zou evengoed "klank" moeten zijn, immers "het schilderij laat - in stilte - horen hoe..."

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...