Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« Volya Hapeyeva, dichteres uit Wit-Rusland | Hoofdmenu | Ochtendnieuws 2-12 »

01 december 2010

Prozahoek: Ron de Zeeuw

Zeeuw Ik heb een "dark and dreadful secret". Ik hou van politieseries. Op tv. Maar ook van politeromans, of detectives, om te lezen. Jaren geleden had ik een Maigret-bevlieging. Met als bijkomend voordeel, voor mij, dat ik deze policiers gemakkelijk kon herlezen. Na een maand of twee was ik de plot vergeten, áls je bij Maigret al van een plot kunt spreken.

De hoofdcommissaris beweegt zich voornamelijk in een sfeer. Hij zit in café's, heeft gesprekken met allerlei mensen die hij tegenkomt (en die nog leven), wandelt over straat, drinkt de hele dag door en bromt wat tegen zijn adjudanten Janvier en Lucas en tegen mevrouw Maigret, de goedmoedige sloof die zijn huishouding bestiert.

Policiers, crime novels, series met Frost en Morse in de hoofdrol, ja zelfs van Duitse crimi's en Witse en Baantjer. Nu ja, die laatste twee misschien niet. Maar het genre bevalt me, tussen twee kaften en op het scherm.

Ik hou niet zo van literaire thrillers. Boeken die onder deze merkwaardige, hybride vlag de markt op komen, zijn meestal noch literair, noch een thriller. Bekende Nederlandse schrijfsters als Simone van der Vlugt, Ester Verhoef en Saskia Noort verkopen goed, maar schrijven nogal moeizaam. Helaas sluiten de meeste thrillerschrijvers zich daar bij aan. Charles den Tex of René Appel, het is alles treurigheid troef en zompig proza wat de klok slaat.

Daarom was ik blij met het boek Schaduwgrens van Ron de Zeeuw. De uitgeverij noemt het een thriller. Maar het is eerder een als politieroman vermomd literair boek, dat bovendien vrij gemakkelijk verfilmd zou kunnen worden. Het is, bedenk ik me nu, de missing link tussen thriller en literatuur, wat het tot een ware literaire thriller bestempelt. Maar nu loop ik vooruit op de conclusie, iets wat een echte politieman, in een echte detective, niet gauw overkomt.

De Zeeuw ken ik van verhalen in onder meer De Tweede Ronde. Die literaire achtergrond vind je terug in Schaduwgrens. De stijl is niet spectaculair (wat ook niet nodig is, in dit genre), maar vrij van gemeenplaatsen en zo soepel dat hij meteen overtuigt. De gebeurtenissen in het verhaal zijn thematisch actueel ("mensensmokkel"), maar de auteur jaagt er geen boodschap doorheen. Zijn thema staat in dienst van het verhaal, niet in dienst van een of andere ideologie (zoals bij Thomas Vaessens).

Dat verhaal bouwt hij op als een hedendaagse Simenon. Houter bedient zich net als zijn Franse collega niet van gooi- en smijtwerk. Hij loopt rond, kijkt om zich heen, praat met wat mensen en trekt zijn conclusies. Geweld komt daar niet bij te pas.

Een ogenschijnlijk sullige, sociaal onhandige hoofdpersoon (inspecteur Jan Houter; een Bordewijk-grapje) wordt in Schaduwgrens betrokken bij het onderzoek naar mensensmokkel. Een officier van justitie, Li Tan, is zijn antagoniste; Houter voelt zich tot haar aangetrokken (en zij wellicht tot hem), maar professionele en sociale knellingen staan een relatie in de weg.

Bovendien moeten ze nog een paar boeken mee, vermoed ik; eerder schreef De Zeeuw De zwarte lady Macbeth waarin de twee ook voorkwamen; en het is een detective-truc, dat uitgestelde bijna-baltsgedrag. Een hoofdpersoon met een relatie is, denk ik, lastig voor de schrijver. Dan kan de agent niet vrijuit handelen.

Schaduwgrens is een good read, duidelijk geschreven door een auteur die literair onderlegd is. Zijn thematiek is actueel, zonder modieus of tendentieus te worden. Maar het lezen van dit boek geeft wel inzicht in maatschappelijke ontwikkelingen die je niet dagelijks, op de voet, kunt volgen. De Zeeuw was ooit advocaat, gespecialiseerd in het vreemdelingenrecht, en kent de werkelijkheid die hij beschrijft. Zijn hoofdpersoon is sympathiek, vooral in zijn gewoonheid, zijn geremdheid - Jan Houter is net een mens.

De Zeeuw werkt aan een nieuwe thriller, meldt de flaptekst. Het is een cliché, maar ik verheug me erop, en ga De zwarte lady Macbeth óók lezen.

Reacties

André Degen

Zo 'dark and dreadful' vind ik dat geheim niet, Chrétien! Ik houd zelf ook van 'polars'. Je kent dan vast ook wel de onovertroffen Raymond Chandler? Zo niet, lezen! Zo wel, herlezen!

Chrétien Breukers

Chandler. Geweldig. Dan zeg ik: Dibdin. Vind je dat ook wat?

André Degen

Die ken ik dan weer niet. Ga ernaar op zoek.

RHCdG

De Francis Pax-romans van Heeresma Inc. Alleen al een titel als 'Teneinde in Dublin', kom daar eens om.

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...