Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« Monument Nel Benschop? | Hoofdmenu | J.H. Leopold, jammer, maar helaas »

21 september 2010

Avondeditie

Sander de Vaan sprak met Wim Brands.

"Ooit las ik een gedicht van Chris van Geel dat grote indruk op me maakte: Eenvoudig, de duinen, eenvoudig. Ik las het, zag het duinlandschap en dacht: ja, zo wil het beschreven worden. En als ik dan door de duinen fiets, zoals onlangs, denk ik: eenvoudig, de duinen, eenvoudig. Maar toen ik nog niet zo lang geleden aan iemand probeerde uit te leggen waarom ik het zo’n mooie tekst vind, zat ik met m’n mond vol tanden. En dat is maar goed ook." 

The Paris Review sprak in 2001 met Billy Collins:

"I’d like to get something straightened out at the beginning: I write with a Uni-Ball Onyx Micropoint on nine-by-seven bound notebooks made by a Canadian company called Blueline. After I do a few drafts, I type up the poem on a Macintosh G3 and then send it out the door." ( - alle interviews van The Paris Review staan online.)

Ons Erfdeel had een dubbelinterview met Jan Lauwereyns en Leo Vroman in 2007. Jan Lauwereyns schrijft volgend jaar het gedichtendagessay ‘De smaak van het geluid van het hart’ zoals reeds eerder gemeld.

The Washington Post over Heaney's nieuwste bundel Human chain: "the book is a joy on every level. The voice is strong and assured, the images are vivid and memorable. Most important, the music, as always with Heaney, is lovely." (zie ook hier en hier)

Serge van Duijnhoven over Verdi, Falstaff en de dood: En als het leven scherts is, waarom de dood dan niet?

David Pefko - de man die facebook niet zal missen - is deze week te gast in het geïsoleerde boothuis van De Avonden voor de rubriek 'Een kamer in het verleden'.

David Pefko from VPRO on Vimeo.

Reacties

lenze l. bouwers

eenvoudig,de duinen,eenvoudig

De klemtoom ligt bij alle drie woorden op de tweede lettergreep. Duin op, top, duin af. Duin op, top, duin af, enz.
Duinen zijn overzichtelijk; eenvoudig, niet meervoudig, niet ingewikkeld. Eenvoud is kenmerk van het ware, essentie van het bestaan.
AL FIETSEND BELEEF JE DIT.

Gert de Jager

De herhaling van de d's in onbeklemtoonde lettergrepen doet ook wat. Moeiteloos, bijna achteloos aaneengeregen als een rij duinen zelf.

RHCdG

Gert! Besef je wel wat je doet? Dit is je reinste iconicisme! Wat zeg ik? 't Is zelfs nogal vergezocht; Bronzwaer kon met minder materiaal toe!

Gert de Jager

Ik dacht al, waar blijf je. Afgezien van wat in het oog loopt - de geïsoleerde presentatie, de herhaling van 'eenvoudig'- en het klankpatroon waar Bouwers op wijst, is die herhaling het enige talige effect in het gedicht. Het is heel subtiel, maar talige orde en kosmische orde raken elkaar hier even in een apotheose van onwillekeurigheid.

Dacht ik, min of meer.

Gert de Jager

En toen kwam ik de volgende passage tegen:

“Dat verband tussen wereld en gedicht kan soms onlosmakelijk zijn. Zo moet ik elke keer wanneer ik mij in de duinen bevind een regel van Van Geel uitspreken. Het is geen regel die deel uitmaakt van een gedicht, nee, deze regel is in z’n eentje het hele gedicht. Hij luidt:

Eenvoudig, de duinen, eenvoudig

Ik moet in de duinen deze regel altijd even hardop zeggen om weer te horen hoe perfect de regel rijmt op het landschap. De kalme en tamelijk regelmatige golvingen van de duinen zijn terug te vinden in het gedicht, dat bovendien een juiste karakteristiek geeft van het duinlandschap. De regel heeft zich zo sterk gehecht aan de manier waarop ik het duinlandschap onderga, dat het wel lijkt alsof de regel er eerst was en daarna pas de duinen.”

De ‘ik’ is Tom van Deel en de passage is te vinden op p. 68 van “Een verbeelde God; dertien literaire ontwerpen”, een essaybundel onder redactie van Johan Goud die in 2001 verscheen bij Meinema.


De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...