Avondeditie - Malcom McLaren over Nederlanders

Het regent jubilea. Nu Tzum weer: "Tzum bestaat vijftig nummers, of twaalf en een half jaar. In het jubileumnummer een overzicht van die 50 nummers in anekdotes, een feestelijk stuk van L.H. Wiener over zijn afscheidsrede op school, de vertrouwde rubriek Carte Blanche van Arthur Japin, een verhaal van de eerste hoofdredacteur Derwent Christmas, gedichten van Krijn Peter Hesselink, Philip Hoorne en Jane Leusink, Zeer Korte Verhalen van A.L. Snijders en een jubilerend Artistiek Bureau en ter verhoging van de feestvreugde de huidige hoofdredacteur van de papieren Tzum, Roos Custers, peinzend op het graf van Paul van Ostaijen. Kortom: een echt bewaarnummer." Bron: het nog piepjonge Tzum Digitaal.

Cornelis van der Wal, een van de trouwste liefhebbers van Tzum, zal ongetwijfeld aandacht besteden aan het jubileum in zijn nieuwe dagelijkse krant.

De Contrabas feliciteert Tzum en zegt: op naar de 100.

Guido Lauwaert ziet er niet alleen uit als Malcolm McLaren, hij formuleert ook zo ongeveer als McLaren, zoals McLaren nu, bedoel ik dan. "En Nederlanders raken hun calvinistische trekjes niet, nooit kwijt. Er zit altijd iets belerend in hun werk. Op de rand van het pedante. Freek de Jonge is net zo. Altijd figuurlijk met het vingertje zwaaien. Toen hij uitgepuberd was, moest hij kiezen, dominee of cabaretier. Fons Jansen van de Lachende Kerk heeft in de jaren zestig met zijn katholieke humor Freek en vele nakomelingen de juiste weg gewezen. De leden van Wintertuin zijn daar het zoveelste bewijs van." Proza waar alleen Dirk Van Bastelaere blij van wordt. Op de website van Knack.

"Gopal Navale, the brain behind the band, had conceived the thought of putting together a band that sang Sanskrit poetry in a contemporary style. “While writing songs I discovered that Sanskrit poetry has a definite poetic metre,” says Navale. “You can see this in shlokas which are rhythmic,” he explains." De band? "Maye, a six-member band that sings mostly Sanskrit shlokas. Language is clearly no barrier to enjoying music." Bron: Business-Standard.

Op Facebook vraagt Gerrit Komrij zich, weemoedig, af waar René Puthaar is gebleven. "Dichtbundels in 2000 en 2003, briljante bundels, daarna van de aardbodem verdwenen." Daarom hieronder een gedicht van Puthaar, die volgens redelijk recente gegevens een bundel in voorbereiding heeft, of zou hebben; het is afkomstig uit zijn debuut Dansmuziek: 

Unter den Linden

Was het iets moois? Had het een leven kunnen zijn?
Het oor wordt nooit een schelp tussen de keien, vrij
als uitgebluste sterren in een helverlichte nacht,
de mond wordt nooit een melkweg. Open sluit het oog

verlangend buiten wat het trekt, de jeugd die in
haar schoonheid niets verklaart, de rode titel van
een zwarte elegie, een film waarop Berlin
im Licht herleeft, een hond die bij wat vuilnis waakt.

Noem het herinnering, al keert er niets. Of tijd.
Denk ook eens aan: de wereld glanst. Verzin het maar,
een zwaluw die over Unter den Linden scheert,
het spiegelbeeld dicteert de hemel ondergronds.

Wie schrijft verdwijnt, trekt de aanwezigheid de huid
koelbloedig van het lijf. Nou en. Een afscheidswoord,
dat ruimt de rotzooi op. De gloed hecht zich hooguit
aan wat postuum is. Alle letters, in oud lood.

(c) René Puthaar

Comments

[Geplaatst door: Paul van de Wiel]

de mond wordt nooit een melkweg.

Hier lijkt het woordje "meer" vergeten.

Paul

[Geplaatst door: Chrétien Breukers]

Nou, nee. Althans, in mijn bundel ontbreekt dat woord. Het zou de zin ook een andere betekenis geven, toch?

[Geplaatst door: Paul van de Wiel]

Chrétien: het oor is hier opgevoerd omdat het gelijkt op een schelp, de mond roept associaties op met de melkweg. Maar de mond is voor alle zoogdieren wel een melkweg geweest. (een dichter denkt vaak in dubbele betekenissen.) Vandaar mijn opmerking. Ik zie niet in dat er een andere betekenis ontstaat, het is alleen consequenter.
Paul