Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« april 2010 | Hoofdmenu | juni 2010 »

mei 2010

31 mei 2010

Nieuwe rubriek: Louis Nanet Leest

Het fenomeen Louis Nanet laat zijn licht schijnen over het verzamelde werk van Jotie T'Hooft ("is dat nu eigenlijk wat?") - en hij komt ("het is een beetje van dit, een beetje van dat") tot verrassende inzichten, die je soms gerust conclusies kunt noemen. "Ik zou het terugbrengen tot een pagina of 30, 40 hooguit."

Avondeditie

Kaftverzwerk Het verzameld werk van Jotie T'Hooft, de Jim Morrison van de Nederlandstalige poëzie.

Tom Lanoye schrijft eigen versie van Het huwelijk van Elsschot met behoud van de voorlaatste strofe: Maar doodslaan deed ze niet, want tussen droom en daad/ staan wetten in de weg, en praktische bezwaren./ En ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,/ en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

De kracht van verlamming. Eva Gerlach en de beeldende kunst. (Yves T'Sjoen)

Literaire Tijdschriften gaan digitaal.

Kluger Hans in een nieuw jasje.

Julia Blackburn doet het relaas over haar verslaafde vader, dichter Thomas Blackburn.

Peter Orlovsky, Amerikaans dichter en vooral bekend als levensgezel van Beat poet Allen Ginsberg is overleden.

ACG Vianen in de trolleybus in Arnhem (Wintertuinfestival De Geest Moet Waaien):

'Terrein' van Lindner besproken op Athenaeum Boekhandel

Terrein van Erik Lindner is volgens Marleen Louter:
"Een taalreis in beelden waarvan de dichter-verteller onverbiddelijk het perspectief bepaalt."
"De dichter blijft ondertussen de werkelijkheid kantelen, als een fotograaf die positie blijft kiezen, scherp blijft stellen voor een foto die nooit geschoten wordt."
Lees de bespreking van Erik Lindners vierde bundel op Athenaeum Boekhandel. Een eerdere afgewezen recensie van Terrein veroorzaakte onlangs flink wat ophef.

Poëzie in gezinsverpakking

"We stimuleren onze kinderen om te lezen en te schrijven. Forceren kun je niet, maar wel een klimaat scheppen. Soms gaan we samen associëren, bijvoorbeeld als we samen in de sauna zitten." Aan het woord is Isabelle Dejonckheere-Devriendt, moeder van Egon, Tess en Cas en echtgenote van Marc Dejonckheere.

Waarom weet ik niet precies, maar een dergelijke zin opent een wereld vol weemoed én haat, waarin ik zonder het goed in de gaten te hebben uren kan ronddwalen. Vooral die sauna vervult me met diepe deernis, maar ook met afkeer. Ik zie ze daar zitten, die vijf literaire Von Trappjes. En maar associëren, terwijl vader Marc nog eens een plens water op de kolen smijt en met zijn handdoek begint te wapperen. 

In de verte horen de kinderen Dejonckheere het hormonale gegiebel van leeftijdgenoten. Moeder Isabelle hoort het ook, en brengt het gesprek snel op de gedichten van Alice Nahon, die vader Marc vorig jaar zo succesvol heeft voorgedragen tijdens het midgetgolven.

"Toe, Marc, hoe ging dat ene mooie vers toch weer?" - fleemt Isabelle. Kreunend van weerzin lenen de kinderen hun vader een luisterend oor: "Zeg, kerels en kent ge dat stekelig kruid / Der distels?-dat roeit er geen sterveling uit." 

Maar die vader hebben ze wel op een andere manier tuk. "Dat bleek onlangs nog maar eens tijdens de prijsuitreiking van de internationale Ambrozijnwedstrijden voor poëzie en kortverhaal in Ieper. Moeder, zonen én dochter kaapten er immers prijzen weg. Vader Marc stond erbij en keek ernaar."

Veel meer kan hij natuurlijk niet doen, zeker niet als je leest dat ze hem ook nog zo'n beetje als de Sukkel van de Sauna beschouwen: "'We hebben inderdaad wat gelachen met papa. Hij had ook een gedicht ingezonden, maar heeft niet gewonnen', lachen de kinderen. Maar vader Marc verdedigt zich. 'Ik ben de laatste jaren niet echt meer bezig met poëzie. Twintig jaar geleden heb ik veel prijzen gewonnen, en twee jaar geleden schreef ik nog het stadsgedicht voor Ieper. En ja, soms kriebelt het nog wel eens', zegt hij."

Typisch het verweer van een associërende sauna-bezoeker. Waar een echte vader de kinderen naar de disco zou sturen, om avond aan avond in stilte te werken aan een meesterwerk waar die etters niet van terug zouden hebben, daar gaat Marc zich een beetje beroepen op successen uit het verleden.

Bij het lezen van het artikel over deze heerlijk gelukkige familie ben ik maar wat blij dat ik in een literatuur- en saunavijandig gezin opgroeide. Maar misschien zit er toch wel een letterkundige serie in, voor Het Nieuwsblad. "De familie Dejonckheere naar de kerk." "De familie Dejonckheere op IJzerbedevaart." "De familie Dejonckheere leest wielergedichten." et cetera!

Poëzie is prêt-a-porter en haute-couture tegelijkertijd

Prachtige onthechte woorden van de hedendaagse Roemeense dichter Adrian Urmanov:

"Images work better than abstract ideas, that’s well known. And, because I’m not interested in getting my reader to quote my lines by heart, and I’m exclusively focused on getting him to understand an idea, I’m working with images a lot. Once you understand that the real poetry consists in the effect the text has on the reader, and not in the word-by-word structure of the poem, you’re free from all limitations. I’m free from all worries about not being remembered, about being confused with some other poet, about being tagged as belonging to one school or another: if it works, I’ll use it – that is my only criterion. I understand why this can be confusing, especially for critics who consistently try to pin you down under some name or another, squeeze you in a little box and stick a name to you. But poetry is not for critics, poetry is for the real reader, the one who looks for an enlightenment in your work. Images are little, highly efficient engines made up of words – create a good engine, get it into your reader’s mind and it’ll do the work from then on. Again, it’s very much how they build advertisements, sometimes with no words, just images."

Lees het interview in de Maintenant reeks op 3:AM.

30 mei 2010

Eregeld Nederlands Letterenfonds: beledigende fooi

Hou_de_diefIemand die 65 is geworden ontvangt (nu nog) AOW en/of een pensioen. Veel schrijvers zullen het alleen met die AOW moeten doen, omdat ze niet hebben gespaard voor een oudedagsvoorziening; daarin lijken schrijvers op kleine middenstanders. Werkbeurzen van het Nederlands Letterenfonds of een eregeld kunnen die situatie rechttrekken. 

Helaas is het toekennen van werkbeurzen in handen van commissies die willekeur paren aan kwaadaardigheid en wordt een eregeld meestal pas toegekend als de auteur met 1,5 been in het graf staat. Daarnaast is het eregeld een fooi, dat wil zeggen: is het eregeld 7500 euro per jaar groot.

Laat een auteur nu eens, ineens, omdat hij werk heeft gemaakt dat van uitnemend belang is of wordt gevonden, worden geëerd door het Nederlands Letterenfonds. Met een eregeld. Dan komt er een hele machinerie op gang, met als uitkomst het wel of niet toekennen van het eregeld. Laat de uitkomst positief zijn. Dan ontvangt die auteur dus 7500 euro per jaar. 

Dat is 625 euro per maand. 

Een bedrag dat altijd welkom kan zijn, maar dat óf te laag is om een substantiële aanvulling te zijn op de AOW-uitkering óf niet meer is dan een plons in de vijver die de auteur tijdens zijn werkzame leven heeft doen vollopen.

Het Nederlands Letterenfonds gaf onlangs eregelden aan Lehmann (1920) en Mulder (1921). Ook de jonkies Ter Balkt (1938) en Frans van Woerden (1946) krijgen die 7500 euro uitgekeerd. Maar let wel: "Wie eenmaal een eregeld krijgt, blijft dit jaarlijks ontvangen." Vooral Lehmann en Mulder zullen daar blij mee zijn. Helaas mogen de auteurs die een "eregeld" krijgen geen werkbeurzen meer aanvragen. Ze hebben immers al een eregeld.

Jeroen Brouwers heeft gelijk: de positie van de schrijver is in Nederland wankel, om niet te zeggen: de Nederlandse schrijver heeft geen positie, want hij is afhankelijk van een fonds dat hem op zijn 89e een uitkering onder het bijstandsniveau toekent. Ik vind 7500 euro geen klein bedrag, voordat daarover weer wordt gezeurd, maar het is wel een fooi als je bedenkt dat veel beroepsschrijvers geen pensioen hebben en niet onder allerlei regelingen vallen waarop werknemers of werkgevers wel kunnen terugvallen.

Daarnaast is het bedrag natuurlijk een affront, zeker als je ziet dat sommige auteurs, al dan niet ouder dan 65, bedragen binnenslepen die veel hoger zijn, en die voor minder arbeid worden toegekend. Deze toekenningen, deels gedaan door semi-anoniem opererende, zogenaamd ter zake kundige "commissieleden" als Huub Beurskens, Erik Spinoy en de in België werkzame non-valeur Willem B., zijn de weke plek in een systeem dat niet zozeer niet werkt, maar eerder niet kán werken. Omdat het grotendeels is gebaseerd op willekeur, en niet op een eerlijke verdeling van middelen. 

Het eregeld lijkt eerder een fooi voor uitgeschreven of oude schrijvers, dan een bedrag dat voor behaalde eer wordt toegekend. Brouwers pleitte in zijn polemiek Sisyphus' bakens voor een pensioensysteem voor schrijvers - iets wat ook ik een paar jaar geleden niet helemaal kon bejahen, al piep ik nu, een paar ervaringen rijker, wel anders. Brouwers had gelijk. Schrijvers die een bepaalde leeftijd hebben bereikt, zouden beter af zijn met een goede regeling, dan met een (onzekere) werkbeurs of een eregeld dat bijna niet uit geld bestaat, maar voor het merendeel uit eer.

Het eregeld aan twee mensen die het graf reeds in de verte zien opdoemen, lijkt eerder een wrange grap dan een eerbetoon. 7500 euro per jaar lijkt aardig wat, maar met een levensverwachting van min-2 jaar is dat tamelijk relatief. Hadden ze vanaf hun 65e een aanvulling op hun AOW en/of pensioen ontvangen, dan waren ze er financieel beter uitgekomen.

Nederlands Letterenfonds! Laat de toekenning van werkbeurzen, gebaseerd op willekeur, varen. Verdeel de middelen eerlijker, en over meer beroepsschrijvers. Geef niet alleen grote werkbeurzen aan auteurs die deze beurzen niet nodig hebben (namen op aanvraag beschikbaar), auteurs die jaarlijks zoveel geld naar binnenharken dat het bijna onmogelijk is dat ze de inkomensgrens die het fonds hanteert niet halen. Verdeel het geld én zorg dat oudere auteurs, die misschien niet meer regelmatig publiceren, toch een redelijk pensioen houden. 

Hou oudere auteurs inderdaad in ere. Scheep ze eerder af met niets, dan met een ere-fooi. Nederlands Letterenfonds: u heeft het budget; nu nog een organisatie die dit budget niet-willekeurig en eerlijk verdeelt.

Zondagseditie

RIMBAUDNiet alleen zijn leven ook de beroemde foto van de zeventienjarige Rimbaud was een bewogen verhaal.

"Met grote gedrevenheid, vanuit een persoonlijk engagement dat haast van profetische allure is, gebruikt hij alle taalregisters om te verwoorden wat hem bij voortduring verstomd doet staan: hier te leven, nu, op dit moment in dit heelal." (Joop Leibbrand over Wolkenherdersliederen van Frans Kuipers)

"in het centrum van dat labyrint, daar is naar mijn mening niks… niks… de juwelen van zo’n labyrint vindt men onderweg, soms aan de periferie, niet in de kern. Dat is wezenlijk voor het menselijk leven.’ altijd weer to the point, WFH. (serge van Duijnhoven)

De heldere, eenvoudige Charles Reznikoff, een tip van Paul Auster.

Zelfs na zijn dood wordt er nog hartig geroddeld over Norman Mailer en zijn vrouwenprobleem.

Loewak, de nieuwe Facebook waar je rijk van wordt.

Driek:


Stiller over literatuur en internet

"Ik denk dat we nog maar aan het begin staan. Peter Mertens en ik begonnen eind 1993 met de eerste elektrische album uitgeverij. We wilden dé literatuur naar het scherm brengen, toen op cd-rom. Maar de vraag was dezelfde: wat gebeurt er met dé literatuur als je niet voor papier maar voor het scherm schrijft? Op die vraag heb ik nog steeds geen antwoord. Gelukkig maar, zou ik zeggen, want dan zou de zoektocht over zijn. Hoe aardig e-boeken en blogs ook zijn, het zijn toch oude vormen in nieuwe jasjes. Als je een roman op een Kindle leest, zie je niet veel anders dan letters, woorden en zinnen op elektronisch papier. De vorm verandert niet, alleen de distributie. Wel weet ik dat ik heel enthousiast werd van de verhalen over de iPad. Eindelijk een apparaat waarop écht de volgende stappen in de literatuur." Louis Stiller, over literatuur en internet, op Meander.

29 mei 2010

Uitvaart Driek van Wissen

"Tot m'n grote verbazing en ergernis begroette de directeur van Poetry International, Bas Kwakman, ons bij de ingang. Wat een hypocrisie: tijdens Driek van Wissens leven geen enkel respect tonen en na diens dood haantje-de-voorste zijn met 'respect'-uitingen (ik doel hier o.a. op de eerste rouwadvertentie die in het Dagblad van het Noorden verscheen, nog voor de advertentie van Van Wissens naasten). Van zoveel schaamteloosheid wordt een mens misselijk. Bah." Bart FM Droog was op de uitvaart van Driek van Wissen.

Korte berichten

Antwerpen, de stad van Elsschot?

Gent, de stad van Guido Lauwaert.

Hadewijchs Liefdesliederen

Hester Knibbe in Engelse vertaling op Poetry Foundation

"Geen omhaal maar goed gebekte, taaie gedichten" (Alain Delmotte over Victoria van Starik)

Peuters moeten geen Bloem kunnen determineren. (taaltoets van Mark Rutte)

"Het schrijven van een gedicht is een annunciatie, er wordt iets opgeroepen, er ontstaat een gevoel van benadering, van ritme. De vraag naar uitleg is dan ook onzin, de dichter begrijpt het gedicht ook maar half." Robert Anker en Chris Coolsma op Versindaba.

"Ik verzeker iedereen die het niet meegemaakt heeft: meer dan drie uur doorbrengen in het gezelschap van Jean-Pierre Rawie, Driek van Wissen en Willem Wilmink was een bijna fatale aanslag op de gezondheid." >> een herinnering aan Driek van Wissen en aan het uithoudings- en alcoholopnamevermogen van de Groningse dichters.
Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën