Twitter

Facebook

Uitgeverij De Contrabas
Uitgeverij De Contrabas

Elders

« Twee nieuwe boeken van Hans Kloos | Hoofdmenu | Schauvliege overvleugelt Plasterk »

09 april 2010

Omdat het avond werd en de barbaren niet gekomen zijn (5 = mild-ironische slotaflevering)

Tijdschriften Ik ben gek op literaire tijdschriften. Echt waar. Of ze van groot belang zijn of veel abonnees hebben - who cares? Ik zie ze meer in het licht van hun functionaliteit. Toen mijn dochter van drie jaar niet gemakkelijk in slaap kon komen, heb ik haar een jaar lang elke avond voorgelezen uit een jaargang Raster. Binnen de drie minuten was ze vertrokken. En dáár hoor je niks over, in de discussie die nu wordt gevoerd, her en der.

Nee, het is alles "kwaliteit" wat de klok slaat. Of gepoch over oplagecijfers: "Daarnaast presenteerde Bommeljé cijfers waaruit bleek dat andere media minder aandacht aan literaire tijdschriften besteden, maar dat zijn eigen blad juist in oplage steeg." Cultureel pikkie-meten. Zegt de ene baviaan tegen de andere: "Jij hebt er vandaag vier gehad, maar ik vijf." Lekker belangrijk.

Buiten de functionaliteit - als middel om iemand in slaap te krijgen, als meetlat om je buren mee te overtroeven - heeft een tijdschrift niets voor op welk ander (digitaal of papieren) blad dan ook. En omdat de redacties dat niet willen inzien, horen de literaire bladen zo langzamerhand thuis in de categorie "volkskunst".

Als "volkskunst" zouden ze dan ook - ruim, eventueel uit een Europees budget - gesubsidieerd moeten worden. Omdat ze een zekere weemoedigheid vertegenwoordigen. Iets van vroeger. Het is een beetje... Zwijntje Tikken met Bastiaan Bommeljé. Vendelzwaaien met Dirk van Weelden. Majorette lopen met Maria Barnas. Zaklopen met Jan van Mersbergen, Gustaaf Peek en Erik Lindner, een onverslaanbare combinatie, overigens - waar het zaklopen betreft. Dorsen met Ester Naomi Perquin.

Het is allemaal een fraai gezicht; maar kwaliteit, nee, althans: niet alleen; een toekomst hebben de literaire bladen misschien wel, maar dan, als gezegd, uit een ander budget. Ik kijk nu al uit naar de nieuwe nummers!

Reacties

RHCdG

Wat er ook allemaal wordt beweerd over belang, noodzaak, prestige, kweekvijver, historie, niche, beleid, functie, poëtica, missie, discours, papier, digitaal, betaald, onbetaald, symbolisch of ander kapitaal, ik voor mij zie helemaal niets meer in literaire tijdschriften. Ook niet in De Reactor of in Poëzierapport.

"Wat zou u jonge filmmakers aanraden?" wordt vaak aan gevestigde regisseurs gevraagd. Het antwoord, steevast: laat je niet door allerlei obstakels in de weg zitten, maar pak een camera en ga filmen.

Ik ben lang niet gevestigd, maar ik zou eenieder met literaire ambities willen zeggen: ga schrijven, hou het in de la of publiceer het op je eigen blog, maar werk aan je métier, zorg dat je beter wordt, en ga alleen door de knieën voor grote kranten en tijdschriften met een breed, mainstream bereik. Vermijd de obscuriteit van kleine gemeenschappen waar je onder ons bent, maar dat vaak ook blijft.

Voor wie alleen gedichten schrijft is het misschien een andere kwestie, omdat die een groot publiek sowieso wel kunnen vergeten. Maar wat kan een tijdschrift dan nog voor je doen? Creëer liever een podium voor jezelf, ipv legitimiteit te verlenen aan een medium dat daar hooguit een paar tientjes tegenover stelt.

der peter

wijze woorden Rutger. pikkie meten op decontrabas levert geen klote op. gevestigd of niet, elke redactie en elk circuit bevestigen natuurlijk alleen maar eerst hun eigen gelijk.

Kees Klok

Dit advies, Rutger, houdt dus zo'n beetje in dat het het beste is om op je eigen vlotje de oceaan over te steken.

Chrétien Breukers

Rutger is zeker nog niet wakker, denk ik, dus ik neem even de vrijheid om op Kees te reageren.

Overschat je de grootte van de oceaan niet een beetje, Kees?

Erwin

Is aangekondigde ironie nog wel ironie? Ben het overigens wel met Rutger eens. Dichten is in de meeste gevallen een marginale bezigheid; een vorm van zelfbevlekking met als voordeel dat er geen Ariel aan te pas hoeft te komen.

Kees Klok

Op een klein vlot is zelfs het Uddelermeer wel een watervlakte, Chretien, denk je niet?

M.H.Benders


De reden dat veel mensen zich zo druk maken over publiceren heeft niks te maken met verkoopcijfers (doorgaans een 100-150 en dat bereik je met een eigengemaakt ebook ook wel en dan verdien je er veel meer aan) maar omdat

1) Ze het symbolische kapitaal van de erkenning willen en dat belangrijker vinden dan geld
2) Ze in het 'systeem' opgenomen willen worden van elkaar opdrachten verstrekkende gildeauteurs. Dit is behalve symbolisch ook een vorm van echt kapitaal, natuurlijk.

Andere redenen zijn er niet echt. De onsterfelijkheid/canonisatie waar zo naarstig naar wordt verlangd is ook een vorm van symbolisch kapitaal namelijk.

Het problematische van deze constructie zit hem in het feit dat, als uitgevers steeds meer rotzooi en wegwerpliteratuur produceren, het symbolische kapitaal van bij een uitgever zitten ook alsmaar afneemt.

Dat zie je bij de literaire bladen ook - 20 jaar geleden betekende dat wellicht nog wat op het gebied van symbolisch kapitaal maar tegenwoordig schiet ik vooral in de lach als ik zo'n rijtje tijdschriften op de achterkant van een bundel zie staan.

Koppel dat aan een ontwikkeling waarbij het 'ebook' zo'n beetje de toekomst heeft en je begrijpt dat uitgevers het erg moeilijk gaan krijgen. Hoor net dat NA al de hele kinderboekenafdeling gaat afstoten.

Erwin

3) Omdat ze denken dan wél gelezen te worden.

De waarheid is dat een 'publicatie' op een site als Dichttalent waarschijnlijk meer lezers oplevert. En die lezers vinden je werk in meerderheid dan nog 'mooi' ook. Instant gratification: daar kan heen uitgever aan tippen.

RHCdG

Dat eigen vlotje is in potentie zo groot als de oceaan zelf. Het kan wel eens stil zijn op een blog, maar ik heb er ook wel eens duizend op een dag gehad (berichten over dat onderwerp vermijd ik voortaan). Het potentiële bereik is door de integratie in allerlei netwerken in elk geval veel groter dan van een literair tijdschrift, en dan heb je alles nog in eigen hand ook.

dirk vekemans

Q.E.D.

Ruben van Gogh

hahaha die mbenders is zo een grappige paljas, zo vind je ze maar weinig in Nederland, hahaha, kom ook eens naar Utrecht, mag je ook voor een zoen van de voorzitter meedoen, hahaha

M.H.Benders


Kan iemand me de grap even uitleggen?

edwin

Misschien is het een trekje van die gekke Friezen, maar ik ervaar als redactielid van het Friestalige Ensafh (blad én www.ensafh.nl) dat publicaties op papier door veel auteurs toch nog hoger worden aangeschreven. Status? Bevestiging? Zelfbevlekking? Wat dondert dat nou? Als ze maar schrijven en papier (blad en boek) zal ongetwijfeld wel een keer verdwijnen, maar om daar nou bij herhaling over te bomen, alsof dat helpt, zie ik niet zo. Let nature take it's course. Ik lig voor het slapengaan trouwens nog steeds liever met een papieren Breukers of J.Q. Smink onder de dekens dan met een e-boekerige collega.

In juni komt mijn 2e bundel uit. Zal wel net zo kut verkopen als de meeste (friese) gedichtenbundels. Jammer dan. Ik koop een deel van de oplage en geef het lekker weg. Heerlijk, die zelfbevlekking. En als de-hoog-van-de-daken-schreeuwers en-zichzelf-onfeilbaar-achtende-herenmeneren nou eens gaan beseffen dat alles subjectief is en wat de één rotzooi vindt, de ander dat prachtig kan vinden, zou mij dat een lief ding zijn. Zo heb ik de ergste dingen gehoord over C.O. Jellema en andere (voor mij) toppers als Ed Leeflang en J. Eijkelboom. Hoe kan dat nou? Nou, dat kan dus. Gewoon verder leven is het beste.

Natuurlijk heeft iedere literatuurliefhebber wel ergens diep in de grijze massa een soort toetskader aan de hand waarvan hij iets goed of slecht acht en daar vervolgens naar handelt, maar probeer dat niet te zien als DE norm. Het is EEN norm en het heeft geen enkele zin om die norm van welke apenrots af ook, over het volk uit te slingeren alsof dat het enige en laatse en heilige woord zou zijn.

Wij proberen in onze redactie de instuurders altijd te vertellen waarom we iets niet plaatsen, misschien hebben ze er iets aan, maar eigenlijk weten het niet. Bêst genôch. Papier, digi, goed, slecht, mooi, lelijk. Het lijkt net op het echte leven. Doe wat je graag doet en laat de wolven huilen.

Arjan Keene

Wijze woorden. 'Channels' verdwijnen nooit, er komen meerdere bij. Maar de kern is wellicht wel het omarmen van de mogelijkheden die de nieuwe transportmiddelen bieden, in plaats van ze te negeren of met spastische omwegen te denigreren. Bij de radio heeft men dat vroegtijdig al ingezien, radio-uitzendingen zijn te ontvangen via de ether, de kabel, internetsites, digitale radio, als podcast, op mobiele devices, etc. etc. En radio-uitzendingen zijn dankzij deze omarming populairder geworden.

Chretien Breukers


Het is allemaal symptoombestrijding, want zolang het werkelijke probleem is dat de menselijke soort door foutieve (op)voeding devalueert is het irrelevant welke 'kanalen' de literatuur opzoekt: domme mensen lezen geen boeken, ook geen digitale. Het een halt toe roepen van deze devaluatie is dus eerder een halszaak. Daar zijn twee belangrijke middelen toe: het stoppen van het vervuilen van voedsel met chemicalien, antibiotica en hormenen en smaakversterkers en het ideologisch wijzigen van het onderwijs in meer spartaans/hellinistische richting.

der peter

ik neem aan dat spiegels in huize Breukers verboden terrein zijn?

alsof literatuur de wereld zal redden. wat een arrogantie.

een wijs iemand vertelde mij eens: idealisten houden meestal meer van hun idealen dan van de mensen waar ze zeggen het voor te doen.

RHCdG

Ik vraag mij op inhoudelijke en formele gronden af of Breukers dit wel heeft geschreven.

Chrétien Breukers

Nee, dat was Benders.

bernd ebbo visser

Niet om wat hoor, maar een publicatie op papier is toch wel zo veilig, gezien de digitale vergankelijkheid en kwetsbaarheid van zowel computers, e-books, sites en hun content.

Ik neem overigens aan dat literaire tijdschriften nog steeds in hun fysieke vorm bij de KB worden gedeponeerd.

Zo kan een Komrij, of andere bloemlezert mijn werk alsnog tegenkomen.

Met weet ik veel wat voor een gevolgen van dien.

Tot die tijd verkoop ik mijn werk op eigen kracht, gewoon voor de supermarkt, vanaf 1 cent, met een niet goed, geld terug garantie, waarvan maar 1 keer gebruik van is gemaakt...

Zodoende inmiddels bijna 6500 stuks bundeltjes verkocht.

Wat nou, geen lezers?


Arjan Keene

Voor de supermarkt ... Aha, dan heeft Chrétien toch een punt met die relatie tussen voeding en literatuur.

bernd ebbo visser

Arjan, je wilt niet weten wat ik aan eetbaars in mijn handen geduwd krijg, maar een serieus bedoelde rauwe aardappel van een oud Turks mannetje was toch wel het grappigste.

der peter

aha, het wordt hier steeds leuker, kostuumbal. en hij laat hem nog staan ook!

er moet toch een meer van liefde tussen B&B liggen.

Laat een reactie achter

Als u reeds een TypePad of TypeKey account heeft, gelieve u dan aan te melden.

Uitgeverij De Contrabas
Das Haus am Salzhof. Pension in Brandenburg a/d Havel, dichtbij Berlijn. Vanaf 10 augustus 2013. Interessant voor schrijvers en dichters.

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

april 2014

ma di wo do vr za zo
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30        

Colofon

Redactie: Chrétien Breukers. Reacties onder eigen naam of dichters- pseudoniem zijn zeer welkom. Anonieme of niet ter zake doende reacties worden verwijderd.

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...