Kwaliteit is kwaliteit, als ik er kwaliteit op zet

In een boeiende queeste naar iets, is Marc Kregting inmiddels aanbeland bij aflevering 6. Hij opent hoopvol. "Vooralsnog bewijst recensieplatform De Reactor zijn nut: het overtreft nu al enige maanden de boekenbijlagen." Onderzoek naar dit overtreffen wordt niet bijgeleverd. Maar het is wél zo, blijkbaar. Prachtig, en een echte opsteker voor secretaris-generaal Jeroen van Rooij.

Jammer genoeg bevat het stuk van Kregting verder niet veel meer dan wat mitsen, en maren ("Dat ik van de poëzierecensies meer had verwacht, ligt vermoedelijk mede aan hun biotoop.") en het gebruikelijke geschuifel, de eeuwige variant op het aforisme "kwaliteit is kwaliteit, als ik er kwaliteit op zet".

Jammer genoeg spreekt Kregting, inmiddels ook een constante, over "rancune" (van ons, CB) en bezigt hij zelfs het woord "haatcampagne" (door ons, CB). Hij stelt bovendien: "Bediscussieerd werden (bij ons, CB) ‘kwaliteit’ en ‘professionaliteit’, maar de indruk verdween niet dat doorn in het oog de brede subsidie voor De Reactor was. Dat fenomeen is, samen met het juryrapport, dé sparringpartner voor boksfestijnen in de onderwereld."

Ach ja. Ik vind inderdaad dat elke cent subsidie voor De Reactor er een te veel is; niet uit rancune, maar omdat De Reactor niet veel meer is dan een digitale zelf-felicitatie-dienst. Geleid door mensen die erg handig zijn in het binnenrijden van kruiwagens met steun, die ze nog hard nodig zullen hebben de komende jaren, als de goede bedoelingen voorgoed zijn vervaagd, en de bezoekers nog meer wegblijven dan ze nu al doen.