Peter Swanborn, 'Tot ook ik verwaai'

Mallarmé beschreef in Graf voor Anatole het sterven van zijn zoontje. In de gedichten van Gerrit Kouwenaar weerklinkt het redderen van een dementerende, stervende vrouw en zijn hulpeloze begeleider. Peter Swanborn stapt met zijn nieuwe bundel overtuigend in hun spoor door een minitieus en indringend verslag te maken van het langzame sterven van zijn dementerende moeder. Lees Lindners bespreking van Tot ook ik verwaai.

Comments

[Geplaatst door: Willem Thies]

Soms (regelmatig) lees je een recensie waarbij je denkt: deze bespreking is mij uit het hart gegrepen, hij/zij neemt mij de woorden uit de mond (daarmee de wind uit de zeilen, etc.).

Zoals deze recensie van Erik Lindner.

Want een *verslag*, dat is het. Ook ik dacht aan dat woord, bij het lezen van 'Tot ook ik verwaai' van Swanborn. Eerder dan aan 'elegie', zoals de achterflap vermeldt. Of journaal, of registratie. Kroniek. Ik kies dan maar voor 'kroniek', 'verslag' heeft Lindner al gekozen. 'Kroniek van een naderende dood', dacht ik aan. Swanborn is de chroniqueur van de op handen zijnde dood van zijn moeder.

Indringend, ja, dat ook. En indrukwekkend.

En een onderkoelde stijl, ten slotte: weer de spijker op zijn kop. Stijlfiguur van het understatement, als grondstijlfiguur voor de hele bundel. Daarnaast speelt de ellips een grote rol.

Zo wat aantekeningen, overwegingen, gedachten.

Mooie recensie, Erik!

[Geplaatst door: Hans van Willigenburg]

Recensies wekken zelden grote emoties bij me op. Al kan ik deze zeker waarderen, op het fout gespelde 'minitieus' (wat 'minutieus' moet zijn) na.

[Geplaatst door: Richard Steegmans]

Mooie recensie, maar het spellingfoutje in 'De zoon verwacht haar dood aangekondigt (moet 'aangekondigd' zijn)te zien ...' moet er nog uit.

[Geplaatst door: Erik Lindner]

Dank, heren, voor de correcties. De eindredactie was er even niet bij De Groene, maar het komt in orde. Gelukkig nieuwjaar.