Gouden Vinken en Ganzeveren

De Gouden Vink voor Ellen Deckwitz.

De Gouden Ganzeveer voor Joke van Leeuwen.

"Het vooruitstrevende van de Max Havelaar zit ‘m trouwens niet in het taalgebruik en zeker niet in de gedichten die Multatuli her en der invoegde en die we gerust tot de beruchte draken mogen rekenen. Het is de structuur van de roman, of misschien wel het ontbreken ervan die je als hedendaagse lezer nog steeds verbijstert." (Rob Schouten)

"En over de tapkast kon je gestencilde of gedrukte poëziebundels-in-eigen-beheer kopen van vaste klanten, die hun nachtelijke en doordrenkte inspiratie misschien wel in embryonale vorm ter plekke op bierviltjes hadden gekrabbeld. Over de literaire aspecten tot op heden van Free Press Bookshop / De Dolle Mol zou een boeiend boekje kunnen worden geschreven." (De Dolle Mol)

Vragen over het Schrijverschap? ‘Vraag het aan Vrouwkje’

Hé! “Carl De Strycker” levert 2170 Google hits op!

Comments

[Geplaatst door: RHCdG]

"Het vooruitstrevende van de Max Havelaar zit ‘m trouwens niet in het taalgebruik en zeker niet in de gedichten die Multatuli her en der invoegde en die we gerust tot de beruchte draken mogen rekenen. Het is de structuur van de roman, of misschien wel het ontbreken ervan die je als hedendaagse lezer nog steeds verbijstert."

Weer die aandacht voor de 'structuur', om maar aan de elementen waaruit die structuur is opgebouwd voorbij te gaan. Of: eerst de boel inkaderen, en van het dan beheersbare geheel een index geven. Op zo'n manier kun je elk literair werk neutraliseren, - ook wanneer je later moet concluderen dat het werk door die kaders heen wil breken, zoals in dit boek aan het einde duidelijk blijkt. Dat wordt daardoor dan maar één onder de vele 'retorische trucs'. Maar Multatuli was er niet op uit een staalkaart van zijn retorische vermogens te geven; hij zette die in om maar geen enkel middel onbenut te laten; hij had namelijk iets te vertellen zoals men weet.

Bovendien: zo vooruitstrevend was die structuur helemaal niet, want Laurence Sterne had daar een eeuw eerder met 'Tristram Shandy' al een veel bonter voorbeeld van gegeven. Vooruitstrevend is júist Multatuli's taalgebruik, dat nog altijd leest als een spoortrein, omdat het vrij is van geronk en zich nergens aan zichzelf verzaligt. Multatuli was geen Couperus.

Juist dit soort analyses leiden ertoe dat dit boek alleen nog als 'hoge literatuur' wordt genoten, en niet als een boek met een sociaal-politieke agenda. Anders gezegd: dit is kritiek à la Connie Palmen, die de revanche van de roman probeert te verijdelen door er 'hoge literatuur' van te maken en de omroeper van oproer bij te zetten in een pantheon van te verafgoden mummies.

[Geplaatst door: jan Pollet]

terecht, terecht, terecht Rutger. Multatuli had een grandioos natuurlijk taalgebruik.