Gedicht: Eelke van Es

Onze Vader

Zoals de blagen spinnen,
weggedoken in grove plooien huid!

Ik trek de haren uit mijn tenen.
Wij trekken de splinters uit mijn ziel.

Bij thuiskomst (maar in welk huis dan
nog, zou mijn moeder willen weten)
zet ik een hand in de petroleumramen,
draai mij fluks om naar de televisie,
stoot mijn kop tegen de steunbalk die
midden door de kamer valt. Zo ben
en leef ik in een bende. Een blauwe streep
loopt als een blinkend lot over mijn gezicht.
Al het zout komt recht uit de zon.
Alles wat brandt wordt ook weer donker.

Op mijn vloekpartijen volgt doorgaans
een lang en dapper volgehouden zwijgen.
Mijn vrouw is en blijft een breekbaar gegeven,
geslagen uit mijn onderkoelde rotspartijen chocola.

© Eelke van Es