Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« Lindner over Elma van Haren | Hoofdmenu | T'Sjoen leest bloem »

29 oktober 2009

Gedichten: Edwin de Groot

Edwin de Groot is een Fries dichter; tevens is hij redacteur van Ensafh. Nu hij bezig is aan zijn tweede bundel in het Fries, "kreeg [hij] de behoefte om ook in het Nederlands eens wat aan het papier toe te vertrouwen, want een mooie uitbreiding van mogelijkheden wat betreft de taal." De Groot publiceerde al eerder Nederlandstalig werk op deze site, een IM-gedicht voor John Martyn. Twee nieuwe proeven:

Daar kom je dan later achter

Al handenvol dagen honkvast ingelijst
naast de schoorsteenmantelklok. Ik zeg weleens
goeiemorgen of smakelijk bakje, jonge! Je zwijgt,
polaroid praat niet, jij stilteman, mij goed bekend.

Eén wandeling had van mij nog wel gemogen,
met jou stilstaand
bij de laatste orchideeën, dit oude erf rijk.
En ons gezamenlijk verwonderen over hoe

de winterknokige takken van de singel
zwiepschichtig het laatste blad proberen af te schudden of
net die onbeduidende, onnozele restjes long
de kruinen verraden aan de strafheid van lucht.

Dat zo’n wandeling, bij leven veel te weinig gedaan,
-Waarom eigenlijk, want beide mannen van de herfst-, echt,
nu echt schaakmat meeloopt in de processie van onmogelijk

besef ik voortschrijdend, net als kwijt in kleine stapjes. En
had ik meer moeite moeten doen, wat harder duwen voor wat prijs
en breek het open als het dikke vel op warme lammetjespap.

Uiteindelijk is het niets weten/ Uiteindelijk is het weten niets.

Nee, veel mans ben ik niet al kan ik
oppermachtig lijken in dit maliënkolder
van punten en komma’s.
Taal een ridderlijk wapen maken, goedendag,

lansen en zwaarden als inkt in de pen.
Maar mijn werpnet, meerlagig gebreid
met vernuftig idioom nog
nooit zonder vrees uitgegooid.

Ook gladiatoren raken gewond, sterven. Soms
de taal dunner, een brozere drietand
dan verwacht, porselein eerder dan
vermoed gewapend staal en

te licht bevonden. Denk mij niet
doldriest als ik het papier binnenval
met de schijn van bij het rechte eind, want
hoe onbestorven. Uiteindelijk
weet ik niets.

© Edwin de Groot

Reacties

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...