Damiaan-gedicht Tine Hertmans

Onze oproep inspireerde Fred Papenhove tot dit gedicht. Norbert de Beule klom ook in de pen. Met eveneens een fraai resultaat. Lammert Voos tekent voor Damiaan-gedicht nr. 3. Dorpsdichteres Tine Hertmans schrijft nummer 4:

damiaan

op de lokroep van zijn hart
dreef hij weg van
huis en haven, spoelde
in verre oorden aan
zwaar getroffen door het
gelaat van ziekte en smart
wou hij pijnen verzachten,
verstoten zielen helpen
die hun vingerloze
handen strekten,
naar wat liefde en
wat schamele aandacht
smachtten

omdat de lepra zijn
tentakels spreidde,
werd hij ginds voorgoed
gevangen in dit zelf
gekozen isolement,
o molokaï mon amour –
doch nu bloeien rozen
van waardering op zijn
graf, blijft zijn liefdeswerk
als heilige onder de levenden
voor altijd onaf

© Tine Hertmans
Dorpsdichter Destelbergen 2009 en 2010

Comments

[Geplaatst door: P. van de Wiel]

Eindelijk een gedicht over Damiaan dat geen cynische toon heeft. Mooi gedicht. De volgende lees ik dus maar niet, om de smaak vast te houden.
P. van de Wiel

[Geplaatst door: Koenraad Goudeseune]

Bedankt Wiel!