Damiaan-gedicht Lammert Voos

Onze oproep inspireerde Fred Papenhove tot dit gedicht. Norbert de Beule klom ook in de pen. Met eveneens een fraai resultaat. Lammert Voos tekent voor Damiaan-gedicht nr. 3 alweer:

Tik Tak Damiaan.

de regen, de regen en
enkeldiep in modder
en tranen en snot lopen
over de lippen en de stramme
botten en zere rug en de vingers
buigen niet en de tijd

de tijd staart hem aan vanuit
een rieten hut en uit een
open mond loopt een straaltje
kwijl tussen de laatste
stompjes tand op de borst
en wezenloze ogen

ogenschijnlijk onaangedaan
wijst de benige vinger langs
de gekapte bomen, gekwetst
en gebroken uwe heiligheid
en verwaaid strand in het
paradijs verpulvert

verpulvert Damiaan van
man en uit stof de mythe
die wacht tussen rails en
de trein komt maar niet
en ook de laatste tanden
vallen en mag het licht

uit

© Lammert Voos