Gedichten: A.H.J. Dautzenberg

met de zwartste geeuw

arabesken van kwaadaardigheid gloriëren
in de groene overvloed van juni en
slurpen het merg uit de laatste liefde:
een triomf die gezien moet worden

alsof de dood met theatrale argwaan
zijn eigen aars inspecteert
op de aanwezigheid van leven
en vervolgens praalt met de ontzielde plooien

ook al is de ijdele hoop allang verstikt,
overwoekerd door het eczeem van het einde
dat als klimop het rijpe mos verlaat om niet
meer terug te keren naar zijn wortels

vergeten jaren breken koortsig uit
het met schaduw geverniste vlies van
voltooide tijd en zoemen verward rond
in de door verdriet verlichte vierde dimensie

nog even botsen de verschillende ikken
tegen natrillende echo’s van opgewonden
kindervlees, snoepwinkeltjes en ontkiemende
dromen, maar al snel verstuiven ze
als exploderende zaadbolsters -

met de zwartste geeuw

terminal
(hier ontbreekt een citaat)

straks ligt hij in het ijskoude mortuarium
geduldig te wachten op de hete vuren van toen
het nog regende op zijn zondige gezicht

beloftes uit een eeuwig verleden worden nu
ingelost, conform afspraak - geboekte wijsheid
die nooít een aankomst annuleert

voor straf zal hij wel een paar blaren branden,
zitten op de pijn van al dat fijn - en daarna...
zal vast en zeker Iemand zijn andere wonden zalven

quia absurdum (donderdagmiddag)

vlammen kruipen sissend van de honger
   over zijn lijf, strelen en likken

plekken nooit eerder zo vurig betast.
   het mandaat voor ultieme ontmaagding

zoekt als roet in hoeken naar houvast, klaar
   voor een nieuwe aanval en meer.

spastisch kronkelt het leven over
   de gloeiende matras, lippen springen

open en schroeien dicht. zonder verweer
   laat een mens zich veroveren,

beminnen, bestelen, verpulveren tot as.
   orgastisch de ontlading van het zijn

geweest.

© A.H.J. Dautzenberg

Comments

[Geplaatst door: Gerrie S. Veters]

Schitterend.

[Geplaatst door: Kees Godefrooij]

Welaan, welaan de zwarte romantiek vindt langzamerhand zijn weg in de Nederlandse letteren, zoals met deze prachtige ‘geeuw’. Bemerk ook de prozagedichten van David Kwa.

[Geplaatst door: Gerardje]

Welaan, van mij mag het allemaal wel een tandje minder. En: geef me mijn titel terug!

[Geplaatst door: Chrétien Breukers]

Gerardje, dit is geen site voor anonieme reageerders. Dank.

[Geplaatst door: arthur hopstaken]

Anton, hier voor mij het hoogtepunt:

alsof de dood met theatrale argwaan
zijn eigen aars inspecteert
op [..] aanwezigheid van leven
en vervolgens praalt met de ontzielde plooien

Vele aarzen van jou voorbij zien komen. Deze is veruit mijn favoriet. Arthur

[Geplaatst door: Lily]

Maakt die A in hun naam dat Anthon en Arthur over aarzen moeten dichten? Jammer, er is nog zoveel meer waaraan mooie woorden zijn te wijden.

[Geplaatst door: Koos van berkel]

Dit is ronduit misselijkmakend, u heeft zeer duidelijk geen aanleg. Ik zou hier acuut mee stoppen, want dit is voor niemand leuk.

[Geplaatst door: Chrétien Breukers]

Koos van Berkel mag niet anoniem komen schelden hier.