Tuinfeest Deventer

Afgelopen weekend was het Tuinfeest in Deventer. Lucas Hirsch schreef er op zijn weblog een verslag van. Hier na te lezen. Onze fondsauteur Lammert Voos schreef een verhaal over zijn zeer succesvol verlopen optreden, en over de gebeurtenissen eromheen. Dat staat hieronder.
 
Een hard gelag
Het optreden van dit weekend was de bekroning van een periode van hard werken en tamelijk feestelijk. Succes is zoet. Ik dwaalde in een aangename roes over het festivalterrein en toen liep ik G. tegen het frêle lijf. Ik had in het verleden beroepsmatig veel met hem te maken gehad. Zijn gezin nam regelmatig alleenstaande minderjarige asielzoekers als pleegkinderen op.

G. en zijn vrouw waren idealistische mensen zonder zeurderig dogmatisch te zijn en zij handelden vanuit een Humanistische levensbeschouwing. Het waren aangename mensen en ik wist dat als ik daar een kind naartoe bracht dat die zogezegd in een warm bad gedompeld werd. Ik bewonderde ze enorm, want ze waren echt onbaatzuchtig. Niks politiek correct of modieus, maar oprecht en betrokken bij de mens.

G. zag er niet goed uit. Hij was bleek, had roodomrande fletse ogen en was mager. Toch vroeg ik hem hoe het ging. “Goed, “ zei hij nuchter, “ik ga dood.” Hij had kanker en had maximaal nog een half jaar en was herstellende van een zware chemo-kuur. Hij vertelde dat hij veel in mijn bundel Klaai had gelezen en er intens van had genoten. Dat die hem door zware periodes had getrokken. En dat hij nu erg moe was, maar speciaal nog bleef om een optreden van mij te kunnen bijwonen. Hij vertelde ook dat hij nog zo veel mogelijk wilde genieten en mooie dingen wilde zien en horen en veel lezen.

Ik wist me geen houding te geven. Ik was enerzijds geschokt, anderzijds enorm geraakt. Ik vertelde hem dat ik aan een nieuwe bundel werkte en hij zei enthousiast dat hij hoopte dat hij die nog kon lezen. Toen schuifelde hij weg naar de tuin waar ik zou optreden om alvast een goed plekje te vinden, waar hij rustig kon zitten. Ik liet het los, kon ook niet anders want stond strak van de zenuwen, zoals voor ieder optreden.

Het optreden was een ware triomf. Het publiek hing aan mijn lippen. Ik werd gefilmd door de regionale televisie. Ik had totale controle en genoot intens.

Ik droeg ook een aantal gedichten voor over de dood en zelfs eentje over kanker (autobiografisch overigens). Juist tijdens dit gedicht zag ik G. zitten. Had ik dit niet weg moeten laten om hem te sparen? Te laat. Fuck. Slikken en doorgaan dus.

Maar ik zag tot mijn verbazing dat hij genoot. Echt intens genoot.

Zijn vrouw zat naast hem en had haar arm om hem heen geslagen en zij genoot ook. Toch voelde ik me wat een klootzak. Jezus, wat hard van me om dit te doen. Maar hoe is een mens? Ik had succes en dus genoot ik daarvan.

Na het optreden zag ik G. en zijn vrouw naar de uitgang schuifelen. Ik vroeg hem of hij het niet erg vond, of hij het kon hebben. Jezus Voos, wat wil je nou? Absolutie van een stervende man? Voel je je schuldig omdat je hem wellicht gekwets hebt op je egotrip?

G. vond het niet erg. Sterker nog, hij had er van genoten en bedankte me.

Ik wenste hem sterkte en toen was hij weg. Ik verwacht niet hem ooit nog te zien.

Ik kreeg mijn absolutie, maar mijn emoties schieten nog steeds alle kanten op. Het is zo verschrikkelijk oneerlijk.

Het festival was verder prachtig. Voor mij heel goed. Maar nu ik weer wat tot rust kom kan ik G. niet uit mijn hoofd krijgen. Ik hoop dat hij niet te veel hoeft te lijden en huil om hem.

© Lammert Voos