Twitter

Facebook

Elders

« juni 2009 | Hoofdmenu | augustus 2009 »

juli 2009

31 juli 2009

Poëzieplein augustus

In augustus geeft Poëzieplein Schiedam ruim baan aan het gedicht "Tot mijn pik" van Menno Wigman, met beeld van Theo Gootjes.

Poeziepleinwigman

I ordered a Kindle 2

"I ordered a Kindle 2 from Amazon. How could I not? There were banner ads for it all over the Web. Whenever I went to the Amazon Web site, I was urged to buy one. “Say Hello to Kindle 2,” it said, in tall letters on the main page. If I looked up a particular writer on Amazon—Mary Higgins Clark, say—and then reached the page for her knuckle-gnawer of a novel “Moonlight Becomes You,” the top line on the page said, “ ‘Moonlight Becomes You’ and over 270,000 other books are available for Amazon Kindle—Amazon’s new wireless reading device. Learn more.” Below the picture of Clark’s physical paperback ($7.99) was another teaser: “Start reading ‘Moonlight Becomes You’ on your Kindle in under a minute. Don’t have a Kindle? Get yours here.” If I went to the Kindle page for the digital download of “Moonlight Becomes You” ($6.39), it wouldn’t offer me a link back to the print version. I was being steered." Nicholson Baker, in de New Yorker, over de Kindle2 en over de toekomst van het lezen >>

Can Flarf Ever Be Taken Seriously?

"Almost a decade after its creation, the experimental poetry movement Flarf—in which poets prowl the Internet using random word searches, e-mail the bizarre results to one another, then distill the newly found phrases into poems that are often as disturbing as they are hilarious—is showing signs of having cleared a spot among the ranks of legitimate art forms. Despite the group's penchant for shocking content and outrageous titles (Sharon Mesmer's "Annoying Diabetic Bitch," for example, or Gary Sullivan's "Grandmother's Explosive Diarrhea"), many in the literary world are taking the poems seriously." Wordt Flarf ooit helemaal serieus genomen? Lees verder op Poets & Writers >>

Deutscher Wortschatz

30 juli 2009

Gedichten: Hester Knibbe

Knibbe Onlangs verscheen Oogsteen van Hester Knibbe, een keuze uit de gedichten die zij tussen 1981 en 2008 schreef. "In haar gedichten wil Hester Knibbe zich laten kennen. Helder, trots, onvervaard en met een zweem melancholie die weerbarstig kan zijn. De tijd is niet háár de baas, zij neemt de tijd om ook de meest particuliere gevoelens te verwoorden in de onbuigzame vorm van het tijdeloze gedicht."

1) Wat is uw favoriete gedicht uit deze bundel?

Oogsteen
is een bloemlezing uit mijn poëzie. Ik heb daarin uiteraard de gedichten opgenomen die mij nog steeds bevallen, die ik tot mijn favorieten reken. Met sommige gedichten heb ik een speciale band, zoals met de bundel Antidood die ik schreef voor Aernout, mijn zoon. En ik denk dat veel mensen zich zullen herkennen in het gedicht over Achilles’ moeder Thetis:


Thetis’ hiel


Zelfs goden, ze worden geboren
in hoofden, doven uit tot een mythe.
 
Zoals niemand de bron van de bron
kan duiden of later op zee kan vertellen: dit

is het water dat diep in de aarde, dát
wat hoog op de bergen stroomde, zo

stromen stervelingen en goden.

Van mijn oorsprong weet ik dus
niets, ik huwde de aarde, in mij

groeide een kind, viel
uit me tenslotte, en ik

murmelde: mormeltje mijn, ik
noem je, dompel je in onkwetsbaarheid.

Het lachte naar mij, hield me vast
bij de hiel toen het mamma zei.

Lees meer "Gedichten: Hester Knibbe" »

29 juli 2009

Zeeman, een kleine verzameling (1) + updates

"Een zeker calvinisme was de harde werker en globetrotter niet vreemd. In de jaren negentig leegde Rudi Wester, toentertijd directeur van het Literair Productiefonds en woonachtig in Amsterdam, op zondagavond twee tassen met lege wijnflessen bij de glasbak, toen zij de twee meter grote buurtgenoot aan zag komen stappen. Eveneens met twee volle tassen – gevuld met papieren wel te verstaan, bedoeld voor de papierbak ernaast. ‘Dit zijn de flessen van twee weken’, riep Wester hem verontschuldigend toe. ‘En dit’, sprak Zeeman met de gedempte galm hem eigen, terwijl hij wees op zijn tassen, ‘dit zijn de kranten van twee dagen.’" Arjan Peters, in de Volkskrant >>

"’Michaël Zeeman is afwezig’ stond op 4 juli in de Volkskrant. Een achteloos maar onheilspellend zinnetje, op de plaats waar normaal gesproken zijn column stond. Zeeman had in al die jaren nog nooit verstek laten gaan" Sofie Cerutti, in Trouw >>

"Schrijver en journalist Hans Maarten van den Brink (51) en zijn collega Michaël Zeeman (49) schrijven elkaar iedere 14 dagen een brief over religie. De briefwisseling is hier terug te vinden. De eerste aflevering verscheen op 23 augustus (2008)." Lees verder >>

Op hetvrijevers.nl kun je de krantenknipsels downloaden van Onder invloed, de serie parodieën die in opdracht van Zeeman en Fens geschreven werden. Klik hier voor meer info en een e-book met de artikelen >>

"Het had veeleer te maken met mijn kanttekeningen bij de 'Maximalen' — van wie een aantal dichters immers een emmer met rotte vis over hem had uitgestort tijdens een poëziefestival in Delft (een poëziefestival, zo realiseerde ik me later, waarvoor ook ik als kersverse poëet was uitgenodigd, maar dat ik links had laten liggen). Onder meer in De Groene Amsterdammer had ik mij, in een open brief aan Joost Zwagerman, tegen dat soort praktijken gekeerd (een open brief die op zich weer een heel andere achtergrond had, waarover later nog wel eens een keer). Kortom: ik was te gebruiken in een of ander strategisch spel dat Zeeman nu eenmaal graag speelde." Marc Reugebrink op zijn Blog >>

Onze redacteur Jan Pollet meldde al eerder: "Ik althans heb Zeeman met boeken nooit meer dan een middelmatig televisieprogramma gevonden. Het leek heel wat, al dat praten met ijzige ernst, maar ik geef het je op een blaadje: elk doorsnee essay zal meer stof bevatten dan de transcriptie van die gesprekken in dat unheimlich zwarte decor. Ook Zeemans recensies waren zelden spectaculair goed geschreven of spectaculair goed bedacht. Als Zeeman dan toch zo'n cultuurpaus was, hoe komt het dan dat bij leven nooit iets van zijn journalistieke werk werd gepubliceerd in boekvorm?" >> Achille van den Branden wijkt af van de doorsnee necroloog. Maar ach, Was will der Nekrolog?

Sylvain - It is I, LeClerc - Ephimenco eist openheid over de donkere zijden van de ontslapene, in Trouw: "Of hij zo goed was als men nu beweert, kan ik niet beoordelen: ik haalde meestal het einde van zijn essays en columns niet. Wat overigens niets over de auteur hoeft te zeggen, maar misschien meer over mijn eigen gebrek aan eruditie. Maar laten we de zaak met enige journalistieke distantie beschouwen. Als de dood van Zeeman zoveel inkt moet doen vloeien, dan verwacht ik wel dat in al die beschouwingen de duistere kant van de man ook ruimschoots wordt belicht. Dit is amper gebeurd, want over de doden niets dan goeds."

Jan Aelberts: de nieuwe Hubert Lampo

Jan schreef een brief:

Zo opent een brief. Laat ik u dat maar vast duidelijk maken [Wat? Hoe een brief opent?]. Verder hebt u er weinig voor gedaan [Voor die opening? Nee, inderdaad...]. U bent zelfs niet gestorven [Bijna, van ellende, nu ik dit lees...]. Wel schreef u een polemiekje, niet alleen aan mij, ook aan Maarten Inghels en Eva Mouton [Polemieken schrijf je niet aan...]. Toch zal ik het vooral over mezelf hebben [Toch?]. Ik excelleer in egocentrisme, maar dat begrijpt een man met uw inzicht natuurlijk [Dank je], een man met uw feeling voor wat speelt in het literaire dorp [Dorp?]. Laat mij u in deze brief dan ook officieel kronen tot dorpsoudste [Fijn, maar nee, dank, ik doe niet aan carnavalsonderscheidingen - ik ben Simon Vinkenoog niet]. Dat werd verdomme tijd, zal u denken. Het kroontje zal ik met veel zorg zelf knippen. Als trouwe lezer van De Contrabas [Kijk, dat is goed en mooi] ben ik daartoe bereid. En zo zal al wie ook maar een letter schrijft u om raad smeken, Chrétien, de handen om uw enkels. Want daar horen schrijvende handen thuis. [Lieverd, schatje, snaak...]

(...)

En natuurlijk, de taal moeten we nog temmen en enkele van onze teksten balanceren op de rand van het al te gemakkelijke gevoel [Nee, die teksten zijn in slecht Nederlands gesteld, en ze zijn dáárdoor ook vaak net ernaast]. Dat is waar. Maar net zo goed zijn uw teksten producten van een ironisch fabriekje, net zo goed al te makkelijk en net zo min origineel [Net zo min? Nou, Jan toch, kom kom...]. Het verschil is dat ik doorgaans goede reacties krijg van mijn publiek, en dat u het met deze brief moet stellen [Een nieuwe Hubert Lampo is geboren. Mijn PUBLIEK vindt mijn teksten prachtig, dus ZIJN ze prachtig]. Zo’n zeshonderd onnodige woorden. Vooruit, u mag ze hebben. Zie het als een voorschot op uw necrologie. [Dank je. Even afkloppen, voorlopig.]

Het wachten is nu op zijn roman... ben benieuwd, wie daar allemaal enthousiast over zal zijn...

Pessoa is industrie tenslotte

"Of het nieuws is weet ik niet. Ik geef het maar door. Pessoa is industrie tenslotte. Er zijn nogal wat mensen die hun brood ermee smeren." >> geloof ons: de wortels van Pessoa liggen in de Baixa. Punt.

"Shakespeare and Company is net zozeer een attractie als een boekwinkel. Het adres, Rue de la Bûcherie 37, staat vermeld in elke serieuze reisgids over Parijs als een van de bezienswaardigheden van de linkeroever. Dankzij de ligging, aan de Seine schuin tegenover de Notre Dame, kan ook een boekenwurm zonder enig oriëntatievermogen de winkel vinden."

"Ik althans heb Zeeman met boeken nooit meer dan een middelmatig televisieprogramma gevonden. Het leek heel wat, al dat praten met ijzige ernst, maar ik geef het je op een blaadje: elk doorsnee essay zal meer stof bevatten dan de transcriptie van die gesprekken in dat unheimlich zwarte decor. Ook Zeemans recensies waren zelden spectaculair goed geschreven of spectaculair goed bedacht. Als Zeeman dan toch zo'n cultuurpaus was, hoe komt het dan dat bij leven nooit iets van zijn journalistieke werk werd gepubliceerd in boekvorm?" >> Achille van den Branden wijkt af van de doorsnee necroloog. Maar ach, Was will der Nekrolog?

Vlymskerp byl of flentersaag?

'Portret met garnaalkroket. Fotograaf Stephan Vanfleteren draait de kijker de rug toe. In zijn open handen ligt het lekkerste wat zich frituren laat. Actrice Hilde van Mieghem is naakt en kust een aardbei. Couturier Dries van Noten kruist de armen boven een bijbels brood.'>> Belgische iconen en voedsel: een nieuw fotoboek.

Malcolm Lowry, een onderzoek naar zijn dood. Handig in deze Mexicaanse tijden.

Landjonker Barnard vertaalt boerenpummel Les Murray

'Een religieuze dichter is Murray ook. Zijn poëzie is 'geworteld in het sacrale', volgens Derek Walcott. Murray is een katholieke bekeerling; voorin Subhuman Redneck Poems prijkt de ietwat anachronistisch klinkende opdracht 'To the glory of God'. Een gedicht over de dood van zijn vader eindigt met deze uitdagende regels:

Snobs mind us off religion
Nowadays, if they can.
Fuck thém. I wish you God.

In de Nederlandse outback is het niet aan te bevelen dat soort woorden op te schrijven, want dan ben je een geestelijk gehandicapte aan wie de Verlichting voorbij is gegaan. ' Lees de column van Benno Barnard op Knack.

Brief terug

"Ik excelleer in egocentrisme, maar dat begrijpt een man met uw inzicht natuurlijk, een man met uw feeling..." Jan Aelberts schrijft terug. Dit alles naar aanleiding van deze brief.

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

november 2014

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

Colofon

Redactie: Chrétien Breukers. Reacties onder eigen naam of dichters- pseudoniem zijn zeer welkom. Anonieme of niet ter zake doende reacties worden verwijderd.

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën