Gedichten: Hester Knibbe

Onlangs verscheen Oogsteen van Hester Knibbe, een keuze uit de gedichten die zij tussen 1981 en 2008 schreef. "In haar gedichten wil Hester Knibbe zich laten kennen. Helder, trots, onvervaard en met een zweem melancholie die weerbarstig kan zijn. De tijd is niet háár de baas, zij neemt de tijd om ook de meest particuliere gevoelens te verwoorden in de onbuigzame vorm van het tijdeloze gedicht."

1) Wat is uw favoriete gedicht uit deze bundel?

Oogsteen is een bloemlezing uit mijn poëzie. Ik heb daarin uiteraard de gedichten opgenomen die mij nog steeds bevallen, die ik tot mijn favorieten reken. Met sommige gedichten heb ik een speciale band, zoals met de bundel Antidood die ik schreef voor Aernout, mijn zoon. En ik denk dat veel mensen zich zullen herkennen in het gedicht over Achilles’ moeder Thetis:

Thetis’ hiel

Zelfs goden, ze worden geboren
in hoofden, doven uit tot een mythe.
 

Zoals niemand de bron van de bron
kan duiden of later op zee kan vertellen: dit

is het water dat diep in de aarde, dát
wat hoog op de bergen stroomde, zo

stromen stervelingen en goden.

Van mijn oorsprong weet ik dus
niets, ik huwde de aarde, in mij

groeide een kind, viel
uit me tenslotte, en ik

murmelde: mormeltje mijn, ik
noem je, dompel je in onkwetsbaarheid.

Het lachte naar mij, hield me vast
bij de hiel toen het mamma zei.

2) Vertel wat u over deze bundel kwijt wilt, in maximaal 200 woorden die niet op de flaptekst mogen voorkomen.

Deze selectie uit mijn poëzie laat, hoop ik, goed de ontwikkeling in mijn werk zien.

Uit mijn eerste bundel Tussen gebaren en woorden heb ik bijvoorbeeld slechts één gedicht gekozen, een die weergeeft hoe ik in die tijd schreef. Het daarop volgende Meisje in badpak toont dat ik toen, er zit 10 jaar tussen die twee bundels, inmiddels anders formuleerde. De daaropvolgende bundels hebben alle hun eigen karakter, en toch, als ik door Oogsteen blader, komt het mij voor dat er vanaf het begin een eigen toon aanwezig is, een eigenheid die ik op steeds steviger wijze weet neer te zetten. Jawel, ik praat nu ook een beetje na wat anderen zeggen die ik maar al te graag geloof.

In de verzameling is onder meer Mijn onverwisselbare kop opgenomen, een bundeltje dat is verschenen ter gelegenheid van de uitreiking van de Anna Blamanprijs 2001 en dat nooit in de boekhandel heeft gelegen. Het bevat vijf gedichten bij zelfportretten van Rembrandt.

Nu vergeet ik nog bijna te vermelden dat Oogsteen begint met het gelijknamige gedicht dat ik als een soort ouverture voor de bloemlezing schreef.

(3) Welke dichters (of dichter) behoorde(n) bij het schrijven van deze bundel tot uw inspiratiebronnen? Op welke wijze?

Deze bundel strekt zich uit over 26 jaar, meer dan een een kwart van een gemiddeld mensenleven. In die tijd heeft veel mij tot schrijven aangezet. Wat ik opdeed aan indrukken, wat ik las, hoorde, zag en vooral wat ik leefde en beleefde heeft mijn poëzie gemaakt tot wat ze is. Kortom, als je het dagelijks leven een dichter noemt en wat dat leven optekent poëzie, dan is dat de dichter, de poëzie die mij heeft geïnspireerd.