Gedichten: Jabik Veenbaas

de kathedraal

wie, als ik riep, zou mij dan horen uit de reien

der engelen, in mijn gewelven uitgehouwen, of

geschilderd op de ijle, stille doeken

aan mijn muren? *)

steels kijk ik neer op de stad als op

een trouwhartige hond. maar aan

wiens voeten lig ík mijn torens reiken

niet hoger noch ook de zoetste tonen

van mijn orgel

ach was ik een onbeholpen kind dat ik nog

soesde op het lauwe zog dat ik kon

schreien in de armen van een

moeder vol erbarmen

maar ik ben een bedenkelijk een op niets

berustend gerucht een stenen monster

eenzaam als de waterspuwers aan

mijn koude goten als de kreet

van een gekruisigde

’s nachts hurk ik neer in mijn portaal

bij de schooier met bittere tronie ik eet

uit zijn hongerende hand

 

en sta weer op als een ontbreken

dat over het eerste water zweeft over de

aarde woest en leeg

 

*) De zinsnede ‘wie, als ik riep, zou mij dan horen uit de reien/ der engelen’ is ontleend aan de Duineser Elegien van Rainer Maria Rilke, in de Nederlandse vertaling van Atze van Wieren (Uitgeverij IJzer, 2006)

 

de oude man

eergisteren drie

gisteren twee

vandaag de laatste

oude man

 

verzaagt kalm takken hakt

hout voor de haard zwemt

met de oude zee

de oude man staat stil:

wachten als de aarde

opkomen als de zon

het is zoals de oude man zegt ik heb

een boom geveld een brood

gestolen een geweer begraven

ik ben niets beter dan een ander

je pijn verbijten

je wonden likken

je schouders ophalen

heeft alles gezien

wil het nog eens zien

spit de tuin om

verft zijn huis

verlangt niet naar de avond

trekt zijn laarzen aan

© Jabik Veenbaas


Jabik Veenbaas publiceerde bundels in het Fries. Zie zijn site voor meer info. Volgend jaar verschijnt zijn eerste bundel die direct in het Nederlands is geschreven. Dit zijn twee gedichten, bij wijze van voorproefje.