John Ashbery

El Dorado

We hebben een gezamenlijke vriend, de tweedejaars student in ruste.
Zijn zorg: dat ik ook zo worden zal,
in het recht op en pleitbezorger van groen struikgewas
kauwend op toekomstige overwegingen. In de spookachtige
dromen van anderen ben ik, naar het schijnt, oké,
en zelfs op de dag van morgen valt er veel te zeggen
over al deze zaken, “issues”, zoals
“Geen rust voor de afgetobden.” (En toch − waarom niet?)
Iets voelen in opdracht van is een manier van verschijnen,
maar lopen op Aarde − dat zal ze niet doen.
Tien schakeringen van zelfbehagen brengen ons morgen-
avond en zullen terugkeren voor meer. Ik ben het volledig oneens
met je, maar zou niet trotser
en verzotter op je kunnen zijn. Drink dus op. Voel je goed voor twee.

Ik doe het in veel plaatsen. Schemerachtig El Dorado
is de enige waar ik iets van weet.
Andere zijn onlangs teloorgegane steden
waarin wij woonden − ze behouden de namen
die wij kennen, soms. Ik doe het in veel plaatsen.
Brutale schoffies bieden lach advies,
alsof alles waar ik om gaf thans moeilijk
of ingewikkeld zou zijn. Daar zit hem de kneep. Windstoten
tot 75 kilometer per uur nemen later vannacht
in kracht af. Geen reden om dat niet te doen. Wijs dus naar het geluk
dat we kennen. Leven is een broodje gehakt.
Ik had een goede tijd daar.

John Ashbery
Vertaling Ton van ‘t Hof

Dit gedicht verscheen onlangs in Poetry.