Gedichten: Geert Ooms 'Van Vogel, Wilg en Regen'

Geert Ooms (Lier, 1979) leek in de wieg gelegd voor een sportcarrière, getuige zijn interlands voor het nationaal volleybaljuniorenteam. Na het plotse overlijden van zijn vader gooide de vijftienjarige Ooms het levensroer om. Hij begon zich te verdiepen in de literatuur en de kunst. Van Vogel, Wilg en Regen, uitgegeven bij De Geus, is zijn debuut.

(1) Wat is uw favoriete gedicht uit deze bundel?

Skelet

Tot planken van eeuwig
Vasten en geeuwen
Tamme zangvogelklanken
Tot klankkast vervormen
Trommel ik uit evenwicht
Het binnenoor

Neer bij de volle grond
En luister met kevers
In de snavel
Naar de woorden
Die heb ik

Tot geraamte geblazen
De tocht op de valreep
Door het weefgetouw
En de lonkende diepte
Ook nog losgehaakt
Van het skelet

Overbleef alleen
Het horende weekdier
Een wiegende oorschelp
Een stalkaars van biet

En natuurlijk de liefde
Zenuw
As door de aarde
Wat laat draaien
En wormen

(2) Vertel wat u over deze bundel kwijt wilt, in maximaal 200 woorden die niet op de flaptekst mogen voorkomen.

Uiteraard zijn er de visionaire eigenschappen, de overgevoeligheid van hun natuur en het ultrasone gehoorsvermogen, maar in hoofdzaak zijn dichters toch vooral mensen die gedichten schrijven. En gedichten zijn verzamelingen van woorden. Dat is evident maar belangrijk want voor je het weet lees je erover, over de woorden.
In Van Vogel, Wilg en Regen wilde ik een universum creëren vertrekkende vanuit drie woorden waarbij de poëzie zich niet alleen binnen de gedichten maar ook over de gedichten heen zou tonen. Die drie woorden ben ik gaan ontleden in lijstjes. Onder Vogel kwam dan bijvoorbeeld: veren, pennen, zweven, kraai, krassen enz. Hetzelfde deed ik voor Wilg en Regen. En het zo ontstane landschap van betekenaars en de verbindingswegen ertussen zijn uiteindelijk de basis geworden voor deze bundel en de ondergrond waarop het liefdesverhaal zich kon afspelen.
Buiten het feit dat er een letter “g” in zowel Vogel, Wilg als Regen voorkomt, kan ik mij ondertussen niet meer herinneren waarom ik nu net deze drie gekozen heb. Maar het spreekt voor zich dat de bundel er zowel vormelijk als inhoudelijk heel anders zou hebben uitgezien wanneer ik met drie andere woorden aan de slag zou zijn gegaan.

(3) Welke dichters (of dichter) behoorde(n) bij het schrijven van deze bundel tot uw inspiratiebronnen? Op welke wijze?

Er staan behoorlijk wat verwijzingen in Van Vogel, Wilg en Regen. En er zijn wel meer dichters die mij geïnspireerd hebben. Maar als ik er twee moet uitpikken dan zijn het Hugo Claus en Paul van Ostaijen. Op het eerste zicht twee heel verschillende dichters. Maar wat hen voor mij verbindt, is het vermogen om de ademhaling van de lezer te structureren door middel van een juiste schikking van lettergrepen. De muziek van de taal, zeg maar. Misschien nog meegeven dat Hugo Claus en ik tijdens het schrijven van deze bundel heel wat ingebeelde gesprekken voerden. Telkens kwam hij erg verrassend uit de hoek.

"Het einde" is een fragment uit het poëzinemaproject Van Vogel, Wilg en Regen, door Geert Ooms en Jan Peeters, gebaseerd op de gelijknamige dichtbundel van Geert Ooms (Uitgeverij De Geus, 2009).