Gedicht: Jos Versteegen

Jos Versteegen publiceerde de bundels Voorgoed volmaakt (1996), Jonge meesters (1998), Nachtkermis (2001; een novelle in dichtvorm) en Slapen bij een warme man (2008). Vooral zijn laatstverschenen bundel is alom geprezen. Vandaag op De Contrabas zijn nieuwe gedicht 'Een wolk die aan de takken hangt'.

Een wolk die aan de takken hangt

Je kamer en je grijze bed,
de gele sprei, de kast, het zeil.
De zware deken voor de winter,
de lakens en het kussen die
misschien nog steeds dezelfde zijn.
Het rookkanaal dat zich aftekent
als een kolom van bruin behang:
beneden staat de oliekachel.
Kou aan je handen, bij het raam,
wanneer je de gordijnen sluit.

Leg dan je kleren op een stoel,
schuif klappertandend in je bed,
het hertje op de deken lacht.
De lamp uittrekken met het koord.
Muziek en stemmen van beneden:
de televisie staat nog aan,
reclame en het laatste nieuws,
dat stokt. Je moeder zegt iets en
het huis is stil. Je draait je om.

Vier kamers, niemand slaapt er nog,
alleen je vader ligt hier ’s middags
een uurtje na het warme eten.
Wat zul je dromen in de kuil
van dit matras en in je kussen,
de holte van zijn smalle hoofd.
Een waterleiding die bevriest,
de lindebomen die een wolk
vasthouden, bloemen uit je adem,
de vastgeklonken honden in het land.

© Jos Versteegen, 2009

Comments

[Geplaatst door: Bert van Weenen]

Fraai gedicht, dat mooi aansluit bij de even fraaie gedichten in Versteegens jongste bundel 'Slapen bij een warme man', voor mij een van de hoogtepunten van 2008.

[Geplaatst door: Chrétien Breukers]

En daar kunnen wij ons, beste Bert, allemaal bij aansluiten - op de meeste "professionele lezers" na die meegedaan hebben aan de "woordlijst".

[Geplaatst door: Cath Blaauwendraad]

De meeste? Ik zie hem zelfs niet één keer genoemd...

Sommige hoogtepunten zijn niet aan iedereen besteed.