Waar is de woede?

"En dan de intellectuelen. De schrijvers. De kunstenaars. De filosofen. Het danst en het tobt en het kliedert en het schrijft zijn schriftjes vol, naarstig, vlijtig, braaf. Het vent zijn gesubsidieerde onbehagen, het moppert obligaat, me quoque, en hoopt stiekem op een prijsje. De vrome schlagerzangers der cultuurkritiek, wie maalt nog om hun rebelse refreintjes? Als een minister van Buitenlandse Zaken de subversieve kracht van de kunst gaat loven, zoals Karel De Gucht vorige zaterdag in deze krant deed, dan weet je hoe het met de subversieve kracht van de kunst gesteld is." Lees Frank Albers, op zijn weblog >>

Comments

[Geplaatst door: Sérgio do Carmo]

V.w.b. het eerste deel van zijn tekst, verwijs ik naar het derde deel van de film/documentaire Zeitgeist. Het derde deel gaat over bankiers/de geldmarkt. Zeer zeker de moeite waard.
Gratis te zien via www.zeitgeistmovie.com

“Ondertussen marcheert het parmantige volkje der commentatoren en opiniemakers en columnisten achter de feiten aan”
- Oltmans was van mening dat journalisten zich niet achter een partij of ideologie zouden mogen scharen. Wie heeft er nog het idee dat er veel “onafhankelijke” journalisten zijn? Ik denk dat ze er wel zijn, heb alleen het idee dat er niet veel vertegenwoordigd zijn in de mainstream van de media.

“En dan de intellectuelen. De schrijvers. De kunstenaars. De filosofen. Het danst en het tobt en het kliedert en het schrijft zijn schriftjes vol, naarstig, vlijtig, braaf. Het vent zijn gesubsidieerde onbehagen, het moppert obligaat, me quoque, en hoopt stiekem op een prijsje.”
- Toen ik jong en idealistisch was, geloofde ik echt dat het gros van de schrijvers/kunstenaars er voor de kunst waren. Dat ze met hun hart en ziel de wereld waarin ze leefden een spiegel wilden voorhouden, de mensen iets gaven om over na te denken, kennis en visie te delen met anderen, dat ze kritisch waren in de richting van de macht. Dat ze aan de ene kant de bewakers waren van de vrijheid en dat ze tegelijkertijd grenzen durfden te verleggen.
- Nu, ouder, kaler, met de vlag van idealisme nog in mijn handen - weliswaar al vele keren in de fik gestoken - zie ik alleen maar haat en jaloezie tussen schrijvers en anders wel hypocrisie. Schrijvers die elkaar uitmoorden. De discussies waar het op dit moment om zou moeten gaan, zie ik amper, misschien omdat mensen zichzelf niet meer durven te laten zien (kost lezers, ze hebben geen "cojones" of zijn simpelweg te moe omdat er toch geen beweging in is te krijgen).
Misschien moeten we tot de conclusie komen dat schrijvers/kunstenaars tegenwoordig nog individualistischer zijn ingesteld, Goden in hun eigen universum en daarbuiten bestaat alleen hun lezerspubliek en bevriende journalisten die ze moeten plezieren.
De discussies die er zijn, gaan nergens over. Ik was dan ook in positieve zin verbaasd over bepaalde topics op De Contrabas.
Ik pleit zelf al een hele lange tijd voor meer samenwerking tussen verschillende literaire groepen maar wat ik zie, is meer en meer afsplitsingen. Dat is aan de ene kant natuurlijk geen probleem want dat hoort bij democratie, maar als we een vuist willen maken en de muren van het establishment willen neerhalen dan moeten we leren samenwerken.

“Nergens zie ik echte woede. Nergens leidt deze diepe en alomvattende crisis tot een diepgaande culturele introspectie, nergens groeit uit het puin een politiek significante tegenbeweging.”
- Omdat je misschien teveel kijkt of teveel verwacht van het huidige establishment van schrijvers/kunstenaars. Maar waarom zouden zij iets willen veranderen?
Er is wel degelijk een onderstroom die een literaire revolutie wil, iets waar ik al lang over spreek en ik hoor het ook bij verschillende schrijvers om me heen.
Maar de snelste weg is mensen kennen binnen de instituten. Je hebt een boel Trojaanse paarden nodig, ook in de media. En wanneer de revolutie uiteindelijk een feit is, moet er al een nieuwe onderstroom ontstaan die het nieuwe establishment weer omver werpt. Een heerlijke cyclus. Het houdt de kunstenaar op scherp.

Wijlen Verdano, redactielid Blanco Regel van het eerste uur, heeft dat ooit zo treffend beschreven:

“Zelf daag ik graag uit, schop ik tegen schenen aan. Om het iets anders te zeggen:

geen richting heb ik meer
want mijn volgzaamheid
ben ik verloren onderweg

Dat is hetgeen ik zoek bij de jeugd, dat zij niet slaafs de groten volgen, en ook niet tevreden zijn met hetgeen zij als norm vooropstellen.

Soms is het nodig om een gebouw af te breken tot op de grond en helemaal opnieuw te beginnen. Men bouwt geen bouwval op een andere.”

----------

"Persoonlijk ervaar ik de laatste tijd een verstarring in de poëzie. Er is niets nieuws onder de zon. Het establishment drukt een te zware stempel op de evolutie van de poëzie. De maatschappij wordt overheerst door een dwingende normalisatie en dit op alle gebied. Het vrije denken wordt veelvuldig bestraft, als zijnde niet correct, abnormaal en noem maar op.

Maar ik werp graag stenen in een stilstaande vijver, ik hou van cirkels en andere rondingen. Met belangstelling kijk ik dus uit naar nieuw talent, dat zich niet stoort aan verworvenheden, zelfs het "warm water" mag opnieuw worden gedefinieerd."

Wat Verdano schreef, onderschrijf ik met heel mijn hart en verstand.

Maar ik wil me eigenlijk geen illusies meer maken. We zijn verloren. De literatuur is verloren. We gaan tenonder. Tenzij... :-)

[Geplaatst door: der peter]

ik bekijk het 'dicht' wereldje hier op het net nu sinds enkele maanden, maar wat ik er zo van mee krijg is het net zo bekrompen en incestueus als elk ander.

lamme en starre honden; dus daar hoef je geen enkele 'revolutie' van te verwachten.

het is positiespel, het gaat zich niet om beweging...

[Geplaatst door: Chrétien Breukers]

Tsja... ik zou zeggen... gaat dan nu heen in vrede, Peter...

[Geplaatst door: der peter]

nee, af en toe schoppen is veel leuker. vooral kleine mennekes die snel hoog op de kast zitten...

[Geplaatst door: Chrétien Breukers]

Dat is waar. Maar wat dat dan met de revolutie te maken heeft?

[Geplaatst door: der peter]

geen flauw idee, ben er niet over begonnen. ze zoeken het ook maar uit.

als de pleuris echt uitbreekt stuift toch iedereen weg...