Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« november 2008 | Hoofdmenu | januari 2009 »

december 2008

31 december 2008

Avant-garde geschenktip

Cage_begin  

Als je echt niet meer weet wat je nu weer moet kopen voor die ene postmoderne oom die niet wil afwijken van zijn prinicipe 'cadeau's stammen uit de tijd van de grote verhalen' : citaten van John Cage op muismatjes, tegeltjes, kopjes, handtassen..

De Reactor: het omslag....

Heel geheim nog, en ons doorgespeeld door een anonieme bron uit de cirkels rond de cirkels rond allerlei literaire bladen, maar dit wordt de omslagfoto van de nieuwe website De Reactor ["(...) al sinds 2007 wordt er achter de schermen getimmerd aan een website die de lacunes die de papieren boekenbijlagen hebben gelaten, zou willen opvullen. Het is een initiatief van een aantal literaire tijdschriften uit Nederland en Vlaanderen, waaronder Parmentier, de kringen rond het voormalige Raster, DW B, yang, Nieuwzuid —  (...) De Reactor, zoals het heet, zou in die zin de blijkbaar eerder aan aandeelhouders dan aan kwaliteit verplichte kranten eindelijk van al die lastige boekenbijlagen kunnen verlossen."]
Dereactor

30 december 2008

Hasjdampen en Inwijkazijn

Hoofdredactioneel2  - hoofdredactioneel commentaar 1 -

Onlangs keek Simon Vinkenoog door de hasjdampen heen in zijn glazen bol. Na verloop van tijd kreeg hij een ingeving over de komende verkiezing van de Dichter des Vaderlands: "Wat ik mis in de kandidaten, op misschien een enkele uitzondering na, voor wie ik ga stemmen als ik dat al doe - is een alomvattend gevoel voor de dichtkunst (...)". Dit gevoel heeft Vinkenoog wel, vermoed ik, al doet hij daar verder in zijn verwarde betoog geen uitspraak over.

Vinkenoog proza, zoals dat op zijn website verschijnt, is een ratjetoe van "observaties" en "wijsheden", doorspekt met lofzangen op hemzelf en op de Vijftigers, dus eigenlijk: doorspekt met lofzangen op Vinkenoog Zelf. En hoewel het tegenwoordig bon ton is om iedereen die ouder dan 75 is lichtelijk te vereren (zó oud en nog zó kwiek) is het misschien tijd om Vinkenoog langzamerhand definitief met pensioen te sturen. Zijn eregeld en zijn AOW heeft hij al

Waar het echt om gaat, is dat de organisatie van de verkiezing, gebundeld op deze site, niet echt een daadkrachtige indruk maakt. Zonder motivatie worden tien dichters op een "longlist" geplaatst en zonder motivatie wordt die lijst teruggebracht tot vijf dichters. De stemprocedure is ondoorzichtig (er mogen alleen Nederlandse dichters op de lijst maar er mag wel uit het buitenland worden gestemd), stemmen mét motivatie tellen dubbel en het is nog lang niet zeker dat de verkiezingssite goed beveiligd is. Lees meer mitsen en maren bij Bart FM Droog.

Het zou fraai zijn als de Dichter des Vaderlands zijn werk vier jaar ongestoord (en ondersteund en gefaciliteerd door de organisatie) kan doen. Dáár gaat het om, niet om het alomvattende gevoel. Wie van de vijf kandidaten ook wint, als hij of zij de bedachte plannen niet kan realiseren wordt het niks en zal het ambt enige holheid opdoen.

Nee, dan brengt het weblog van Marc Reugebrink veel beter nieuws. Deze Nederlandse fles Inwijkazijn verblijdt ons in dit bericht met de volgende mededeling:

Of het een serieus tegenwicht kan bieden, een daadwerkelijk voldragen alternatief gaat worden, staat nog te bezien, maar al sinds 2007 wordt er achter de schermen getimmerd aan een website die de lacunes die de papieren boekenbijlagen hebben gelaten, zou willen opvullen. Het is een initiatief van een aantal literaire tijdschriften uit Nederland en Vlaanderen, waaronder Parmentier, de kringen rond het voormalige Raster, DW B, yang, Nieuwzuid — niet met de bedoeling om de respectievelijke redactionele lijnen op de voorgrond te plaatsen (bijna al die tijdschriften hebben of hadden hun eigen reviewafdeling waarin men de eigen visie op literatuur kon en kan uitdragen), maar om een boekenbijlage op het net te brengen — een bijlage waarin recensies zomaar 1500 of 2000 woorden kunnen bedragen, geschreven door professionele critici uit alle windrichtingen, critici die voor een deel ook nu nog in kranten schrijven, maar daar allang niet meer kwijt kunnen wat ze er kwijt zouden willen. De voorbereidingen voor die site zijn inmiddels ver gevorderd, in het stadium van geldschieters (want de recensenten moeten, min of meer, naar behoren betaald worden) en webdesign. De Reactor, zoals het heet, zou in die zin de blijkbaar eerder aan aandeelhouders dan aan kwaliteit verplichte kranten eindelijk van al die lastige boekenbijlagen kunnen verlossen. Ik hoop in ieder geval dat het een site wordt die ik wél weer graag lees, in plaats van de boekenbijlagen bij de kranten, waarbij ik me steeds weer afvraag voor wie die nu eigenlijk zijn bedoeld.

Toen ik dit las begreep ik ineens wat dat vreemde geklop is, dat ik al sinds 2007 in de verte hoor: het is het getimmer van de redactie van Parmentier, daarin bijgestaan door de kringen rond allerlei Vlaamse bladen... Dat verklaart een hoop. Ik dacht al dat ik gehoorschade had geleden.

In ernst. Hopelijk komt deze recensiesite (niks nieuws, maar een aanvulling op de al bestaande sites) van de grond. Maar als men na langer dan een jaar werken nog steeds in het stadium van geldschieters en het webdesign verkeert, vrees ik het ergste. Gelukkig trouwens dat het de redactie niet om het opleggen van een redactionele lijn te doen is. Natuurlijk niet. Dat hebben we onlangs nog gezien.

Nog een jaar of wat en dan kunnen we ons laven aan De Reactor. Een periodiek dat waarschijnlijk hetzelfde effect heeft op de lezer als de hasjdampen op Simon Vinkenoog en het organiseren van een verkiezing op een zekere organisatie: totale dufheid.

Brieven Robert Burns gaan online

Als opwarmertje voor het Robert Burns Birthplace Museum heeft de National Trust for Scotland een blog in het leven geroepen waarop de brieven van de jong gestorven Schotse dichter mondjesmaat gepubliceerd worden. In een 90-tal brieven aan vrienden, geliefden, literaire tijdschriften leren we alle kanten van deze kleurrijke figuur kennen. De Bezoekers van de site kunnen er ook hun reacties kwijt.
De National Trust heeft ook een Twitter service voorzien: wil je elke dag 3 regeltjes Burns poezie op je mobiel, laptop, Iphone enzovoort dan kan je hier inschrijven. Meer info over het totale Burns project valt hier te lezen.

Een introductie tot het werk van Lyn Hejinian

LynHejinian We have no other experience of living than through encounters

In haar voorwoord van Language of Inquiry (2000) zegt Lyn Hejinian (1941): 'Poëzie [...] kent als vooronderstelling dat taal een medium is om ervaring te ervaren.' De Amerikaanse dichter Juliana Spahr schrijft dat 'het werk van Hejinian dikwijls laat zien hoe poëzie een manier van denken is, een wijze om de wereld tegemoet te treden en te construeren, een eindeloos utopisch moment, zelfs als zij misgrijpt.' Hejinian wordt regelmatig een meditatieve, filosofische dichter genoemd. In haar gedichten onderzoekt ze het leven om haar heen, peinst over personen en voorwerpen die daarin voorkomen, gedragingen, sociale structuren, interactie. Haar eigen bewustzijn is daarbij haar vergrootglas, het voornaamste instrument waarmee ze kennis tracht op te doen, en bovendien vaak zelf object van onderzoek.

Lees meer "Een introductie tot het werk van Lyn Hejinian" »

Het op één na beste boek van 2008....

Aangezien wij ook van lijsten houden, hebben wij een aantal dichters en recensenten gevraagd: "wat is uw op één na favorietste boek van 2008". Hieronder de lijst.

JJ Pollet; Angel van Tsead Bruinja in pdf-formaat. Als de papieren versie nóg beter is, dan schuift Angel op naar de eerste plaats maar daar stond al Droomvlees van L.F. Rosen.

Joep van Ruiten; Oranje in 1974, Hennie Kuiper in 1980, Erik Hulzebosch in 1997. Het één na beste en dus net niet goed genoeg? Op nummer 2 van mijn boekenlijst over 2008 prijkt dit keer De eeuwig zoemende vliegenstrip van Erik Harteveld. Een prachtig en ontroerend Nederlandstalige poëziedebuut van degelijke en ouderwetse kwaliteit. Cruciaal in deze tijd van 'breedbeeld', 'draadloos' en 'account', juist omdat je er geen monteur aan huis voor nodig hebt. Uitgeven door kleine Uil, Groningen.

Coen Peppelenbos; Mijn op een-na-beste boek van 2008 is vooralsnog Zoals dat gaat met wonderen van Arthur Japin. Privé-Domeinuitgave. Heerlijk schaamteloos in allerlei opzichten. Zoals een dagboek moet zijn. De lange uitleg staat hier.

Hanz Mirck; De laatste bundel van Bruinja is de beste dichtbundel. De welwillenden van Littel is de beste roman. Ik vind Victor Schiferli's Toespraak in een struik de een-na-beste bundel.

Philip Hoorne; De vliegende neger en de kleine koningin van Jan Boesman. De vliegende neger & de kleine koningin is een informatief maar meeslepend boek over de opmars van de prille wielersport, de rol die de journalistiek daarbij speelde, racisme en het ontstaan van de Tour. Het boek is geschreven in de tegenwoordige tijd en leest daardoor als een razendsnel rondje op het ovaal.

Ton van 't Hof; PPL in a Depot van Gary Sullivan. Tien hilarische korte toneelstukken, tot stand gekomen volgens het flarf procédé.

BONUS MILLER: I don't care what you appreciate! People who chew with their mouths open should be shot. People who lick the ends of their fingers should be forced to lick the ends of OTHER people's fingers, the very fingers used to squeeze —

COUNSELOR: Ma'am you are way over the line! You should be preparing to face problems on Earth, not in some fairyland called Your Opinion!

WILLA MUNCH: Doppler radar? Give me a fucking break: all weather people should be shot —

VINCENT D. NIPPLE: Well, anyone who creates a web page that blares music at me like that should be shot —

JANG KONGTHONG: People who eat poached eggs need be tied to an ant mound and covered in something ants like eating and then shot —

COUNSELOR: I believe the majority of Americans AND their parents would disagree with you ma'am.

Erik Jan Harmens ; Kooi van Alfred Schaffer is voor mij het op-één-na-beste boek van 2008. Nieuwe sterrenbeelden van Peter Verhelst schudde me net méér door elkaar dan Kooi. Kooi is een uitgebelazen en platgetrapte kaars. Nieuwe sterrenbeelden is een spoedcursus dolen. 'Dat alle redding te laat komt,/ dat is de eenzaame kern van alle redding. Dat we marcheren naar iets/ wat in de zon beweegt, dat is het zingende hart van ons marcheren.' Welke dichter kan dáár nou tegen op?

Luuk Gruwez; Wat het door mij meest gewaardeerde boek van het jaar betreft, is de vraag mij al voorgelegd ten behoeve van De Standaard der Letteren van kortgeleden. De vraag welk boek mij het afgelopen jaar het meest bewogen heeft, heeft mij daar doen kiezen voor Bedrieglijke dagen van Hester Knibbe. Maar er waren ook nog twee andere vraagjes: welk boek kreeg niet de aandacht die het verdiende en welk boek zette u aan het denken? Wat die laatste vraag betreft heb ik geopteerd voor Lyriek van de Lage Landen. De canon in tachtig gedichten van Paul Claes. Laat ik die titel nu ook maar vermelden als het een-na-beste boek vanwege alle eruditie en gezond ouderwets schoolmeesterschap dat het uitstraalt. Zeer goed voor de hersenen. Het allerbeste boek van het jaar mag dan weer andere sectoren van mijn lijf aanspreken, allemaal gelegen tussen kin en bekken.

Adri Gorissen; Het op één na beste boek dat ik in 2008 las is een al wat oudere thriller. Het gaat om Mannen die vrouwen haten, het eerste deel uit de Millennium-trilogie van de overleden Zweedse schrijver/journalist Stieg Larsson. Het is een wonderbaarlijk vernuftig geconstrueerd boek, met veel spanning, opmerkelijke hoofpersonen, verrassende wendingen en een ongekend mooi plot. Het boek kon het echter niet winnen van De weg van de Amerikaan Cormac McCarthy, over het leven na een nucleaire ramp. Huiveringwekkend goed
geschreven.

Bart FM Droog; Royal Air Force Bomber Losses in the Middle East and Mediterranean, Volume 1: 1939-1942, David Gunby en Pelhalm Temple, Midland Publishing, 2006. Een fascinerend overzicht van de bommenwerpersverliezen in een periode en gebied waarin nog met lang vergeten dubbeldekkers gevlogen
werd. Droge cijfers, gecombineerd met korte verhalen van wat er met elk vliegtuig en de bemanningsleden gebeurd is.

Tsead Bruinja; Het één-na-beste boek van dit jaar vond ik No country for old men van Cormac McCarthy, vanwege de taal, de spanning en vooral de ruige en bijna onverschillige wereld die hij beschrijft. Dat doe hij overigens nog veel beter in, mijn favoriete boek van 2008, The Road, waarin een tocht wordt beschreven van een vader, een zoon en een winkelkar door postapocalyptisch Amerika.

Chrétien Breukers; Juliana en Bernhard van Cees Fasseur. Een schitterend boek. Mooi geschreven, in een superieure, licht-ironische stijl. Geeft een ontluisterend beeld van het "hofleven", dat in de periode 1950-1956 werd gedomineerd door een kruidenvrouw en een overspelige, ijdele prinsgemaal. Handenwringend liet het kabinet het jaren doorzeuren, tot een crisis onafwendbaar werd; hoewel die crisis wel even moest worden geforceerd door de prinsgemaal. Verplichte kost voor alle republikeinen.

Benno Barnard is een linkse conservatief

"Toen ik verklaarde het oneens te zijn met de Grote Bloemlezer, noemde hij mij een clown, een stumperd en een neoconservatief. Dat laatste woord is zeker misplaatst (...)" >> Benno Barnard legt het verschil uit tussen een linkse conservatief en een neoconservatief op zijn Knackblog.

Bernardo Atxaga op Stanza

BernardoAtxaga Bernardo Atxaga werd in 1951 geboren als José Irzu Garmendia in Asteasu, Guipúzcoa, in Spaans Baskenland. Hij studeerde economie aan de Universiteit van Bilbao en filosofie aan de Universiteit van Barcelona. Hij behoort tot de generatie schrijvers die in plaats van in het Spaans in het Baskisch (Euskera) begonnen te publiceren. Van zijn hand verschenen gedichten, romans en kinderboeken. Zijn prijswinnende boek De zoon van de accordeonist verscheen in 1995 bij Nijgh & Van Ditmar in een vertaling van Johanna Vuyk-Bosdriesz. De hier opgenomen gedichten werden in 1997 gepubliceerd in Kruispunt nr. 172, in een vertaling van Bob de Nijs (Kees Klok). Lees verder op Stanza >>

29 december 2008

En zo is het maar net, Dirk

Lincoln-bible "Eigenaar van de manuscripten van de 'Oostakkerse Gedichten', 'Het verdriet van België' en 'Mascheroen', is ervan overtuigd dat er nog manuscripten op de markt zullen belanden"

"Begin dit jaar werd de tentoonstelling in het Fotomuseum nog verboden. Maar vzw Den Tunnel, een privé-initiatief van enkele jonge Antwerpenaren, zorgt ervoor dat Boons vuile prentjes binnenkort toch nog te zien zijn in de stad."

"De Kapellekensbaan op 26 dec 2008"

"President-elect Barack Obama has chosen to take the oath of office, to uphold the United States Constitution, using the same bible Abraham Lincoln used when he was sworn in on March 4, 1861"

Gelauwerde dichter, Poeziepresident, ambassadeur, bevorderaar of toch maar DiDeVa

Landsdichter, Dichter der Dietsche Democratie, Mr. of Mrs. Poetry Nederland, Rijmkanselier, Zijne Dichterlijke Doorluchtigheid, Poeziepaus of De Nationale Regelreus. Waar ik dan nog graag de Poëziekiloknaller als optie aan toevoeg.

'Ik schrijf uit enthousiasme. Dat enthousiasme is mijn motor. Ik wil nu bijvoorbeeld graag een non-fictie boek maken over beeldende kunst, maar ook ben ik bezig met een poëziebundel bij werk van verschillende beeldend kunstenaars zoals dat van Rineke Dijkstra."

Swaffelen bij Taschen

De titel van deze nieuwe sprokkelrubriek is ontleend aan de reactie onderaan deze pagina.

De Contrabas - een nieuw jasje

Zoals jullie wellicht is opgevallen, heeft De Contrabas een lichte gedaanteverwisseling ondergaan. De letters zijn zwarter en de opzet is meer richting "werkelijk literair poëzietijdschrift op internet". Met rubrieken, zoals daar zijn "artikelen", "interviews", "recensies", "gedichten" en "vertaalde gedichten". Deze indeling ontsluit ons inmiddels tamelijk grote archief op iets betere wijze, al biedt de zoekknop rechtsboven ook flinkwat uitkomst.

Wij zijn op zoek naar en in onderhandeling met mensen die de rubrieken "recensies" en "interviews" kunnen vullen. Daarover later meer. Ook zal er voortaan twee keer per week, op dinsdag en vrijdag, een hoofdredactionele column verschijnen onder de titel "Ben ik nou degene die zo slim is, of ben jij zo dom?" Deze wordt geschreven door een van de drie hoofdredacteuren, te weten Ton van 't Hof, JJ Pollet of uw dienaar.

JJ Pollet begint ook een rubriek met kleine berichten, faits divers en ander spul, onder de titel 'En zo is het maar net, Dirk'. Waar kennen wij deze uitspraak van? Van de wereldreactie onder dit bericht >>

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën