Hans Vandevoorde over Hotel New Flandres

Hans Vandevoorde bericht ons:

"Bijgaande recensie van Hotel New Flandres werd geschreven op vraag van Yang: deadline 15 december 2008, publicatie in het laatste nummer van de jaargang. De redactie verdaagde opname ervan naar een volgende jaargang omdat zij het niet eens was met de inhoud en zij anderen wilde inviteren om een antwoord op mijn tekst te schrijven. Ik heb mijn artikel daarop teruggetrokken omdat ik alle moeite had gedaan om aan de gemaakte afspraak tegemoet te komen en omdat de bijdrage – gezien de nakende fusie met freespace Nieuwzuid – zou verschijnen in een tijdschrift dat niet meer Yang was. Bovenal vond ik het jammer dat dissidente meningen in een literair blad niet meer kunnen. Van meet af aan lijkt de redactie aan een recensent met enige ervaring en kennis van de poëzie haar ‘literair correcte’ mening te hebben willen voorschrijven. Ik betreur het dat een tijdschrift dat mij sympathiek is en dat door redacteuren wordt gemaakt van wie ik het werk genegen ben, van zichzelf een Vlaamse Pravda wil maken... PS. Op enkele details na stemt de tekst die ik hier ter publicatie op de Contrabas aanbied, overeen met de definitieve tekst voor Yang."

De hele tekst is op te halen via de hiernaast staande link.  Download Hetnieuwvlaamsgettovandevoorde

Comments

[Geplaatst door: Piet Joostens, redactie yang]

Het moge duidelijk zijn dat een redactie die beslist om een bijdrage tot een volgend nummer uit te stellen nog geen redactie is die 'dissidente meningen' negeert. Integendeel, yang wilde net een grondige en rustige discussie voeren. Daar wenste de criticus jammer genoeg niet op in te gaan. Ook werd niemand van meet af aan een 'literair correcte' mening voorgeschreven. Aangezien de volledige redactie (yang heeft geen hoofdredacteur) zich niet kon vinden in de analyse van de criticus, vond zij het geen goed idee om de tekst zonder meer te publiceren in het laatste nummer van de jaargang. Ook leek het ons niet gepast om het stuk dan maar te voorzien van een distantiërende noot van de redactie. Dat leek ons respectloos en al te gemakkelijk.

[Geplaatst door: Dirk Vekemans]

sorry effie helemaal off topic, maar aub,doe dat toch niet, teksten in doc-formaat aanbieden!

- stel dat de auteur een nieuwbakken macrovirusje heeft dan hebben seffens alle 1000 en nog wat downloaders dat
- commerciële en OS-gebonden soft sluit mensen uit die die software niet (willen) kunnen draaien

voor tekst die geen extensieve opmaak behoeft heb je txt en rdf, anders neem je pdf, daar bestaan massa's open source omzetmiddeltjes voor en dan leest iedereen veilig en wel gegarandeerd dezelfde tekst

[Geplaatst door: M.Benders]

"Integendeel, yang wilde net een grondige en rustige discussie voeren."

U laat daarmee de boodschap doorschijnen dat het artikel van Hans Vandevoorde op bijzonder woeste en ongenuanceerde wijze tekeer ging. Die indruk had ik eerlijk gezegd niet.

"Ook werd niemand van meet af aan een 'literair correcte' mening voorgeschreven."

Het weigeren tot publicatie zonder daarbij meteen ook die publicatie via tegenargumenten te ontkrachten wijst wel degelijk op het voorschrijven van een mening. Er is immers geen enkele reden waarom deze kritiek en het antwoord op deze kritiek gelijktijdig zou moeten plaatsvinden. Het is een simpel dwangmiddel om een bepaalde stem het laatste woord te geven zonder direct te hoeven censureren.

[Geplaatst door: Chrétien Breukers]

"Aangezien de volledige redactie (yang heeft geen hoofdredacteur) zich niet kon vinden in de analyse van de criticus, vond zij het geen goed idee om de tekst zonder meer te publiceren in het laatste nummer van de jaargang." Grappige inkijk in uw redactiebeleid - u publiceert dus alleen waar u allen achterstaat? Wat saai.

[Geplaatst door: Piet Joostens, redactie yang]

Er staat dat wij de tekst liever niet "zonder meer" publiceerden.

[Geplaatst door: Chrétien Breukers]

Maar ook: "Aangezien de volledige redactie (yang heeft geen hoofdredacteur) zich niet kon vinden in de analyse van de criticus, vond zij het geen goed idee om de tekst zonder meer te publiceren in het laatste nummer van de jaargang. Ook leek het ons niet gepast om het stuk dan maar te voorzien van een distantiërende noot van de redactie." Dus er moet altijd volledige redactionele consensus zijn? Of anders moeten er stukken bij?

[Geplaatst door: Samuel Vriezen]

"Aangezien de volledige redactie zich niet kon vinden..." (1) is logisch onderscheiden van "Aangezien niet de volledige redactie zich kon vinden..." (2), in de zin van:

(1) Vx R(x) => ~P(x)
(2) ~Vx R(x) => P(x)

Waarbij R(x) "X zit in de redactie van yang", P(x) "X kan zich vinden in het stuk", en de rest de logische symbolen (Vx voor alle X, => impliceert, ~ niet)

Ik zie overigens uit naar de reacties op het HNF-blog.

[Geplaatst door: Piet Joostens, redactie yang]

Nee, er staat evenmin dat er altijd volledige redactionele consensus nodig is. Zo maak je geen literair tijdschrift. Er staat alleen dat de voltallige redactie zich niet kon vinden in de analyse van de criticus. Als niemand echt voor is, wordt het moeilijk om een tekst zonder meer en onmiddellijk te plaatsen. Dan liever uitstel en discussie.

[Geplaatst door: Dirk Vekemans]

bedankt voor de bestandsomzetting

[Geplaatst door: M.Benders]

Het lijkt me een vrij eigenaardige gang van zaken om eerst iemand te vragen een kritiek te schrijven en vervolgens die kritiek niet willen publiceren zonder tegenkritiek. Immers, de consensus ligt al op het punt van het verzoek tot het schrijven van een kritiek. Als Vandenvoorde het stuk ongevraagd had ingezonden was de redenatie begrijpelijk geweest, nu ziet het er eerder uit als een zwaktebod: schijnbaar accepteert men alleen een 'bepaald type' kritiek en is het normale mechanisme hoor en wederhoor in dit geval niet afdoende om de lezers te overtuigen. Het is duidelijk geen slimme zet van Yang: men had ofwel de tegenkritiek terstond moeten fabriceren, wat een veel gewaagdere en interessante invalshoek had geboden (tactisch voordeel) ofwel men had, als 'zorgvuldigheid' dan werkelijk zo zwaarwegend was, gewoon de normale gang van zaken moeten volgen: eerst de kritiek en vervolgens de tegenkritiek. De huidige opzet tast duidelijk de autonomie van de kritiek aan en is daarom geen goede zaak.

[Geplaatst door: Alain Delmotte]

Wat Hans Vandevoorde schrijft, beschouw ik als verre van onzin. De man praat met kennis van zaken. Hoe dan ook: een onderbouwde dissidente stem. Een bijdrage tot het debat. De rest is anekdotiek. Zijn tekst lezen we hier en dat volstaat wat mij betreft.

Europa, ach ja, natuurlijk, Europa. Maar hoe Europees is het Nederlandse taalgebied? Hoe Europees is Europa? En bedoelen we met Europa niet veeleer West-Europa? Wat ik wil zeggen: halen we Europa niet veeleer uit onze toverhoed als een soort fetisj naar boven. Als een soort smoes voor het gelijk?

In de waardering van HFN speelt bij mij het gevoelsmatige een (hoofd)rol. In die mate dat ik deze bloemlezing verdedigbaar blijf achten. Ja, dat ik het gevoelsmatig als een noodzaak blijf ervaren: al was het maar omwille van het feit dat in deze bloemlezing dichters staan die we in allerlei ‘Nederlandse’ maar ‘Nederlandstalige’ bedoelde bloemlezingen niet altijd terugvinden. (Pour le besoin de la cause maak ik nu evenwel - tegen mijn zin, en dus niet absoluut maar relatief - een onderscheid tussen ‘Nederland’ en ‘Nederlandstalig’). In de kern beschouw ik deze bloemlezing als een ernstige bijsturing van de Nederlandstalige poëzie in zijn geheel.

Voorbeelden? Want daar wacht men waarschijnlijk op. Welnu, dat risico neem ik nu wel even. Maar het blijft bij ondermeer.

De erkenning wat de poëzie van Willy Roggeman betreft: dat die terecht ruimer kon, bewijst HFN. Het werk van Roggeman is niet ordinair. En, toegegeven, ook niet populair. Al zou hij alleen maar Hertmans hebben beïnvloed: er zijn lezers die zich zijn werk intens herinneren. En inderdaad, veel van zijn werk werd in Nederland uitgegeven. Zij het meer dan een kwarteeuw geleden. En daarna niks meer: ik durf wedden om commerciële redenen.

Claude Van De Berge? Het werd tijd dat die man nu eens op een andere manier werd gelezen. In Nederland wordt de schriftuur van deze dichter helemaal niet begrepen – als je er een bitsige, onverbiddelijike tekst van Komrij op naleest. HFN heeft hem een eerlijke plaats, biedt op z’n minst een andere kijk. De grootste troef van Van De Berge lijkt me zijn kosmopolitisme. Draagt Nederland het kosmopolitisme hoog in zijn vaandel? Maar ach: ook in Vlaanderen is iemand als Van De Berge niet vanzelfsprekend.

En, waarschijnlijk, is één van de revelaties uit HNF, de herwaardering van Jan De Roek, die in deze context plots als een bruisende tijdgenoot blijkt uit te vallen. De actualiteit van een gedicht als IN HOC SIGNO (blz. 342), geschreven in 1970 - of wat mij betreft in 2009 - is verbijsterend. Wat een kracht!

En de terechte waardering voor Annie Reniers en Frank Pollet! Maar de spijtige onderwaardering ten aanzien van Erwin Mortier en Mark Van Tongele. Zo kan ik nog wel een tijd in voor en tegen doorgaan. Maar dat boek is er, het boek blijft er en heeft voor mij bestaansreden.

Een argument waarin ik Vandevoorde zéér goed kan volgen: de plaats van de Franstaligheid. Guy Vaes. Maar ook het kleine oeuvre van Marie Jo Gobron, Etienne de Saedeleer. Maar bij uitstek: het werk van Michel Seuphor. Men had dat beter laten wegvallen.

Tegen mijn zin (want heel wat in de redeneringen van Vandevoorde kan ik volgen en goedkeuren) geloof ik dat dit ‘Vlaamse’ boek een meerwaarde voor de Nederlandstalige poëzie kan betekenen. Er zijn ontegensprekelijk in de recente geschiedenis conflictueuze spanningsvelden tussen Vlaanderen en Nederland ontstaan. Ik laat hierbij niet het particularisme aan Vlaamse zijde maar wel het kosmopolitisme als meerwaarde zijn. Dat deze kant van tal van Vlaamse dichters (en dus niet alleen het – zij het onovertroffen – model dat Van Ostaijen is) de Nederlandse dichters aan het nadenken zou kunnen zetten, zou kunnen inspireren, ja, dat geloof ik.

Zij zullen het zelf wel weten: natuurlijk zal men de samenstellers van HFN veel moeten vergeven. Ergens las ik dat Patrick Lateur werd vergeten. Ik betreur dat Koenraad Goudeseune er niet in wou staan. Voor en tegen? Ik ga nog even door: was er geen kamertje vrij voor Julien Vangansbeke (verantwoordelijk voor de Yang poëziereeks waarin tal van in HFN opgenomen dichters debuteerden), Paul Vanderschaeghe, Johan Joos etc? En waarom mochten - in naam van het jaar 1968 - Herwig leus en Wies Moens (blz.170/172) met die, voor mij althans, onverteerbare en onverdedigbare gedichten er wel in?

Niettemin, niettemin: HFN is een boek dat er moest zijn. En het werd.

[Geplaatst door: Hans Smit]

Het ergste vind ik geloof ik die (quasi-)belezenheid, dat namedroppen, die goed- of afkeuring die voortkomt uit niets dan het rijtje obscure namen dat de goed- of afkeurder al dan niet toevallig in zijn achterhoofd heeft, dat voortdurend spiegelen van het eigen canonsmaakje aan de smaak van de bloemlezers: het werk dat men beter had laten wegvallen, de dichters voor wie kamertjes gereserveerd hadden moeten worden, het boek dat er niettemin moest zijn, 'en het werd'. Wie interesseert het in vredesnaam?

[Geplaatst door: RHCdG]

Was getekend: Hans Smit. Aan name droppen valt niet te ontkomen - anders wordt je reactie hier zowaar gewist!

[Geplaatst door: Koenraad Goudeseune]

'Ik geloof dat de mensheid zich geen gedichten, maar in de eerste plaats zich mensen herinnert, en dat de gedichten dan vooral als afdrukken van hun persoonlijkheid van waarde blijven.' Dat schrijft Martinus Nijhoff in een opstel over Dirk Coster. Bij HNF heb ik het gevoel dat het omgekeerde wordt betracht en daar wou ik me dus niet voor lenen.

[Geplaatst door: RHCdG]

Persoonlijkheid à la Forum, een vent die zichzelf als middel- en montagepunt van de taal neemt, is inderdaad heel wat anders dan dichten in een tijd waarin geen enkel verschijnsel meer op zichzelf staat. In zo'n setting neemt men hooguit tijdelijke posities in, als in een hotel; de persoonlijkheid, deze fictie die een deuk in de taal slaat om zo zijn versnipperde persoonlijkheid te reconstrueren, huist in een ivoren toren ("Huize Nostalgie") en hoort in een moderne bloemlezing inderdaad niet thuis.

[Geplaatst door: Henk van der Haar]

"...; de persoonlijkheid, deze fictie die een deuk in de taal slaat om zo zijn versnipperde persoonlijkheid te reconstrueren,... "
Misschien heeft Samuel Vriezen voor deze ijzersterke formulering ook een wiskundige formule.

[Geplaatst door: Samuel Vriezen]

Er staat trouwens nu een reactie op het HNF-blog:

http://hotelnewflandres.wordpress.com/bavard-ricochet/