Derde Kerstdag. 'Buikspek' door: Onno Kosters

Recept voor 1 persoon

Wie zich aan de eigen pootjes ophangt
wordt niet het zwijn dat hij zich waant. Buikspek
spettert in de pan, bakt een beetje aan
(de zwarte randjes met de smaak van vers
verbrande turf, van eindeloze mogelijkheid);
paarlende sjalotjes stuiten ping als je roert
pong van bak- naar stuurboord en de
niet te zuinige scheut wijn werkt als een lap
op het zwijn, het zwijn dat maaltijd werd. Dat
wel. Maakt zich geen illusies meer. Dit is
mijn vlees.

Wie zich met de koksmuts tooit die lijkt in niets
op de chef die hij zich waant (wie), de keukenprins
die scepters zwaait, piepers jast, boontjes, precies,
als de keuken overzichtelijk nog is,
het aanrecht een dansvloer van armslag die hem hoedt
voor het einde van de uitverkochte avond
die zo onlangs pas begon. Nee, dit is mijn
gebarentaal.

Wie zich in de sterren hult, zich
de wetten der illusie eigen maakt, moleculair
kookt, ijs op toast, maar aan zijn toko
geen menukaart spijkert, zich en zichzelf
hologig aan de bodem van het raam ziet staan,
proeft zich na verloop van tijd alleen de eigen
ingekookte nieren nog.
Engel op een tong die zich, uitgebolde
leverkaas naar buiten wringt.

Wie zich dan niet uit de voeten maakt,
maakt een pan dat het een leven is. Buikspek
met sjalotjes, gegaard in al te rode wijn.

© Onno Kosters, 14 december 2008