Fangst fan 'e demoandolfyn

Fangst fan 'e demoandolfyn, de vierde bundel van 'poet of place' en Gysbert-Japiksprijswinnaar Abe de Vries, is je reinste zeedijklyriek. Naar de vorm afwisselend klassiek en vrij, zijn de gedichten stuk voor stuk neergezet in het adembenemende, nog grotendeels authentieke kustlandschap van Friesland, Groningen en Noord-Duitsland. Zwervend langs de grens van slik en klei proeft de dichter het zout van de hartstocht en zoekt hij bij storm en springtij een bestendige liefde. De bundel is een uitgave van Bornmeer >>

ierappellân

Ovaal is it nei-de-haventeken fan de ierappel.

De Súd-Amerikaanske, medisinale soarte,
yn Ierlân in amulet tsjin de god fan de honger,
wy offerje dizze knol oan de god fan de see.

Wy jouwe him oan ’e koggen mei,
ús dollers’ gebeden om heil derachteroan
foar de slimste korrupsje hjir: stikkene knibbels.

Longen, oantaaste troch opstowend stof,
komme oan ’e ein fan it earste fjild
op gong as in foaroarlochse trekker.

Myn neilen hawwe respekt foar de ierdwoartel,
myn hannen kegelje dermei tusken de riggen.

Dit dykskritelân mei syn ierappels yn ’e drek
lês ik as in grûnsee, foar my útlein, mar yn ’e stringen.

En ik sjoch se dêr rinnen, trêdzjend
yn ’e gong dy’t dizze myte tinken is,
op wei nei it lêste kertier fan de moanne:
pake en oerpake drage it habyt fan de jutesek.

Fjouwer suverjende eagen snaaie de sike planten.

© Abe de Vries, 2008