De poëtische code gekraakt?

Nu de storm der verontwaardiging over Issue 1 langzaam gaat liggen, steken hier en daar geluiden van bewondering op. Niet alleen bewondering voor het monnikenwerk, dat de samenstelling van de "bloemlezing" moet zijn geweest, maar ook voor de poëzie die het computerprogramma Erica heeft weten te genereren (alle gedichten uit de bloemlezing - volgens zeggen 3164 stuks - zijn van Erica, vervolgens hebben de samenstellers onder elk gedicht een naam van voornamelijk Amerikaanse dichters "geplakt"). Steeds meer dichters geven toe dat ze "hun" gedicht eigenlijk best wel goed vinden. Adam Fieled trekt daaruit conclusies en poneert de volgende interessante stelling:

"Issue 1 is the real world hitting us smack in the face. It is showing us that we are not holy; that technology has advanced to a relevant extent, so that the possibilities of computer-generated poetry are both real and potentially viable; that someone has "cracked the code" of how the poetry world works, and how to generate conflict, interest, and excitement; and that someone has the guts to take the kind of liberties that would be unthinkable for most of us."

Ik ben benieuwd naar uw mening. "Mijn" gedicht (blz. 406) luidt overigens als volgt:

Sweet tombs and seraphic lots

Level lots and sweet tombs
The adroit days

Comments

[Geplaatst door: peter knipmeijer]

Dit doet me denken aan de Vogon Poetry Generator: http://www.bbc.co.uk/cult/hitchhikers/vogonpoetry/lettergen.shtml . Ook vraag ik me af welk algoritme Erica gebruikt (hoe meer door mensen bedachte regels, hoe meer menselijke invloed op de aard van de gedichten).
Verder kan ik me voorstellen dat er enige selectiebias is: mensen zullen gedichten laten genereren tot er iets staat wat op de een of andere manier hout snijdt. Nu ja, stof tot nadenken.

[Geplaatst door: Samuel Vriezen]

Mijn mening? Bah, wat een impertinente vraag.

Affijn, ik heb Issue 1 afgelopen zaterdag aangehaald bij mijn praatje voor Streven - als een voorbeeld van hoe je misschien subversief kunt handelen binnen het typische 'community'-model wat de publieke ruimte op internet definieert.

Zoals je in de publieke ruimte van de straat, de agora, de krant botsende culturen kunt zien, is het community-model dat je op internet vooral ziet toch uitendelijk harmonieuzer, want gebaseerd op links, vriendschapsnetwerken enz. McLaughlin is er dan in geslaagd (middels een botte truuk) een complete scene te kijk te zetten & op de kast te jagen. Da's wat waard.

[Geplaatst door: RHCdG]

Samuel,
Impertinent?
Onze meningen zijn toch wat we ons door anderen hebben laten aanpraten? Daarom horen ze ook in het publieke domein. Mijn mening heeft *niets* met mij te maken, en ik distantieer me er dan ook volledig van.

[Geplaatst door: D.Daniels]

James May (Captain Slow van TopGear) heeft een programma over the Big Ideas van de toekomst. Daarbij hoorde een computer die muziek zou componeren in de stjil van een componist van jouw voorkeur. Ze deden de test met (van) Beethoven.

Het was vanzelfsprekend dat de Beethovenkenner het echte stuk eruit haalde, maar laat ons dat even vergeten en slechts op de twee stukken zoals ze zijn focussen.

Ze waren beide tamelijk fantastisch, maar May wees op de aanwezigheid van het onmeetbare: "Emoties". Eens dit aangekaart, speelde hij het echte stuk opnieuw (enkel dat ja), en ja, misschien was de emotie voelbaar. Zeker kunnen we niet zijn, aangezien ik het niet opnam en opnieuw afspeelde. (Youtuben?)

Is emotie dan de key om creatiever dan een robot te zijn? Kunnen we enkel op die manier de wiskundige band ontspringen?

[Geplaatst door: D.Daniels]

@RHCdG moet jij altijd de discussie naar jouw hand kunnen draaien? Ging het hier werkelijk om meningen of ging het over poëzie?

[Geplaatst door: RHCdG]

Beste D. Daniels, start je eigen blog.

[Geplaatst door: jan pollet]

misschien moeten we gewoon maar meedoen aan de issue1/flarf poll

http://lime-tree.blogspot.com/2008/10/issue-1flarf-poll.html